Accueil / โรแมนติก / หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน / บทที่ 6 อ้อมกอดที่ข้าคิดถึง

Partager

บทที่ 6 อ้อมกอดที่ข้าคิดถึง

last update Date de publication: 2025-03-14 10:03:07

บทที่ 6 อ้อมกอดที่ข้าคิดถึง

ฝั่งด้านเยี่ยนเอ๋อที่ถูกหลี่หยวนจื่ออุ้มมาที่ห้อง เขาวางนางลงอย่างอ่อนโยนที่เตียงก่อนจะเดินไปนำสิ่งที่เขาเตรียมไว้ให้เยี่ยนเอ๋อเพื่อเป็นของกำนัล

"นี่คือสิ่งที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า รู้หรือไม่ว่าของสิ่งนี้มีเพียงชิ้นเดียวในใต้หล้า ข้าตั้งใจสั่งทำให้มาเจ้าเท่านั้น " เขานำปิ่นปักผมที่ห่อด้วยผ้ายื่นให้เยี่ยนเอ๋อ นางรับจากมือของเขาพร้อมเปิดดูด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่ที่ทำเพื่อข้าขนาดนี้" ดวงตาเต็มไปด้วยความสุขยิ้มร่าให้แก่เขา ก่อนจะโอบกอดเขาอย่างแนบแน่น อ้อมกอดที่นางคนึงหาคิดว่าจะไม่ได้รับมันอีกแล้ว มันยังคงอบอุ่นเช่นเดิม

"เพราะข้ารักเจ้าไม่ว่าสิ่งใดที่ทำให้เจ้ามีความสุขข้าทำได้ทั้งนั้น ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าจะทำให้ข้ามีความสุขบ้างแล้วฮูหยิน" หย่วนจื่อจูบลงที่หน้าผากอย่างแผ่วเบาก่อนจะจับปลายคางมนของเยี่ยนเอ๋อให้เงยขึ้นก้มลงประกบปากเข้ากับริมฝีปากแดงระเรื่อของเยี่ยนเอ๋ออย่างนุ่นนวล นางวางปิ่นลงข้างหมอนมือทั้งสองข้างโอบกอดเขาแน่น ความหอมหวานนี้ที่นางอยากสัมผัสเขาได้มอบให้นางอีกครั้งราวกับความฝัน จนเยี่ยนเอ๋อไม่อยากจะหลับตาเกรงว่าหากตื่นขึ้นมาเรื่องทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น

เยี่ยนเอ๋อถูกแขนใหญ่โอบกอดอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่น นางลืมตามามองดูอย่างสบายใจเพราะมันไม่ใช่ความฝัน นางได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง

"เจ้าตื่นแล้วอย่างนั้นหรือ? จ้องมองข้าเช่นนั้นหรือว่าเจ้าต้องการอีก"น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาเยี่ยนเอ๋อหันไปจ้องหน้าของเขาพร้อมตอบคำถามที่เขาเอ่ยออกมาเมื่อครู่

"มิใช่นะเจ้าค่ะ ข้าแค่ต้องการจ้องมองท่านพี่เช่นนี้ตลอดไป อยากให้เวลาที่ลืมตามาทุกเช้าเจอท่านพี่ข้างกายเช่นดั่งวันนี้ "

"ข้าเองมานอนกับเจ้าทุกคืนวันอยู่แล้วเหตุใดเจ้าต้องกังวล ไม่ว่าจะวันใดเจ้าจะลืมตามาเจอข้าอยู่เช่นนี้และตลอดไปเจ้าเลิกกังวลเรื่องนี้เถิดนะฮูหยิน " หย่วนจื่อเขาสังเกตฮูหยินหลายวันมานี้นางเริ่มมีใบหน้ากังวลคล้ายครุ่นคิดตลอดเวลาหรือเป็นเพราะเรื่องที่เขาพาหนิงหลงเข้ามาที่เรือน หย่วนจื่อคิดได้เช่นนั้นก็โอบกอดนางแน่นเพื่อให้นางคลายความเคลียดเพราะไม่มีทางที่เขาจะทำให้นางเสียใจแน่นอน

"ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว ท่านพี่ไม่ไปวังหลวงหรือเจ้าคะ "

"ไม่วันนี้ข้าไม่มีเรื่องให้ไปที่วังหลวง ข้าอยากให้เวลากับฮูหยินของข้า เจ้าอย่าเพิ่งลุกนะขอข้านอนกอดเจ้าอยู่อย่างนี้ก่อน สาวใช้คงไม่กล้าเข้ามากวนเราหรอกฮูหยิน "น้ำเสียงออดอ้อนของเขาพร้อมใบหน้าอ้อนวอนมีหรือที่เยี่ยนเอ๋อจะไม่ยอมสยบ

"ก็ได้เจ้าค่ะ " หย่วนจื่อกอดนางแน่นกว่าเดิมพร้อมหลับตาเพื่อนอนพักอีกสักหน่อย

ถิงถิงนางตื่นขึ้นมารีบมาปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินแต่เมื่อเห็นว่าท่านใต้เท้ายังไม่ออกมานางจึงยืนคอยอยู่หน้าห้องเพื่อรอรับใช้เพราะรู้ดีว่าหากนางเข้าไปในตอนนี้ต้องไปรบกวนทั้งสองเป็นแน่ นางรอให้ท่านใต้เท้าออกมาเสียก่อนค่อยเข้าไปปรนนิบัตินายหญิงของตน

ฝั่งด้านหนิงหลงนางตื่นเช้าขึ้นมาทำหน้าที่ที่นางได้รับมอบหมายอย่างเหน็ดเหนื่อย นางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่คิดเลยว่านางจะได้มาทำงานเช่นนี้ เมื่อนางทำงานเสร็จแล้วจึงเดินเล่นผ่านห้องของฮูหยิน นางยืนมองรอบ ๆ ห้องของฮูหยินช่างกว้างใหญ่ แถมยังตกแต่งอย่างงดงามนางจึงคิดอยากได้ห้องนี้เป็นของตน นางแสร้งเดินเข้าไปหาถิงถิงที่หน้าห้องเพราะเห็นนางยืนอยู่หน้าห้องมาสักพักแล้ว

"ถิงถิง ทำไมเจ้าถึงยืนอยู่ที่หน้าห้อง ทำไมไม่เข้าไปปรนนิบัติฮูหยิน "ถิงถิงหันมองตามเสียงเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดนางเริ่มชักสีหน้าใส่ ทำไมต้องมาพบเจอหนิงหลงตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยนะ

"เจ้านายยังไม่ตื่นนอนข้าจะเข้าไปรบกวนได้อย่างไร "ถิงถิงตอบราวกับว่าไม่อยากให้นางถามต่อ แต่ทว่าหนิงหลงอยากรู้อยากเห็นจึงเอ่ยถามนางอีกครั้ง

"อะไรกัน!! ข้าพึ่งจะรู้ว่าการเป็นฮูหยินของท่านใต้เท้าหลี่ตื่นตอนไหนก็ได้อย่างนั้นหรือ ตอนนี้ตะวันขึ้นสูงมากแล้วด้วย?" หนิงหลงเอ่ยคล้าย ๆ ตำหนิฮูหยินแต่ถิงถิงรู้ทันจึงได้เอ่ยขึ้นทันที

"ฮูหยินของข้ามิใช่คนเช่นนั้นแต่ที่วันนี้ฮูหยินยังไม่ตื่นนั้นเพราะท่านใต้เท้ายังนอนโอบกอดฮูหยินอยู่บนเตียงนะสิ "

ใบหน้าของหนิงหลงสลดลงทันที

"เช่นนั้นหรอกหรือ งั้นข้าไปทำงานของตนเองก่อนนะ" นางระงับอารมณ์รีบเดินออกมา เมื่อเดินมาจนพ้นไม่พบเห็นใคร หนิงหลงได้แสดงสีหน้าโมโหขึ้นมาทันที

"แล้วข้าจะทำอย่างไรดี จะหาทางเข้าใกล้ท่านใต้เท้าได้อย่างไร ในเมื่อฮูหยินไม่ยอมปล่อยให้ท่านใต้เท้าอยู่เพียงลำพังเลย ข้าต้องรีบคิดแผนเสียแล้ว หรือข้าจะเข้าไปใกล้ชิดฮูหยินให้ท่านใต้เท้าได้เห็นข้าอยู่ในสายตา แต่จะทำเช่นนั้นฮูหยินเองก็ได้เอ่ยออกมาแล้วว่าไม่ต้องการสาวรับใช้ข้างกายเพิ่ม อื้ม...ข้าต้องจัดการกับถิงถิงก่อนให้นางไม่สามารถมาทำงานให้ฮูหยินได้ เช่นนั้นข้าจะรีบเสนอตัวดี ๆ ช่างเป็นความคิดที่ดีเสียจริง" หนิงหลงเอ่ยเพียงลำพังกอดอกแสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มแผนการอย่างที่นางตั้งใจเอาไว้

สายๆ ของวันใต้เท้าหลี่กับเยี่ยนเอ๋อได้ลุกขึ้นมากินอาหารเช้าพร้อมกันก่อนจะชวนกันเดินรับลมเล่นในเรือน

"ฮูหยิน เจ้าดูนกคู่นั้นสิจับกลุ่มกันเป็นครอบครัวดูแล้วช่างอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก" เยี่ยนเอ๋อมองตามใจของนางก็เริ่มสั่นไหว

"ท่านพี่อยากมีบุตรใช่มั้ยเจ้าคะ ข้าเองก็อยากให้ท่านพี่สมหวังเหลือเกิน"แววตาเศร้าสร้อยของเยี่ยนเอ๋อที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่านางเองก็เศร้าใจมากนานหลายปีไม่มีบุตรให้แก่เขาเสียที

"ข้าไม่ได้เอ่ยให้ฮูหยินคิดเช่นนั้นนะ ข้าแค่ต้องการให้เจ้าดูนกพวกนั้นเท่านั้นเอง ช่วงนี้ดูเหมือนเจ้าจะอ่อนไหวง่ายจริง ๆ มีเรื่องอันใดไม่สบายใจหรือไม่?" หย่วนจื่อเห็นท่าทีของฮูหยินรีบเอ่ยปลอบใจและถามนางด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เจ้าค่ะ " เยี่ยนเอ๋อยิ้มบางให้แก่หย่วนจื่อ ในเวลานั้นนั่นเองนางเห็นหนิงหลงกำลังเดินผ่านมาทางนี้พอดี หย่วนจื่อจึงเรียกนางเข้ามาพบ

"นี่เจ้าจะไปทางใดมาหาข้าสักประเดี๋ยว" เยี่ยนเอ๋อมองหน้าหย่วนจื่อทันที คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

"ใต้เท้าเรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ" นางเดินเข้ามาใกล้ก้มโค้งลงอย่างนอบน้อมพร้อมเอ่ยถาม

"เป็นเช่นไรบ้าง ห้องพักของเจ้าดีพอเหมือนตอนที่เจ้าอยู่ที่เรือนใต้เท้ามู่หรือไม่ หากเจ้าขาดเหลืออะไรบอกถิงถิงได้เสมอ "

"ข้าไม่ขาดอันใดเลยเจ้าค่ะ ห้องพักที่ถิงถิงพาไปก็กว้างใหญ่พอควร ขอบน้ำใจท่านใต้เท้านะเจ้าคะ" หนิงหลงนอบน้อมถ่อมตนบอกแก่ใต้เท้าหลี่

"เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปทำงานของเจ้าเถิด "

"เจ้าค่ะท่านใต้เท้า"

"ท่านพี่เอ็นดูนางหรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยเห็นท่านพี่จะสนใจสาวรับใช้ในเรือนสักคน"

"ข้ามิได้สนใจเพียงแค่อยากให้นางรู้สึกว่าที่นี่ต้อนรับนางเท่านั้น นางน่าสงสารบิดาต้องมาตายจากชีวิตก็น่ารันทดนัก" เยี่ยนเอ๋อมองตามหลังหนิงหลงไปหากเป็นเมื่อก่อนคำพูดเหล่านี้จะเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของนาง แต่ความสงสารนำพาหายนะมาสู่ตระกูลนางจะไม่เสียรู้อีกแล้ว

"เช่นนั้นเองหรือเจ้าคะ "

หลังจากที่พากันเดินเล่นท่านใต้เท้าได้ไปที่ห้องทำงานของตนส่วนเยี่ยนเอ๋อนางยังนั่งเล่นอยู่ที่ศาลารับลมกลางเรือน

"เป็นเช่นไรบ้าง นางมีอะไรผิดสังเกตหรือไม่"มือประคองถ้วยน้ำชาจิบน้ำชาพลางเอ่ยถามถิงถิง

"นางแปลกมากเลยเจ้าค่ะ ข้าตามเฝ้าดูนางตามที่ฮูหยินบอก เมื่อคืนนี้ก่อนที่ฮูหยินจะกลับห้องพร้อมท่านใต้เท้าข้าเห็นนางแอบมองดูและเดินตามฮูหยินไป และข้าได้ยินคำพูดของนางแต่ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก แต่เมื่อข้าถามนางกลับบอกว่านางหลงทางเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าสตรีนางนี้ต้องมีแผนแน่ ๆ เพราะเมื่อเช้านี้ตอนที่ฮูหยินกับท่านใต้เท้ายังไม่ตื่นนอน นางได้มาถามหาคล้ายกล่าวตำหนิฮูหยินที่ยังไม่ตื่น แต่เมื่อครู่ที่ข้าเห็นนางอยู่ต่อหน้าใต้เท้าช่างราวกับเป็นคนละคนเลยเจ้าค่ะ " เยี่ยนเอ๋อคิดตามคำกล่าวบอกเล่าของสาวใช้ไม่แปลกอันใดหากเมื่อนางอยู่ต่อหน้าใต้เท้าหลี่แล้วจะมีท่าทีนอบน้อมเช่นนั้นเพราะนางคงไม่แสดงท่าทีที่แท้จริงของตนออกมาง่าย ๆ แน่ ๆ

"เช่นนั้นหรือ เจ้าจงตามดูนางไว้หากนางทำอะไรน่าสงสัยแจ้งข้าโดยด่วน ไม่รู้เลยว่านางมีแผนการอันใด จริงสิเจ้าไปตามอ้ายเสินมาหาข้าที ข้ามีเรื่องให้เขาทำ"

"เจ้าค่ะ ฮูหยิน" ถิงถิงทำตามคำสั่งของนายหญิงทันที

อ้ายเสินคือบ่าวรับใช้หรือเป็นคนคอยตามดูแลเยี่ยนเอ๋อพอมีวรยุทธอยู่บ้าง เขาเองก็ตามนางมาตั้งแต่เรือนของตระกูลหวัง เมื่อคราวก่อนเขาถูกใต้เท้าหลี่หย่วนจื่อสั่งสังหารโทษฐานที่เขากับเยี่ยนเอ๋อนั้นหักหลังเป็นชู้กันแต่ที่จริงมิได้เป็นเช่นนั้น เรื่องทั้งหมดเป็นแผนการของหนิงหลง ใต้เท้าหลี่มิได้ฟังคำอธิบายของเยี่ยนเอ๋อแม้แต่น้อย เมื่อประหารอ้ายเสินเสร็จเขาได้สั่งขังเยี่ยนเอ๋อไว้ในเรือนไม่ให้ออกไปที่ใด จนกระทั่งหนิงหลงเข้าไปหาแสร้งทำเป็นคนดี อยากช่วยฮูหยินให้ออกไปจากที่นี่จึงพาฮูหยินหนี แถมยังเป่าหูหากฮูหยินยังอยู่ที่นี่ใต้เท้าจะฆ่านางในไม่ช้า เยี่ยนเอ๋อเจ็บช้ำเจียนตาย หัวใจแตกสลายเมื่อคิดว่าสามีที่นางรักเหนือสิ่งอื่นใดจะลงมือฆ่านาง ความรักที่นางมีให้ช่างไร้ความหมายกับเขา นางจึงออกจากเรือนตามแผนของหนิงหลงแต่ผู้ใดจะรู้ว่าหนิงหลงได้นำเรื่องที่นางหนีออกไป ไปแจ้งต่อใต้เท้าว่านางเป็นคนหนีไปเอง และเมื่อเข้าไปในป่าได้ไม่นานบ่าวรับใช้ที่พาเยี่ยนเอ๋อหลบหนีกลับเป็นคนของหนิงหลง นางให้คนพวกนี้จัดการกับเยี่ยนเอ๋อทันทีเมื่อไปไกลผู้คน ตอนนั้นนั่นเองที่เยี่ยนเอ๋อได้รู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนขของหนิงหลง นางพยายามสู้จนได้รับบาดเจ็บที่หน้าท้องก่อนที่จะกระโดดหน้าผาและตื่นขึ้นมาย้อนเวลามาก่อนเกิดเหตุการณ์นั้น

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 8 บทสรุปทุกอย่าง(ตอนจบ)

    บทที่ 8 บทสรุปทุกอย่างหย่วนจื่อได้สติลุกขึ้นยืนพร้อมมองไปยังใบหน้าของใต้เท้าหวัง"ข้ารู้ดีว่าความผิดครั้งนี้ที่ข้าทำลงไปนั้นทำร้ายจิตใจของเยี่ยนเอ๋อ ข้าน้อมรับผิดทุกอย่าง ""มันต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วมิใช่หรือ ".ใต้เท้าหวังเอ่ยออกมาอย่างเฉยชาเพราะเขาก็ไม่อยากจะมองใบหน้าของหย่วนจื่ออีกต่อไปหย่วนจื่อคิดอะไรบางอย่างออก เมื่อตอนที่เขาตื่นขึ้นมาเพราะถูกหนิงหลงปลุกแถมนางยังรู้ว่าเยี่ยนเอ๋อหนีไปแล้ว เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับนางแน่ ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นหย่วนจื่อรีบวิ่งไปที่ห้องของหนิงหลงทำให้ใต้เท้าหวังที่มองอยู่ไม่เข้าใจสักนิดแต่ก็ได้เดินตามหย่วนจื่อไปเพราะอยากรู้ว่าเขารีบไปที่ใดหรือว่ารู้แล้วว่าเยี่ยนเอ๋อนั้นอยู่ที่ใดหนิงหลงเดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้องพลางครุ่นคิดอย่างกังวล"ทำไมท่านพ่อของฮูหยินถึงมาที่นี่ในยามนี้ได้นะ จริงสิข้าเห็นถิงถิงทำไมข้าถึงได้ลืมนางไปได้ ข้าลืมกำจัดนางอีกคนนางต้องเป็นผู้ไปตามใต้เท้าหวังมาแน่นอน แล้วอย่างนี้ข้าจะทำอย่างไรต่อไปดี ตู่หลางหลายวันมานี้ก็ไม่เคยเข้ามาหาข้าเลย " นางเริ่มกระวนกระวายใจสักพักประตูได้เปิดเข้ามา นางรีบหันไปมองผู้ที่เข้ามานางยิ้มกว้างให้แก่หย่วน

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 7 รู้ความจริงก็สายไป

    บทที่ 7 รู้ความจริงก็สายไปเยี่ยนเอ๋อยังคงครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้น ทำไมอ้ายเสินถึงได้มานอนกับนางได้และท่านพี่ที่ไม่เคยมาหานางเลยวันนั้นเหตุใดถึงมาหานางแต่เช้าตรู่ ยิ่งคิดเรื่องน่าสงสัยก็มากขึ้น แถมหนิงหลงที่เสแสร้งตกน้ำในวันนั้นกลับมาทำดีกับนางในครานี้หรือว่านี่จะเป็นแผนของหนิงเอ๋อ ดวงตาของเยี่ยนเอ๋อโพลงโตเมื่อนึกได้ แต่แล้วจู่ ๆ รถม้าก็ได้หยุดนิ่ง นางเริ่มหวาดกลัวเอ่ยถามเสียงสั่น"ถึงเรือนท่านพ่อข้าแล้วหรือ?""ถึงแล้วขอรับฮูหยินลงมาเถิดขอรับ " บ่าวรับใช้ได้เอ่ยบอกกับเยี่ยนเอ๋อ นางจึงทำตามเพราะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นางคิดนั้นจะเป็นจริงหรือไม่? เมื่อลงจากรถม้านางได้กระจ่างว่าสิ่งที่นางคิดไว้เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เพราะยามนี้ที่รถม้าหยุดเป็นป่าที่มืดสนิทมองไปทางใดไร้แสงสว่างมีเพียงแสงดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมา หัวใจของนางเริ่มเต้นระรัว ก้าวเท้าลงอย่างช้า ๆ"นี่มิใช่เรือนของท่านพ่อข้านี่น่า พวกเจ้าพาข้ามาที่ใดกัน""ที่นี่คือที่ตายของท่านอย่างไรเล่า" เอ่ยจบบ่าวรับใช้ได้ชักดาบออกมาแทงเข้าที่ท้องของเยี่ยนเอ๋อ นางโดนแทงเข้าแต่ไม่ลึกมากเพราะไหวตัวทัน"อ๊ายยย!! กรี๊ด" เสียงร้องของเยี่ยนเอ๋อดังออกมาอ

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 6 ไม่เหลือแล้วความรัก

    บทที่ 6 ไม่เหลือแล้วความรักภายในห้องของเยี่ยนเอ๋อมืดสนิทนางตกอยู่ในภวังค์ของความทุกข์ใจเสียใจร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด"เหตุใดเรื่องถึงเป็นเช่นนี้ได้ หัวใจของท่านพี่ไม่มีข้าแล้วเช่นนั้นหรือ" นางคร่ำครวญเฝ้าถามย้ำไปมา"ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยินได้ยินข้ามั้ยเจ้าคะ" เสียงกระซิบของถิงถิงดังขึ้นอยู่ข้างหน้าต่าง เยี่ยนเอ๋อรีบเดินไปที่หน้าต่างและแง้มมันออกไป"ถิงถิงเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?""ข้าต้องถามฮูหยินมากกว่าเจ้าค่ะ ว่าเป็นเช่นไรบ้างหิวมั้ยเจ้าคะข้านำหมั่นโถวมาให้ กินสักหน่อยนะเจ้าคะ ""ข้าขอบใจเจ้ามากนะ ""ฮูหยินข้าไม่เชื่อหรอกนะเจ้าคะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความจริง ข้าจะทวงความยุติธรรมให้ฮูหยินกับอ้ายเสินเอง อ้ายเสินต้องไม่ตายอย่างไร้ความยุติธรรม ""เจ้าจะทำอันใดได้ยามนี้ท่านพี่ไม่ฟังคำพูดของผู้ใดเลย ขนาดข้าเอ่ยอันใดท่านพี่ยังไม่เชื่อแถมยังไม่มองข้าด้วยซ้ำ ""นายท่านอย่างไรเจ้าคะ ท่านพ่อของฮูหยินข้าจะนำเรื่องที่เกิดขึ้นไปแจ้งนายท่านเจ้าค่ะ นายท่านอย่างไรก็เป็นท่านใต้เท้าผู้หนึ่งข้าว่าหากนายท่านรู้ต้องรีบมาช่วยฮูหยินเจ้าค่ะ ฮูหยินรอข้าก่อนนะเจ้าคะข้าจะรีบไปตามนายท่านมาช่วย ""ถิงถิงเจ้าจะออ

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 5 ข้าทำไม่ได้

    บทที่ 5 ข้าทำไม่ได้หนิงหลงหันไปมองเห็นใบหน้าของเยี่ยนเอ๋อนางได้แสยะยิ้มก่อนจะซบลงที่อกของท่านใต้เท้า"ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบหน้าท่านใต้เท้าแล้ว ข้าหนาวเหลือเกินเจ้าค่ะยามที่ข้าตกลงไปด้านล่างช่างเงียบและเยือกเย็นข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ""เจ้าไม่ต้องกลัวนะข้าจะไม่ให้ผู้ใดมาทำอันใดเจ้าอีกต่อไป และข้าจะไม่ยอมให้เจ้าห่างกายข้าไปที่ใดอีก เรื่องนี้ข้าต้องจัดการกับฮูหยินให้ได้รับรู้โทษในครั้งนี้ นางจะได้ไม่กล้าทำร้ายเจ้าอีก""ขอบคุณใต้เท้าที่ให้ความยุติธรรมกับหนิงหลงผู้ต้อยต่ำผู้นี้เจ้าค่ะ ""เจ้ามิใช่คนต้อยต่ำอีกต่อไปเจ้าจะมีฐานะเท่าเทียมกับฮูหยินข้าจะจัดการให้เจ้าเอง" หย่วนจื่อหลงนางจนคิดหาทางไม่ให้ผู้ใดมากล้าทำร้ายนางได้อีก ใต้เท้าหลี่หย่วนจื่อลงโทษเยียนเอ๋อโดยการให้จับตัวนางมาโบยห้าไม้เพื่อลงโทษเพราะเมื่อท่านหมอมาตรวจร่างกายของหนิงหลงพบว่าบัดนี้นางกำลังตั้งครรภ์ให้กับเขา ความเกรี้ยวโกรธของเขาเริ่มมากขึ้นจึงสั่งโบยทั้งที่ไม่เคยเห็นเรือนใดทำเช่นนี้มาก่อนเยี่ยนเอ๋อเจ็บทั้งตัวและหัวใจคนที่เคยรักกันมากกลับสั่งลงโทษกันได้ลงคอ หลายวันต่อมาเยี่ยนเอ๋อได้รับรู้มาจากถิงถิงว่าตอนนี้หนิงหลงกำลังตั้งครร

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 4 ร้ายนัก

    บทที่ 4 ร้ายนักเช้าวันต่อมาหนิงหลงได้ไปหาเยี่ยนเอ๋อเพื่อขอโทษในสิ่งที่ท่านใต้เท้าต่อว่าเมื่อวานแต่ทว่าเมื่อที่ห้องไม่พบจึงเดินตามหาทั่วเรือนเห็นเยี่ยนเอ๋อกำลังเดินเล่นอยู่ที่ริมบึงน้ำนางจึงรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปหาทันทีวันนี้อากาศแจ่มใสเยี่ยนเอ๋อตื่นแต่เช้าออกมาเดินเล่นอยู่รอบเรือนเพื่อให้จิตใจสงบไม่โกรธเคืองเรื่องเมื่อวาน นางเดินอยู่กับถิงถิงเห็นหนิงหลงเดินมาพร้อมกับสาวใช้ของนางแต่ไกล ๆ ถิงถิงรีบเข้ามาบังกายให้ฮูหยินยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง"นางมาหาฮูหยินข้าว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ หรือว่านางตั้งใจมาหาเรื่องฮูหยินอีกนะ ฮูหยินไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะข้าจะไม่ยอมให้นางทำอันใดท่านแน่ ""ถิงถิงนางอาจจะไม่ได้มาหาเรื่องข้าก็ได้นะ เจ้าอย่ากังวลเกินไปเลย""ฮูหยินไม่เห็นหรือเจ้าคะว่านางเปลี่ยนไปตั้งแต่นางขึ้นมาเป็นอนุของท่านใต้เท้าข้าไม่มีทางไว้ใจนางเจ้าค่ะ " ถิงถิงยืนกรานว่ายืนบังหน้าให้ฮูหยินเพราะกลัวนางหนิงหลงจะทำอันใดเกินความคาดหมาย แต่เมื่อนางเดินมาถึงนางกลับคารวะก้มโค้งลงอย่างนอบน้อม"ฮูหยินข้าต้องขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยนะเจ้าคะ ช่วงนี้ท่านใต้เท้าอารมณ์แปรปรวนคงมิได้คิดจะลงโทษฮูหยินตามที่กล่าวหรอก

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 3 ท่านพี่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

    บทที่ 3 ท่านพี่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆฝั่งด้านของหนิงหลงนางนั่งมองบ่าวรับใช้ที่นางรับเข้ามาใหม่โดยที่เยี่ยนเอ๋อไม่รับรู้เพราะนางได้เอ่ยกับใต้เท้าหลี่เพียงผู้เดียวและคนที่นางพาเข้ามาทุกคนล้วนเป็นคนของใต้เท้ามู่ กำลังเฆี่ยนตีสาวใช้ที่ขัดคำสั่งโดยมีใต้เท้าหลี่ที่มึนเมาสุรานั่งอยู่ข้างกายนาง"ลงโทษมันให้สาสมที่มาทำให้สตรียอดรักของข้าอารมณ์เสีย " หน่วยจื่อสั่งการบ่าวให้เฆี่ยนแรงมากกว่าเดิมหนิงหลงยิ้มอย่างพึงพอใจ"หากนางยอมทำตามที่ข้าสั่งตั้งแต่แรกคงไม่ต้องถูกโบยจำใส่ใจพวกเจ้าไว้และดูนางพวกนี้ไว้เป็นตัวอย่างต่อจากนี้หากผู้ใดกล้าขัดใจข้าต้องโดนเช่นนี้ทุกคน " หนิงหลงหลงใหลในอำนาจที่นางครอบครองอยู่ในครานี้จนไม่หวั่นกลัวผู้ใด"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! " เสียงดังก้องกังวานของเยี่ยนเอ๋อได้ดังขึ้นเมื่อนางเดินมาถึงหน้าห้องของหนิงหลงที่กำลังนั่งมองสาวใช้ถูกโบยโดยไม่ได้รู้สึกเมตตาแม้แต่น้อย ทำให้เยี่ยนเอ๋อโมโหเป็นที่สุดที่ท่านใต้เท้าผู้ที่มีความเมตตาและความยุติธรรมกับเห็นดีเห็นชอบในสิ่งที่หนิงหลงกำลังทำอยู่ แถมยังมัวเมาไม่ยอมเข้าวังหลวงเพื่อทำหน้าที่ตนเองแม้จะมีคำสั่งมาจากฝ่าบาทเขาก็ไม่ยอมออกไปตามพระราชโองการเล

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 13 เยือนเรือนใต้เท้ามู่

    บทที่ 13 เยือนเรือนใต้เท้ามู่หลังจากที่หย่วนจื่อหารือกับฝ่าบาทเสร็จสิ้นเขาได้ครุ่นคิดจึงไปหาท่านใต้เท้ามู่ที่เรือนของเขา เพื่อสำรวจดูในเรือนของเขามีสิ่งของอันใดแปลกตาหรือไม่?ไม่นานนักม้าของหย่วนจื่อได้มาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนเขากระโดดลงจากหลังม้าเดินตรงมาด้านหน้าเรือน บ่าวรับใช้เห็นจึงรีบเข้ามาต้อน

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 11 ตามดูนาง

    บทที่ 11 ตามดูนางอ้ายเสินกลับมารายงานเยี่ยนเอ๋อทันทีเมื่อเห็นว่าหนิงหลงเคลื่อนไหว"อื้ม… นางไปพบสตรีนางหนึ่งเช่นนั้นหรือ?"“ขอรับฮูหยิน นางเรียกสตรีนางนั้นว่าเป็นท่านแม่ น่าจะเป็นมารดาของนางขอรับ” เมื่อเห็นท่าทางสงสัยของฮูหยินอ้ายเสินได้เอ่ยบอกความสงสัยนั้นให้ได้คลายความอยากรู้"นางต้องวางอันใดแน่

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 10 เคลื่อนไหว

    บทที่ 10 เคลื่อนไหวหนิงหลงถูกโบยเสร็จบ่าวรับใช้ได้ลากตัวของนางมาที่ห้องก่อนจะโยนนางเข้าไปอย่างไร้ความเมตตา ทุกคนในเรือนต่างพากันไม่ชอบหนิงหลงเข้ามาอยู่ในเรือนเพียงไม่กี่วันกลับไปหาเรื่องฮูหยิน ทำให้ไม่มีผู้ใดหายามาให้นางดื่มหรือแม้แต่ยามาทาหลังให้นาง หนิงหลงนอนคว่ำหน้าแผ่นหลังแดงซ่านไปด้วยรอยแซ่ น

  • หวนคืนอีกคราข้าขอทวงคืน   บทที่ 9 นำตัวนางไปโบย

    บทที่ 9 นำตัวนางไปโบยบ่าวรับใช้จับตัวหนิงหลงไปไว้ในห้องขังหลังเรือน ส่วนเยี่ยนเอ๋อถูกหย่วนจื่อช่วยเอาไว้ได้ทันเขาพานางมาที่ห้องให้ถิงถิงเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ชุดใหม่ให้เกรงว่านางจะไม่สบายไม่นานนักนางก็ฟื้นขึ้นมา หย่วนจื่อกังวลเดินไปเดินมาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่ตนรักฟื้นเขารีบเข้ามาประคองนางทันที"ฮู

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status