บทนำ

จวนจิ้งกั๋วกงที่เคยกว้างใหญ่โอ่อ่ามีแต่ความหรูหราตามฐานะขุนนางราชวงศ์กำลังถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงโชติช่วง แสงสว่างวาบและความร้อนจัดแผ่จากเปลวไฟสีแดงกระจายไปโดยรอบ ผู้คนวิ่งหนีตายกันอลหม่านบ้างล้มลงบ้างร้องไห้ ใครวิ่งหนีทันก็มีชีวิตรอด ใครรู้ตัวช้าก็ถูกไฟคลอกตายกลายเป็นผีเฝ้าจวน

เสียงกรีดร้องโหยหวนขอความช่วยเหลืออย่างน่าสังเวชดังก้องเข้ามาในโสตประสาท สตรีผู้องอาจงดงามสง่าสวมชุดแพรไหมสีแดงเข้มยืนมองดูด้วยแววตาเย็นยะเยือก ท่ามกลางความโกลาหลรอยยิ้มร้ายจุดขึ้นที่มุมปากของนาง เพียงชั่วพริบตาก็จางหายไปกลายเป็นความเย็นชาดุจธารน้ำแข็ง

ไม่เพียงไม่แยแสต่อความเป็นความตายเบื้องหน้า นางยังหันหลังกลับเดินออกไปช้าๆ โดยไม่สนใจสิ่งใด ความปรารถนาสิ้นสุดลงแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ตรงนี้อีกนับจากนี้เป็นต้นไปนางจะมีแต่ความสุขไร้ความทุกข์ตรม...

ข่าวจวนกั๋วกงถูกสังหารยกจวนและยังมีการลอบวางเพลิงโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว ท่านกั๋วกง องค์หญิงหลิงเฟย เซี่ยอี้เฉินและบ่าวไพร่ล้มตายลง สร้างความโศกเศร้าเสียใจเป็นล้นพ้น ฮ่องเต้ที่มีพระวรกายอ่อนแอจากการประชวรหนักได้ไม่นาน เมื่อทราบข่าวนี้อาการยิ่งทรุดลงเร็วขึ้น ทรงออกคำสั่งเร่งให้ติดตามตัวคนร้ายมาลงโทษโดยเร็วที่สุด

แม้ตอนนี้จะไม่มีผู้ใดหลงเหลือจวนก็หมดสภาพมีแต่ตอตะโก ทว่ายังมีซื่อจื่อเซี่ยอิ้งเฟยผู้สืบทอดที่ออกไปทำงานอยู่ต่างเมืองได้ครึ่งเดือน เมื่อเขาได้รับรายงานก็มุ่งตรงกลับจวนทันที ใครจะรู้ ซื่อจื่อหนุ่มกลับมาไม่ทันการ ทุกอย่างเบื้องหน้าล่มสลายลงอย่างน่าอนาถ

ความเจ็บแค้นครั้งนี้เขาย่อมเรียกชำระคืนอาสาเป็นคนสืบคดีคืนความยุติธรรมให้จวนกั๋วกงหาตัวคนร้ายมาลงโทษด้วยตัวเอง

"ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะใจดำอำมหิตได้ขนาดนี้สตรีน่ารังเกียจ แม้แต่หน้าเจ้าข้ายังไม่อยากมอง"

เขาพูดกับนางในวันหนึ่งหลังจากสืบจนรู้เบื้องหลังโดยละเอียดและได้ตัวมาหนึ่งเดือนแล้ว

"ขังนางเอาไว้ในคุกใต้ดินห้ามให้น้ำให้อาหารจนกว่าจะตาย!"

คำสั่งของเขาเฉียบขาดหลังจากสั่งลงโทษสถานหนัก ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจจนพึงพอใจแล้วก็จับนางไปไว้ที่คุกใต้ดิน งดน้ำงดอาหารจนอ่อนแรงสิ้นสติไปหลายครั้ง ทว่าสุดท้ายแล้วเขายังเหี้ยมโหดกับนางจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต

"สตรีผู้นี้ไม่สมควรตายอย่างสุขสบายข้าจะตัดหัวนางส่งให้ฮ่องเต้เอง"

 

"กรี๊ด!"

"ฉับ!"