9

เมื่อแผนของฮองเฮาและองค์ชายสามนั้นจบลง เนื่องจากว่าเป็นการยอมความของแม่ทัพหลิวก็ทำให้ฮองเฮาไม่พอใจเป็นอย่างมากเขาจึงไปกราบทูลกับฮ่องเต้เรื่องนี้

"เสด็จพี่เพคะทำไมบุตรีแม่ทัพหลิวถึงต้องอภิเษกกับองค์ชายรัชทายาททั้งๆที่ท่านก็รู้อยู่แล้วว่าองค์ชายสามกับนางรักใครกัน"

ฮองเฮากล่าวขึ้นเหมือนไม่รู้ว่าสิ่งใดเกิดขึ้นกับหลิวเสียงเหย่า คำพูดของนางทำราวกลับว่าองค์ชายรัชทายาทนั้นแย่งคนรักขององค์ชายสามอย่างใดอย่างนั้น

"ฮองเฮาเจาก็จงปล่อยวางเสียเถอะ เรื่องของคนรุ่นหลังเจ้าก็ถือว่ามารดาของแผ่นดิน เป็นมารดาขององค์ชายรัชทายาท เจ้าต้องรักบุตรที่เท่ากัน ฟู่เออร์กับบุตรีแม่ทัพหลิวชอบพอกันก็ให้เขาแต่งกันเถอะ"

ฮ่องเต้กล่าวขึ้น

"รักกันหรือเพคะเสด็จพี่ หม่อมฉันเห็นแต่เฉียวเออร์ที่รักกับแม่นางหลิวผู้นั้นแต่ทำไมถึงเป็นองค์ชายรัชทายาทไปได้เพคะ หรือเป็นเพราะว่าตำแหน่งของเขาถึงจะแย่งคนรักของบุตรชายของหม่อมฉันก็ได้หรือเพคะ"

ฮองเฮากล่าวขึ้นและเดินจากไปทันทีโดยไม่ฟังว่าฮ่องเต้จะกล่าวยังไงอีก เขารีบไปคุยกับบุตรชายของเขาว่าห้องเต้กล่าวมาแบบนี้ องค์ชายสามจึงไปขอพบกับหลิวเสียงเหย่า ในที่สุดก็ได้เข้าไปพบแต่ครั้งนี้นางไม่ได้อยู่เพียงลำพังกับองค์ชายสามนางให้บ่าวรับใช้อยู่ข้างๆด้วย

"ฮ่องเต้ทรงตรัสว่าเจ้ากับเจ้าฟู่นั้นรักใครกันหรือ แล้วเจ้าจะเอาข้าไปไว้ที่ใดกัน"

องค์ชายสามกล่าวขึ้นทันที

"องค์สายสาม เพคะท่านกับซิวเหยารู้ดีว่าหม่อมฉันกับองค์ชายรัชทายาทได้ร่วมหลับนอนด้วยกันแล้วเ รื่องมันจบแบบนี้มันก็ยุติธรรมกับหม่อมฉันเพราะองค์ชายรัชทายาททำให้มองฉันมีมลทินดังนั้นเขาต้องรับผิดชอบหม่อมฉันเพคะ"

หลิวเสียงเหย่ากล่าวขึ้น

"แต่ข้าก็พูดกับเจ้าแล้วข้ารักเจ้าเรื่องแบบนี้ข้าจะคิดว่ามันไม่เกิดขึ้นกับเจ้าข้ายังอยากแต่งงานกับเจ้าอยู่"

องค์ชายสามกล่าวขึ้น

"องค์ชายสามคิดว่าเรื่องของหม่อมฉันไม่มีผู้ใดรู้หรือเจ้าคะ เรื่องที่สตรีผ่านมือชายแล้วจะได้เป็นฮูหยินของผู้อื่นได้อีกหรือเพคะนอกเสียจากผู้ที่สร้ามนทิน ฮองเฮาเขาก็น่าจะรู้เรื่องนี้แล้วเขาคงไม่มีทางให้หม่อมฉันเป็นชายาเอกขององค์ชายสามเป็นแน่ ถึงแม้ครอบครัวของบอมฉันยอมได้แต่หม่อมฉันคิดว่าให้ผู้ที่กระทำย่ำยีกับหม่อมฉันรับผิดชอบเรื่องนี้มันเหมาะสมที่สุด ในเมื่อเรื่องที่เกิดมาขึ้นนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับองค์ชามสามเลยแม้แต่น้อยแล้วจะให้หม่อมฉันรับองค์ชายสามเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไรเจ้าคะ คนที่รักกันเขาไม่จำเป็นต้องลากอีกผู้หนึ่งลงมาให้ต่ำกับตัวเองหรอกเจ้าค่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้หม่อมฉันยอมให้เป็นเรื่องของเวรกรรมที่เขาทำไว้กับหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะเข้าไปเสวยสุขอยู่ในวังในตำแหน่งของชายาองค์ชายรัชทายาทให้เขาหนักใจจนทนอยู่ไม่ได้เลยเจ้าค่ะ"

หลิวเสียงเหย่าพูดราวกับว่าตนแค้นองค์ชายรัชทายาทหนักหนาแต่ความจริงแล้วเขาแค้นองค์ชายสามมากกว่า

"เจ้าก็รู้ว่าหนามกงฟู่มันป่าเถื่อนขนาดไหน แล้วอีกอย่างมันเป็นหัวหน้าแม่ทัพสนามรบมันไม่ลากเจ้าออกไปสนามรบด้วยหรอกหรือ"

องค์ชายสามกล่าวขึ้น

"เรื่องนี้ไม่มีทางแน่นอนเพคะ หม่อมฉันต้องการอย่างไรหม่อมฉันก็จะทำแบบนั้น หม่อมฉันไม่ยอมติดตามเขาไปลำบากที่ชายแดนหรอกเจ้าค่ะ เรื่องนี้ให้มันจบแค่นี้นะเจ้าคะเราไม่จำเป็นต้องกล่าวสิ่งใดกันอีกแล้ว"

หลิวเสียงเหย่ากล่าวขึ้น

"เราไม่ยอมหรอกเจ้ากับองค์ชายรัชทายาทได้สมรสกันแล้วเราล่ะจะอยู่ได้อย่างไร เราจะให้เสด็จพ่อจัดการให้"

องค์ชายสามกล่าวแล้วลุกขึ้นเดินจากไป และไปทูลกับฮ่องเต้เพื่อที่จะเรียกตัวองค์ชายรัชทายาทและหลิวเสียงเหย่าเข้ามาคุยพร้อมกับฮองเฮาด้วย เขาไม่ยอมให้เรื่องจบง่ายๆแบบนี้ เขาเสียผลประโยชน์ไปแบบเปล่าๆ เขาวางแผนมาโดยตลอดเพื่อที่จะองชายรัชทายาทสาระตำแหน่ง และเขาจะได้กองทัพรักษาการทหารในวังด้วย แต่แล้วเหมือนจะเสียให้องค์ชายรัชทายาททั้งหมด เขาจึงต้องให้มารดาเป็นคนพูดให้เสียแล้ว

"เจ้าฟู่เจ้าเป็นถึงองค์ชายรัชทายาทยังมาแย่งคนรักของข้าไปอีกเรื่องนี้ข้าไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่ เสียงเหย้าเจ้าสตรีผู้หนึ่งเมื่อก่อนรักกับข้าอยู่ดีๆ แต่พอได้ร่วมหลับนอนกับผู้เป็นองค์ชายรัชทายาทแล้ว เจ้ากับคิดที่จะรั้งตำแหน่งชายาองค์ชายรัชทายาทเยี่ยงนี้ ท่านพ่อยังจะให้นางอภิเษกกับเจ้าฟูอีกหรือขอรับ สตรีที่ไม่แน่ไม่นอน จิตใจรวนเร หวังเพียงตำแหน่งชายาอย่างเดียว นางไปได้ดิบได้ดี แล้วข้าล่ะนางทิ้งข้าไว้เบื้องหลังขนาดนี้"

องค์ชายสามกล่าวขึ้น เมื่อทุกอย่างไม่เป็นตามแผนแล้วเขาจึงขัดขวาง เมื่อเขาไม่ได้เขาก็จ้องที่จะทำลาย

"เจ้าเฉียวเจ้าก็ต้องยอมรับในเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว หากแม่นางหลิวนั้นจะต้องตกแต่งกับเจ้า เกรงว่านางจะเป็นได้เพียงอนุเท่านั้น แต่เมื่อเขาต้องการที่จะตกแต่งกับองค์ชายรัชทายาทรับรองเขาได้เป็นชายา เป็นใครเขาก็ต้องเลือกเป็นชายาขององค์ชายรัชทายาทอยู่แล้ว เพราะว่าลูกแม่มันต่ำต้อยเป็นเพียงองค์ชายสาม นางจึงเลือกองค์ชายรัชทายาทไง ถึงเจ้าไม่เหลือใครแต่แม่ยังอยู่ตรงนี้จะอยู่ข้างๆกับเจ้า"

ฮองเฮากล่าวด้วยคำพูดที่ถากถางอยู่ในถ้อยคำ

"หม่อมฉันเกรงว่าฮ่องเฮาอาจยังไม่รู้เพคะว่าองค์ชายสามนั้นชอบพออยู่กับหลู่ชิงเหยา บุตรีของท่านอัครฝ่ายซ้ายเจ้าค่ะซึ่งนางเป็นสหายของข้าเอง องค์ชายสามไม่มีทางที่จะอยู่ผู้เดียวแบบเดียวดายหรอกเจ้าค่ะ"

หลิวเสียงเหย่ากล่าวขึ้น

"ไม่จริงหรอกแม่นางหลิวบุตรชายของข้ารักมั่นอยู่กับเจ้าจะให้ไปมีใจให้หญิงอื่นได้อย่างไร บุตรชายของข้าไม่ได้เป็นผู้ชายที่หลงใหลในกามเช่นเดียวกับเจ้าเสียเมื่อไหร่"

ฮองเฮากล่าวขึ้น

"ฮองเฮาท่านจะเรียกแม่นางหลู่มาพูดคุยก็ได้นะเจ้าคะ หรือท่านจะเรียกบริเออร์ที่โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในวังหลวงมาก็ได้เจ้าค่ะ พวกเขาต่างรู้ดี ว่าหากองค์ชายสามกับแม่นางหลู่เวลาขึ้นโรงเตี๊ยมทีไรต้องไล่แขกไล่เรือนออกจากโรงเตรี๊ยมนั้นให้หมด"

หลิวเสียงเหย่ากล่าวขึ้น

"พอได้แล้วเอาเป็นว่าเรื่องนี้ให้มันจบ เจ้าองค์ชายทายาทต้องแต่งกับแม่นางหลิวผู้นี้ ส่วนเจ้าเฉียวให้เรื่องนี้มันจบลง เพราะสำหรับเจ้าเจ้าก็ไม่ได้มีแม่นางหลิวเพียงผู้เดียว อย่าให้พ่อได้พูดขึ้นเยอะเลยจะอับอายผู้อื่นเขาให้มันจบเพียงเท่านี้เถอะ"

ฮ่องเต้กล่าวขึ้น ทุกคนก็แยกย้ายด้วยความไม่พอใจองค์ชายรัชทายาทเข้ามารับฟังเรื่องสนุกๆเพียงอย่างเดียวเขาไม่ได้ร่วมมือร่วมใจกันสร้างความบันเทิงโดยสักนิดได้แต่เดินกลับตำหนักไป