บทที่ 8 บุรุษชุดขาว

และตอนนั้นเอง นางก็ได้พบกับเขา บุรุษชุดขาวที่สวมหน้ากากเงินครึ่งซีก เขาบอกว่าเขาเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมฟางเซียงจวี เขาบอกว่าผู้ที่กินเสร็จแล้วคิดหนีจะต้องถูกตัดมือ เขามองใบหน้าที่ซีดเผือดของนางแล้วหัวเราะออกมา ถามเย้าแหย่นางว่าควรทำอย่างไรดี นางจึงรีบอธิบายอย่างลนลานว่านางเป็นคุณหนูจากจวนแม่ทัพใหญ่ นางลืมนำเงินมา นางจะกลับไปเอาเงินมาให้เขา หรือจะให้เขาตามนางกลับไปที่จวนก็ได้

ทว่า…บุรุษชุดขาวผู้นั้นไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยนางไป เขายืนกรานให้นางจ่ายเงินที่นี่เดี๋ยวนั้น ในตอนนั้น นางรู้สึกว่า ทำไมคนผู้นี้ถึงได้เจ้าเล่ห์นัก จึงอดไม่ได้ที่จะเสียมารยาท แล้วด่าออกไปว่า

“เจ้าคนพาล!” ได้ยินนางด่า บุรุษชุดขาวก็ไม่ถือสา รอยยิ้มเย้าแหย่ยิ่งเข้มข้นขึ้น สุดท้าย…เขาก็สะบัดพัดพับอย่างสง่างาม แล้วกล่าวว่า

“เจ้าไปเถิด จำไว้ว่าเจ้าติดค้างบุญคุณข้าอยู่ หวงเอ๋อร์ ~”

นางมองเขากึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ เขาแค่ยิ้ม นางกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ จึงค่อย ๆ เดินจากไป แล้วรีบวิ่งกลับไปจวนแม่ทัพใหญ่ปิดประตูห้อง แก้มทั้งสองข้างของนางร้อนผิดปกติ นางก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เป็นเพราะวิ่งเร็วเกินไป หรือเป็นเพราะถูกบุรุษชุดขาวผู้นั้นเย้าแหย่ หรือเป็นเพราะคำพูดนั้น …หวงเอ๋อร์

นั่นเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว แต่…น่าเสียดาย นางไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของบุรุษชุดขาวผู้นั้น และไม่เคยพบเขาอีกเลย กลับมาคิดดูอีกที การที่นางตกหลุมรักจวินเฉียนหลิงตั้งแต่แรกเห็น มอบความเชื่อใจและทุ่มเททุกสิ่งไปอย่างไม่ลังเลนั้น เป็นเพราะจวินเฉียนหลิงสวมชุดขาวและมีรอยยิ้มที่อ่อนโยน คล้ายกับบุรุษชุดขาวผู้นั้น

“คุณหนู คุณหนูไม่ได้ฟังสิ่งที่บ่าวพูดอยู่หรือเจ้าคะ ?” เซียงหลิงพยายามอธิบายกฎที่น่ากลัวของโรงเตี๊ยมฟางเซียง จวีว่าผู้ที่กินเสร็จแล้วคิดหนีจะต้องถูกตัดมือ เมื่อเห็นลั่วชิงหวงไม่ตอบสนอง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสียงดัง ลั่วชิงหวงได้สติกลับมา แล้วยิ้มกล่าวว่า

“ข้ากำลังฟังเจ้าอยู่” เซียงหลิงยู่ปากเล็กน้อย พึมพำในใจว่า ดูจากท่าทางเหม่อลอยของคุณหนูแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ฟังที่นางพูดเลย ก็ไม่รู้ว่าคุณหนูคิดอะไรอยู่ นับตั้งแต่คุณหนูฟื้นจากไข้ที่ทรุดหนักอยู่สองวันสองคืน ก็เหมือนกลายเป็นคนละคนไป และมักจะเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง หรือว่าอาการป่วยยังไม่หายสนิทกันแน่

ลั่วชิงหวงไม่รู้ว่าเซียงหลิงกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ นางทานอาหารต่ออีกสองสามคำแล้ววางตะเกียบลง มุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ฉายแววเจ้าเล่ห์

บนห้องส่วนตัวชั้นสอง บุรุษชุดขาวที่สวมหน้ากากเงิน มองการกระทำทุกอย่างของลั่วชิงหวง แล้วค่อย ๆ คลี่ยิ้ม บุรุษสวมชุดคลุมสีฟ้าที่ยืนอยู่ข้างกายบุรุษชุดขาว มองลงไปยังชั้นล่าง ใบหน้าอันหล่อเหลาและองอาจฉายแววสงสัย ก่อนจะกล่าวว่า

“นายท่าน ท่านว่า…ลั่วชิงหวงผู้นี้คิดจะทำสิ่งใดกันแน่ ?”

“กินเสร็จแล้วเดินหนี” บุรุษชุดขาวกล่าวอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงทุ้มนุ่มและมีเสน่ห์ดึงดูดใจ ราวกับมีพลังที่ชวนให้ลุ่มหลง ทำให้ผู้คนเมื่อได้ยินแล้วจะถูกดึงดูดโดยไม่รู้ตัว

บุรุษชุดฟ้าได้ยินดังนั้น ดวงตาก็ฉายแววตกตะลึง มองสีหน้าของลั่วชิงหวงแล้วคิดในใจว่า ไฉนผู้ที่คิดจะหนีถึงได้มีท่าทางเยือกเย็นเช่นนั้น

“ชิงหลง ข้าจะลงไปดูเอง” บุรุษชุดขาวเหลือบมองบุรุษชุดฟ้า พัดพับในมือประกบเข้าหากันอย่างเบามือ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม

พัดพับในมือของเขาดูสง่างามและสูงส่ง ทว่า...นี่คือสิ่งที่ผู้คนในยุทธภพได้ยินแล้วต้องหวาดผวา พัดพรากดวงวิญญาณสยบเมืองงาม ส่วนบุรุษที่สวมหน้ากากเงินผู้นี้ก็คือ คุณชายหลิวจิ่ง ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ ผู้คนในยุทธภพรู้แค่ว่า คุณชายหลิวจิ่งคือเจ้าสำนักหลิวซูเก๋อ การกระทำในชีวิตประจำวันของเขาลึกลับและยากจะคาดเดา ไม่มีใครรู้ว่าอำนาจของสำนักหลิวซูเก๋อแข็งแกร่งเพียงใด แต่...ผู้ใดที่ล่วงเกินสำนักหลิวซูเก๋อ ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

พัดพรากดวงวิญญาณสยบเมืองงาม คุณชายหลิวจิ่ง ชื่อนี้ไม่มีใครในยุทธภพที่ไม่รู้จัก และไม่มีใครกล้าดูถูกพัดอันนี้เลย เพราะเมื่อพัดเปิดออก...ย่อมมีคนต้องตาย

“คุณหนูยังไม่ได้จ่ายค่าอาหารใช่หรือไม่ ?” พัดถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา มุมปากเผยรอยยิ้มที่เย้าแหย่เล็กน้อย คุณชายหลิวจิ่งมองลั่วชิงหวง ในดวงตาแฝงความสนใจอยู่บ้าง น้ำเสียงจงใจให้มีความแหบพร่า แต่…ก็ยังคงดึงดูดใจผู้คน

ลั่วชิงหวงเงยหน้าขึ้นมอง สบเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำราวกับมหาสมุทรของคุณชายหลิวจิ่ง แม้จะหวนกลับมาเกิดใหม่ในชาตินี้ และมีสติปัญญาเหนือคนธรรมดา แต่…ในชั่วพริบตานั้น นางก็ยังคงรู้สึกหวาดหวั่น ทว่า…นางก็กลับมามีสติอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“คุณชายว่าอย่างไรนะ ?” คุณชายหลิวจิ่งได้ยินคำตอบของลั่วชิงหวงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความสนใจที่เข้มข้นขึ้น ริมฝีปากหยักโค้ง

“คุณหนู คิดจะหนีรึ ?” เซียงหลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทบจะยืนไม่อยู่ บุรุษชุดขาวที่อยู่ตรงหน้าดูสง่างาม แต่…ดวงตาที่ลึกล้ำและเย็นชาของเขานั้น เพียงแค่เหลือบมองก็ทำให้นางหวาดกลัวไปถึงก้นบึ้งของหัวใจแล้ว หากเขารู้ว่าคุณหนูตั้งใจจะหนี เขาจะจัดการกับคุณหนูอย่างไรกันนะ ?

“ข้ายังไม่เคยกล่าวเช่นนั้นเลย” ลั่วชิงหวงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง มุมปากของนางยังมีรอยยิ้มจาง ๆ อยู่ คุณชายหลิวจิ่งประเมินลั่วชิงหวงอีกครั้ง ดวงตาฉายแววสงสัย กล่าวว่า

“เช่นนั้น…คุณหนูรีบไปจ่ายค่าอาหารเถิด”

“ข้าลืมเงินที่จวน” ลั่วชิงหวงกล่าวรวบรัดชัดเจน เซียงหลิงได้ยินดังนั้นก็แทบจะหมดสติลงตรงนั้น นางรีบวิ่งตัวสั่นไปบังอยู่ด้านหน้าลั่วชิงหวง จ้องมองคุณชายหลิวจิ่งอย่างไม่ละสายตา

คุณชายหลิวจิ่งเห็นการกระทำของเซียงหลิง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน แต่…สายตาของเขากลับเหลือบผ่านใบหน้าเซียงหลิงไป แล้วหันกลับมามองลั่วชิงหวงอีกครั้ง

“คุณหนูไม่มีเงินติดตัว และมิได้ตั้งใจจะหนี แล้วเรียกว่าอะไร ?”

“ข้าเป็นคุณหนูจากจวนแม่ทัพใหญ่ หากอยากจะเก็บเงินจากข้า ก็ไปที่จวนแม่ทัพใหญ่ไปเก็บกับข้าได้”

ลั่วชิงหวงจงใจพูดเสียงดัง เพื่อให้ทุกคนที่อยู่รอบข้างได้ยินสิ่งที่นางพูดได้ชัด คุณชายหลิวจิ่งสังเกตเห็นการที่ลั่วชิงหวงจงใจพูดเสียงดัง ดวงตาที่สงสัยและประเมินค่าก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก ลั่วชิงหวงผู้นี้อยากจะทำอะไรกันแน่ ? มีข่าวลือว่าคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพใหญ่นิสัยอ่อนโยน เชี่ยวชาญทุกด้านไม่ว่าจะเป็นการเล่นดนตรี หมากรุก การเขียนพู่กัน และการวาดภาพ เป็นยอดหญิงงามอันดับหนึ่งของแคว้นจิ่น แต่…ก็ไม่เคยมีใครกล่าวว่า นางน่าสนใจถึงเพียงนี้

“กฎของโรงเตี๊ยมฟางเซียงจวีคือต้องจ่ายค่าอาหารถึงจะออกไปจากที่นี่ได้ หากไม่มีเงินจ่ายค่าอาหาร ก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้”

คุณชายหลิวจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ ลูกค้าที่กำลังทานอาหารอยู่รอบ ๆ อดไม่ได้ที่จะซุบซิบกัน

“ข้าก็นึกว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลใดกัน ดูสง่างามราวกับนางฟ้า ที่แท้…ก็คือลั่วชิงหวงยอดหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นจิ่นนี่เอง”

“นั่นสิ แต่ว่า…บุรุษชุดขาวผู้นั้นกล้าหาญยิ่ง ถึงกับไม่ไว้หน้าจวนแม่ทัพใหญ่”

“เจ้าไม่รู้ว่าบุรุษชุดขาวผู้นั้นคือใครรึ ? นั่นคือคุณชายหลิวจิ่งเชียวนะ”

“คุณชายหลิวจิ่งงั้นรึ ? เขาคือพัดพรากดวงวิญญาณสยบเมืองงาม คุณชายหลิวจิ่งใช่หรือไม่ ? เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ?”

“ได้ยินว่าเป็นสหายเก่าของเจ้าของโรงเตี๊ยมฟางเซียง จวี เฮ้อ ~ พวกเราดูเงียบ ๆ เถิด ทั้งสองฝ่ายต่างก็มิใช่คนที่เราจะล่วงเกินได้”

ลั่วชิงหวงคลี่ยิ้มมองคุณชายหลิวจิ่ง คุณชายหลิวจิ่งก็ยิ้มมองลั่วชิงหวงกลับ สีหน้าของทั้งสองต่างก็เยือกเย็นสง่างาม ราวกับไม่ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของผู้คนภายนอก

“คุณชายอยากจะให้คนมาขวางไว้ก็ได้ ถ้าคุณชายไม่อยากตามข้าไปที่จวน เช่นนั้น…ข้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมฟางเซียงจวีนี้ก็ได้ไม่เป็นไร”

ลั่วชิงหวงเหยียดยิ้มมุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ มองคุณชายหลิวจิ่งอย่างเย็นชา นางรู้ว่าเขาจะต้องปล่อยนางไปอย่างแน่นอน อย่างไรเสีย โรงเตี๊ยมฟางเซียงจวีที่ใหญ่โตขนาดนี้ ก็ไม่ได้ต้องการเงินแค่หนึ่งร้อยตำลึงหรอก เพื่อเงินหนึ่งร้อยตำลึงแล้วไปล่วงเกินจวนแม่ทัพใหญ่ ย่อมไม่คุ้มค่า แต่…การที่นางมากินแล้วคิดจะหนีนั้น มิใช่เพราะอยากจะเอาเปรียบ

เหตุผลที่นางต้องวิ่งมาที่โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งในเมืองหลวงอย่างฟางเซียงจวีเพื่อทานอาหาร และยังต้องเปิดเผยชื่อเสียงเรียงนามของตัวเอง ก็เพื่อให้ผู้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่า คุณหนูจากจวนแม่ทัพใหญ่มาทานอาหารที่โรงเตี๊ยมฟางเซียงจวี กินเสร็จแล้วคิดหนี