บทที่ 9 ย้ำเตือนสถานะ

ส่วนเหตุผลที่ทำเช่นนั้น ย่อมไม่ใช่เพราะความตั้งใจทำลายชื่อเสียงของตัวเอง แต่…เพื่อดึงดูดความสนใจของท่านพ่อและฮ่องเต้ เพื่อให้นางสามารถอธิบายเหตุผลที่นางมากินอาหาร และเหตุผลที่นางไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารได้อย่างชัดเจน หากนางคิดไว้ไม่ผิด ท่านพ่อและพี่ใหญ่คงจะกลับมาถึงในวันพรุ่งนี้

“เจ้าไปเถิด จำไว้ว่าเจ้าติดหนี้บุญคุณข้าอยู่ หวงเอ๋อร์” คุณชายหลิวจิ่งพับพัด แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูลั่วชิงหวง กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ยั่วยวน หัวใจของลั่วชิงหวงสั่นไหวอย่างรุนแรง การสนทนากับสถานการณ์นี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน แต่…คำพูดนั้น กลับเหมือนกันทุกประการ ทว่า…บัดนี้ นางได้มองเห็นความจริงของสิ่งที่เรียกว่าความรักแล้ว นางจะไม่มีทางหวั่นไหวกับผู้ใดอีก

สวรรค์ให้โอกาสนางกลับมาเกิดใหม่ สิ่งที่นางจะต้องทำคือจดจำบทเรียนในครั้งก่อนให้ดี และทวงคืนความเจ็บปวดที่ผู้อื่นเคยทำไว้กับนาง ลั่วชิงหวงไม่ได้เอ่ยตอบ นางพยักหน้าแล้วพาเซียงหลิงเดินจากไป เมื่อกลับมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ เซียงหลิงก็ยกมือขึ้นลูบหน้าอกของตนเอง พลางถอนหายใจโล่งอกแล้วกล่าวว่า

“เมื่อครู่นี้ตกใจแทบตายเจ้าค่ะคุณหนู” ลั่วชิงหวงเห็นท่าทางของเซียงหลิงก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา แล้วกล่าวว่า

“เจ้านี่ ขี้ขลาดตาขาวจริง ๆ” เซียงหลิงแลบลิ้นปริ้นตา สายตาที่มองลั่วชิงหวงยิ่งเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส คุณหนูของนางเก่งกาจจริง ๆ ถึงกับกล้าคิดจะหนี และยังกลับมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ได้อย่างปลอดภัยด้วย

“ข้าเห็นว่า เรื่องนี้คงจะถึงหูอี๋เหนียงแล้ว” ในดวงตาที่ดำมืดของลั่วชิงหวงฉายประกายแวววาวออกมาเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

เซียงหลิงได้ยินอย่างนั้น สีหน้าก็เคร่งเครียด หากเรื่องนี้ถึงหูอนุรอง จะถูกใช้เป็นข้ออ้างในการเล่นงานคุณหนูอย่างแน่นอน ก่อนหน้านี้ คุณหนูเพิ่งสั่งโบยจางม่าม้าไป อนุรองยังคงเก็บความแค้นไว้ในใจ เกรงว่า…เรื่องนี้จะทำให้อนุรองหาเรื่องจัดการคุณหนูอีกครั้งอีกเป็นแน่

ลั่วชิงหวงรับรู้ถึงสีหน้ากังวลของเซียงหลิง ดวงตาของนางมองตรงไปยังเซียงหลิง แล้วกล่าวราวกับกำลังร่ายมนตร์ว่า

“เซียงหลิง ไม่ต้องกลัว นับจากนี้เป็นต้นไป มีข้าคอยอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เข้าใจหรือไม่ ?”

เซียงหลิงมองดวงตาที่แน่วแน่ของลั่วชิงหวง ก็รู้สึกราวกับว่าร่างที่ผอมบางของลั่วชิงหวงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้ภาพลักษณ์ที่เคยดูอ่อนแอผอมบางของนางพลันดูสูงใหญ่ขึ้นอย่างมาก

“เจ้าค่ะคุณหนู” เซียงหลิงพยักหน้าตอบ เมื่อมองดวงตาของลั่วชิงหวง ความหวาดกลัวในใจของนางก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และก็เป็นไปตามคาด ทั้งสองยังไม่ทันก้าวเข้าไปในเรือนหลานอวิ๋นของลั่วชิงหวง ก็ถูกกลุ่มคนของหวังโยวรั่วขวางไว้เสียก่อน

จางม่าม้าเดินตามอยู่ข้างหวังโยวรั่วด้วยท่าทางที่กะเผลก ดวงตาที่มองมายังลั่วชิงหวงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น และยังแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว

“น้องหญิงเพิ่งหนีกลับออกมาจากโรงเตี๊ยมฟางเซียวจวี รึ ?”

ดวงตาเรียวยาวและเฉียงขึ้นของลั่วชิงกั๋วฉายแววเย้ยหยัน พลางเลิกคิ้วมองลั่วชิงหวงด้วยเจตนาที่ไม่เป็นมิตร ในดวงตาของลั่วชิงหวงฉายแววเย้ยหยัน มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ตื่นตระหนกกล่าวว่า

“หนีกลับงั้นรึ ? ข้าคิดจะหนีออกมาจากที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?”

“วันนี้…คนที่ไปทานอาหารที่โรงเตี๊ยมฟางเซียงจวีบอกว่าเจ้าไปกินอาหารที่นั่นแล้วคิดจะหนี และยังบอกให้พวกเขาตามมาเก็บเงินที่จวนแม่ทัพใหญ่ด้วย สตรีผู้นั้นไม่ใช่น้องหญิงหรอกรึ ?”

ลั่วชิงกั๋วได้ยินคำพูดของลั่วชิงหวง ในดวงตาฉายแววอาฆาต ดวงตาที่เฉียงขึ้นนั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคือง และแฝงความไม่พอใจไว้อีกหลายส่วน ลั่วชิงหวงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ไม่แสดงความตื่นตระหนกแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับทำท่าทางแปลกใจแล้วยิ้ม

“คำพูดของพี่หญิงช่างน่าขันเสียจริง ถ้าข้าบอกให้เขามาเก็บเงินที่จวนแม่ทัพใหญ่ แล้วจะมากล่าวหาว่าข้ากินแล้วคิดจะหนีได้อย่างไร”

ลั่วชิงกั๋วดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าลั่วชิงหวงจะตอบกลับเช่นนี้ นางถึงกับพูดไม่ออกในทันที ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไรดี อัดอั้นอยู่ครู่ใหญ่จึงเค้นประโยคออกมาได้ว่า

“แต่…เจ้าไม่ได้จ่ายค่าอาหารจริง ๆ ไม่ใช่รึ ?”

“ข้าเตรียมจะจ่ายแล้ว แต่…เจ้าของร้านไม่รับ แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ?”

ลั่วชิงหวงมองลั่วชิงกั๋วด้วยสายตาที่ประหลาดใจ ไม่รอให้ลั่วชิงกั๋วได้พูดอะไร นางก็กล่าวต่อว่า

“ผู้คนตามท้องถนนจะพูดเหลวไหลอย่างไรก็ช่างเถิด แต่…พี่หญิงในฐานะบุตรีคนโตของจวนแม่ทัพใหญ่ ไฉนถึงได้พูดจาเหลวไหลเช่นนั้น พี่หญิงทำเช่นนี้ เอาเกียรติของจวนแม่ทัพใหญ่ไปไว้ที่ใดรึ ?”

ประโยคสุดท้ายที่กล่าวออกมานั้นน่าตกใจ ลั่วชิงกั๋วถูกแรงกดดันจากลั่วชิงหวงทำให้ตกตะลึง ทำอะไรไม่ถูก เดิมที…นางอยากจะใช้โอกาสนี้เยาะเย้ยลั่วชิงหวง แต่…ไฉนกลับถูกลั่วชิงหวงปฏิเสธเล่า และยังถูกกล่าวหาว่าเป็นความผิดครั้งใหญ่ด้วย

“บังอาจ!” หวังโยวรั่วเห็นลั่วชิงกั๋วถูกลั่วชิงหวงว่าร้ายจนพูดไม่ออก ก็อดไม่ได้ที่จะตวาดเสียงดังว่า

“ชิงหวง เจ้าเหลิงเกินไปแล้ว!”

“ข้าเหลิงเกินไปอย่างไรหรือเจ้าคะ ? อี๋เหนียงโปรดชี้แนะด้วย”

ลั่วชิงหวงเหลือบมองหวังโยวรั่วด้วยแววตาเรียบนิ่ง มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาที่ร้ายกาจของหวังโยวรั่วจ้องมองลั่วชิงหวง ยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วถามว่า

“เจ้าไปที่โรงเตี๊ยมฟางเซียงจวีในวันนี้ จุดประสงค์ที่เจ้าไปกินอาหารที่โรงเตี๊ยมฟางเซียวจวี เจ้าคิดจะหนีตั้งแต่แรกไม่ใช่รึ ?”

“คำกล่าวนั้น อี๋เหนียงพูดออกมาได้อย่างไรเจ้าคะ ?”ในดวงตาที่ดำสนิทของลั่วชิงหวงฉายแวววางแผน นางแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจแล้วเอ่ยถาม

หวังโยวรั่วมองท่าทางที่ไม่เข้าใจของลั่วชิงหวง ในดวงตาฉายแววชั่วร้ายวูบหนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งทวีความร้ายกาจ น้ำเสียงก็เข้มงวดขึ้น

“พูดออกมาได้อย่างไรงั้นรึ ?! ก็เจ้าไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหารหนึ่งร้อยตำลึงได้ยังไงเล่า! อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้ว่าตัวเองมีเงินอยู่เท่าไหร่ ?!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังโยวรั่ว ดวงตาที่มืดมิดของลั่วชิงหวงก็ยิ่งลึกล้ำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก นางมองหวังโยวรั่วด้วยแววตาเย็นชา แล้วกล่าวอย่างเชื่องช้าว่า

“ข้าไม่รู้จริง ๆ เจ้าค่ะ ไฉนอี๋เหนียงถึงได้รู้เยอะกว่าข้าเสียอีก ?”

“เจ้าไม่ต้องมาปากแข็ง! รอให้ข้าให้คนไปค้นห้องของเจ้าดูก่อนเถอะ! จะรู้เองว่าเจ้ามีเงินถึงหนึ่งร้อยตำลึงหรือไม่ ?!”

หวังโยวรั่วมองลั่วชิงหวงด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ เบี้ยหวัดของลั่วชิงหวงนั้นนางตัดทอนไปไม่น้อย เป็นไปไม่ได้ที่ลั่วชิงหวงจะมีเงินสะสมถึงหนึ่งร้อยตำลึง

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังโยวรั่ว ลั่วชิงกั๋วที่เดิมทีท้อแท้ก็กลับมากระปรี้กระเปร่า นางเชิดคางขึ้น มองลั่วชิงหวงอย่างหยิ่งผยองไร้ผู้ใดเทียม ในดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจที่ได้เปรียบและความแค้นเคือง หึ! ยังคงเป็นท่านแม่ที่คิดการณ์ไกล ลั่วชิงหวง คราวนี้…ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะแก้ตัวว่าอย่างไร ?

สีหน้าของลั่วชิงหวงยังคงเย็นชา มองหวังโยวรั่วและลั่วชิงกั๋ว เก็บสีหน้าของพวกนางทั้งหมดไว้ในสายตา ได้เปรียบงั้นรึ ? เกรงว่า…อีกประเดี๋ยวก็คงรู้ว่าผู้ใดจะเป็นคนร่ำไห้

“อี๋เหนียงอยากจะค้นห้องของข้าหรือเจ้าคะ ?” ลั่วชิงหวงแสร้งทำเป็นตกใจมองหวังโยวรั่ว

หวังโยวรั่วพอใจกับท่าทางตกใจของลั่วชิงหวงมาก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดหยาม ลั่วชิงหวงอยากจะสู้กับนางงั้นรึ ? ไม่มีทาง! นึกถึงตรงนี้ นางก็กล่าวออกมาว่า

“ไม่ผิด ชิงหวง หากเจ้ายอมรับผิดตอนนี้ก็ยังไม่สาย”

“ตามกฎระเบียบของจวนแม่ทัพใหญ่แล้ว อี๋เหนียงไม่มีสิทธิ์ค้นห้องของข้ามิใช่รึ ?” ลั่วชิงหวงขมวดคิ้วกล่าว

หวังโยวรั่วได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก สิ่งที่นางเกลียดที่สุดในชีวิตก็คือ สถานะอนุของนาง เพราะมารดาของลั่วชิงหวงเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ ดังนั้น…แม้มารดาของลั่วชิงหวงจะสิ้นชีวิตไปหลายปีแล้ว ตำแหน่งฮูหยินเอกก็ยังคงว่างอยู่ ส่วนนาง...ก็เป็นได้แค่อนุตลอดไป สถานะต่ำกว่าสถานะคุณหนูสายตรงของลั่วชิงหวงเสียด้วยซ้ำ นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้นางเกลียดลั่วชิงหวงถึงเพียงนี้ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหวังโยวรั่วก็ดูดุดันน่ากลัว รอยยิ้มก็ดูฝืน ๆ แทบจะกัดฟันกล่าวว่า

“หากการค้นห้องต้องมีเหตุและผล ข้าไม่เชื่อว่าท่านเจ้ากรมจะลงโทษข้าเพราะเรื่องแค่นี้ จางม่าม้า ซ่งม่าม้า ไปค้นห้องนางเดี๋ยวนี้!”