แค่ฝันไป

เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้างาม นางสะดุ้งลืมตาโพลงลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเหงื่อชุ่มโชกไปทั้งแผ่นหลัง เมื่อก้มมองดูฝ่ามือรู้สึกว่ามันช่างเย็นเยียบและซีดขาวทว่ากลับเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

"ฝันไปหรอกหรือ"

แสงแดดในฤดูเหมันต์ไม่เจิดจ้ามากนักบรรยากาศโดยรอบดูเหมือนยังเช้าอยู่แต่ตอนนี้กลับสายแล้ว

 

"ตอนนี้น่าจะอยู่ที่ราวยามเฉิน(07.00-09.00)"

นางลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้านนอกบ่าวรับใช้ยังคงทำหน้าที่ตามปกติ ลมหนาวพัดโชยมากระทบใบหน้าขับให้ใบหน้าของนางยิ่งซีดขาวมากขึ้น

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมและนางยังคงอยู่ในจวนตระกูลเยี่ยน กวาดสายตามองไปรอบๆ ภายในยังดูเรียบร้อยดี บ่าวรับใช้กำลังทำงานตามหน้าที่ของตนมีเพียงบางสิ่งที่ค่อนข้างแตกต่าง ต้นไม้รอบจวนยังไม่เติบโตมากนัก นางกำลังครุ่นคิดสงสัยสายตาก็สะดุดกับการกระทำของคนกลุ่มหนึ่ง

"เร็วเข้า เอาลงหลุมเลยและอย่าลืมรดน้ำทุกวันด้วยนายท่านกำชับมา"

นางมองดูบ่าวรับใช้ที่กำลังช่วยกันปลูกต้นพลัมโดยมีพ่อบ้านฉีเป็นคนคอยดูแลความเรียบร้อย

"คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะบ่าวเข้าไปหาเมื่อครู่ไม่เจอคุณหนู เข้าไปในห้องเถอะเจ้าค่ะอากาศหนาวเย็นไม่ดีต่อสุขภาพเจ้าค่ะ"

เสียงคนสนิทของนางที่คุ้นเคยดังขึ้น นั่นคือหรูลี่

เยี่ยนหรงหันกลับไปมองหรูลี่ที่มีอายุน้อยกว่านางสองปี

"หรูลี่ ท่านพ่อเพิ่งสั่งให้ปลูกต้นพลัมหรือ"

เรียวคิ้วสวยของนางขมวดเล็กน้อยเอ่ยถามสาวรับใช้คนสนิทขึ้น

"ใช่แล้วเจ้าค่ะก็คุณหนูเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นไปเมื่อเดือนที่แล้ว นายท่านจึงสั่งให้ปลูกต้นพลัมที่หน้าเรือนเพื่อเป็นของขวัญเจ้าค่ะ"

หรูลี่พูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่หยุดปากพลางมองนางอย่างชื่นชม

"ผ่านพิธีปักปิ่นแล้วต่อไปคุณหนูของบ่าวก็ถึงเวลาออกเรือนแล้ว"

สมองของเยี่ยนหรงอื้ออึง นี่นาง... นางย้อนเวลามาตอนอายุสิบห้าปี ตอนที่เกิดเรื่องนางอายุยี่สิบปี

ย้อนเวลามาถึงห้าปีเชียวหรือ

เยี่ยนหรงหันหลังเดินกลับเข้าไปด้วยอาการเหม่อลอย เหตุใดนางถึงย้อนเวลาได้ เพราะสวรรค์เมตตาให้นางกลับมาแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเองใช่หรือไม่ แสดงว่านั่นไม่ใช่ความฝันแต่คือความจริงที่นางได้ประสบมาด้วยตัวเอง ช่างน่ากลัวจริงๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วนางก็จะแก้ไขตัวเองคิดให้รอบคอบนางคงต้องแก้ไขตัวเองใหม่ทั้งหมด ว่ากันตามจริงนางก็รังเกียจตัวเองเมื่อชาติก่อน

'คนอะไรร้ายไม่มีที่ติ'

แค่นึกถึงก็รับตัวเองไม่ไหวแล้ว แต่ไหนแต่ไรนางเคยใฝ่ฝันที่จะมีชีวิตยืนยาว คาดไม่ถึงเพราะการกระทำของตัวเองบั่นทอนให้อายุกลับสั้นลงอย่างน่าเจ็บปวด

ยิ่งคิดถึงความฝันเมื่อครู่ยิ่งทำให้นางขนลุกขนชัน ความหวาดกลัวก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งส่งผลให้ใบหน้าดูซีดขาวเหงื่อเย็นเปียกชื้นที่ฝ่ามือ

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ เป็นอะไรไปหน้าซีดเชียวเจ้าค่ะ"

หรูลี่เรียกสตินางให้ตื่นขึ้นมาพร้อมๆ กับเอื้อมมือเล็กมาพยุงนางไปนั่งบนเตียง

"เหตุใดเงียบไปเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้ว อาบน้ำก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

เยี่ยนหรงเงยหน้ามองบ่าวผู้ซื่อสัตย์ หรูลี่ซื่อสัตย์ต่อนางจนวาระสุดท้ายของชีวิต ถึงแม้นางจะกระทำความเลวร้ายกับบ่าวภักดีคนนี้แต่นางก็ยังคงเชื่อฟังโดยไม่มีข้อกังขา คุณหนูสั่งไปซ้ายนางไปซ้าย สั่งไปขวานางไปทางขวาอย่างไม่ต้องสงสัย สุดท้ายสั่งให้ไปตายนางก็ยินยอม

เยี่ยนหรงหลับตาลงสมองของนางไม่อาจหยุดความคิดใดได้ พยักหน้ายิ้มบางให้หรูลี่แล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำ

เยี่ยนหรงอาบน้ำเสร็จหรูลี่ก็คอยปรนนิบัตินางโดยไม่เบื่อหน่ายคอยดูแลด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"หรูลี่ เจ้าเคยรู้สึกไม่ดีกับข้าหรือไม่"

นางถามขึ้นน้ำเสียงยังฟังดูเลื่อนลอย หรูลี่ชะงักหวีที่กำลังแปรงผมให้นางตรงหน้ากระจกทำหน้าฉงน

"คุณหนูไม่สบายหรือไม่เจ้าคะ บ่าวรักคุณหนูมาก คุณหนูก็ดีกับบ่าว นายท่านชุบเลี้ยงบ่าวมาตั้งแต่เล็ก บ่าวซาบซึ้งยิ่งนัก ชาตินี้ทั้งชาติก็ทดแทนไม่หมด"

จวนตระกูลเยี่ยนรับเลี้ยงหรูลี่จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าให้เป็นเพื่อนของเยี่ยนหรงหลังจากมารดานางเสียชีวิต เยี่ยนซูไม่ค่อยมีเวลาให้นางจึงหาเด็กรับใช้วัยเดียวกันมาอยู่เป็นเพื่อน

อนิจจา ด้วยความเลวของนาง นางได้ทำลายชีวิตของหรูลี่ไม่มีชิ้นดี ชาติก่อนนางเห็นว่าหรูลี่ภักดีต่อตนเองจึงใช้เป็นเครื่องมือ ยืมมือหรูลี่ฆ่าคนแต่โยนความผิดทั้งหมดให้ ไม่เพียงแค่นั้นเพราะกลัวเรื่องสาวมาถึงตัว นางได้บ่าวที่ภักดีด้วยน้ำมือของตัวเอง

"ขอบใจมาก"

นางหมุนตัวมาหาเอื้อมมือมากุมมือเล็กเอาไว้ตบเบาๆ เหมือนปลอบโยนยิ่งทำให้หรูลี่งุนงงมากขึ้น

"บ่าวไม่สมควรได้รับคำนี้เจ้าค่ะ บ่าวไม่เป็นอะไรคุณหนูอย่าลดตัวปลอบใจบ่าวเลยเจ้าค่ะ"

"หรูลี่"

เยี่ยนหรงมองหน้าหรูลี่เอ่ยเสียงเบา

"คุณหนูคงหิวแล้วใช่ไหมเจ้าคะ เดี๋ยวบ่าวไปยกสำรับกับน้ำชามาให้"

หรูลี่แปรงผมให้นางเสร็จก็เดินออกไปเตรียมหาอาหารเช้ามาให้ นางเข้าใจว่าคุณหนูคงหิวแล้วจึงพูดเรื่อยเปื่อย วันนี้ตื่นสายและยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่น้ำชา

เยี่ยนหรงมองตามแผ่นหลังเล็กยิ้มบางเบา

"ชาตินี้ข้าจะดีกับเจ้าให้มาก"

นางหมุนตัวกลับมาส่องกระจกตามเดิม หรูลี่ทำผมให้เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของนางตอนนี้ดูสดใสราวดอกไม้ผลิบาน ทั้งสดชื่นและชวนมอง เยี่ยนหรงเป็นคนงดงามใบหน้าจิ้มลิ้มรูปร่างบอบบาง เพราะความเย็นชาในชาติก่อนกลบเอาไว้ภายนอกนางจึงดูหม่นหมองจนเห็นได้ชัด

หรูลี่ยกอาหารและน้ำชาเข้ามาให้วันนี้มีโจ๊กปลาของโปรดของนาง เยี่ยนหรงนั่งกินอาหารไปเรื่อยๆ จนหมดถ้วย ในยามนี้นางรู้สึกมีความสุขดี อาจเพราะช่วงวัยนี้ยังไม่ได้มีเรื่องใดเกิดขึ้นทั้งดีทั้งร้าย หรูลี่มองดูนางกินอย่างมีความสุขเสมือนตัวเองกินด้วย แค่เห็นคุณหนูกินอิ่มนางก็พลอยอิ่มใจไปด้วย ก่อนหน้านี้คุณหนูของนางไม่ค่อยกินอะไรจนเป็นลมระหว่างเดินกลับจากไปเดินเล่นในสวนท่ามกลางอากาศหนาวเย็น

เพราะมัวแต่ดีใจที่คุณหนูฟื้นขึ้นมาและยังสุขสบายดี ตอนนี้นางเพิ่งสังเกตว่าเยี่ยนหรงดูสงบ แววตาสดใสไร้ความมัวหมอง ความแข็งกระด้างในแววตาเช่นก่อนหน้านี้แทบมองหาไม่เจอ

เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกันคุณหนูจะได้มีความสุข ความมัวหม่นเคล้าความแข็งกระด้างทำให้นางดูเย็นชา นางคงแสดงออกมากลบเกลื่อนความเศร้าหมองเรื่องมารดากระมัง

หรูลี่คิดไปเรื่อยเปื่อยจนดูล่องลอย เยี่ยนหรงเรียกนางอยู่หลายครั้งให้เอาน้ำชาและชามใส่อาหารไปเก็บ พอรู้สึกตัวได้แต่ยิ้มตาหยีแก้เก้อแล้วยกถาดออกไป

เยี่ยนหรงหยิบตำราขึ้นมาอ่าน ตอนนี้นางเพิ่งฟื้นขึ้นมาหลังจากหมดสติไปหนึ่งวันเต็มจึงไม่มีธุระใดต้องทำ เยี่ยนซูทำงานหนักไม่ค่อยมีเวลาดูแลปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหวงหรงผิง นางไม่ชอบหวงหรงผิงเป็นทุนเดิมยามพบหน้ากันมักทำนิสัยเสียประจำ หวงหรงผิงจึงไม่มายุ่งกับนาง สักครู่หรูลี่ยกยาต้มเข้ามาให้

"คุณหนูดื่มยาบำรุงสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ยานี้ เอ่อ...ท่านหมอเอาไว้ให้บำรุงร่างกาย"

หรูลี่พูดติดขัดพลางลอบมองท่าทีเยี่ยนหรง นางไม่อาจบอกว่ายานี้ฮูหยินส่งมาให้เพราะเยี่ยนหรงไม่ชอบฮูหยิน

เยี่ยนหรงรู้ว่ายานี้เป็นของหวงหรงผิง จากที่พบในชาติก่อนสตรีคนนี้ไม่เคยทำเรื่องร้ายต่อนาง มีเพียงนางที่ร้ายกาจกับฮูหยิน ทั้งยังไม่เคยเคารพนอบน้อมหรือพูดจาด้วยดีๆ ยามพบกัน 

แม้นางจะรู้แต่ก็ไม่พูดคำใดออกมาดื่มยาบำรุงจนหมดถ้วย ฮูหยินก็ดีกับนางมาตั้งแต่แรก นางต่างหากที่มีอคติมากเกินไปจนเหมือนสนิมเขรอะเกาะแน่นในใจยากจะสลัดให้หลุดออกไปได้ง่ายๆ