ย้อนเวลากลับมาจริง ๆ

ชั่วครู่หรูลี่เดินเข้ามาย่อตัวทำความเคารพอย่างสุภาพ

"หรูลี่เป็นอย่างไรบ้าง"

นางเพียงรอฟังข่าวไม่ได้เข้าไปเยี่ยมเยี่ยนหรงหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากันเป็นดีที่สุด

"คุณหนูตื่นแล้วอาบน้ำกินอาหารเช้าและดื่มยาบำรุงแล้วเจ้าค่ะ"

หรูลี่รายงานตามความจริง หวงหรงผิงคลี่ยิ้มอย่างโล่งอกเอ่ยขึ้น

"นางพูดอะไรหรือไม่"

"ไม่มีเจ้าค่ะ"

หวงหรงผิงเอามือทาบอกอย่างโล่งใจ พอรู้ข่าวว่าเยี่ยนหรงเป็นลมนางก็เป็นคนตามหมอมาดูอาการ หมอจึงจัดยาฝากไว้ที่นาง เยี่ยนหรงไม่ค่อยไว้ใจใครโดยปกติหากเยี่ยนซูไม่อยู่จวนแล้วเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ถ้าสงสัยสิ่งใดก็จะเค้นถามบ่าวไพร่และมาหานาง

"อย่ามายุ่งวุ่นวายกับข้า"

คำๆ นี้ออกจากปากเยี่ยนหรงเป็นประจำ นางปล่อยให้บุตรีเอกของตระกูลเยี่ยนปฏิบัติเช่นนี้เรื่อยมาโดยไม่เคยปริปากเยี่ยนซูจึงไม่ค่อยรู้เรื่องหลังจวนมากนัก หากจะรู้ก็เพราะยามอยู่ร่วมกันสังเกตจากเยี่ยนหรงมีท่าทางเย็นชาหรือเมินเฉยเท่านั้น

"ลดความจองหองลงเสียบ้าง"

ยามที่เห็นพฤติกรรมนางต่อหน้าต่อตาเขาก็พูดได้เพียงเท่านี้แต่มันไม่สะเทือนเข้าไปในหัวของเยี่ยนหรงแม้แต่น้อย นางสูญเสียมารดาไปแต่ยังเล็กบิดาจึงไม่ค่อยกล้าบุ่มบ่ามทำร้ายจิตใจมีแต่คอยปรามเอาไว้ ใช่ว่าเขาชอบการกระทำของนางคนเป็นบิดาย่อมรู้จักบุตรสาวของตัวเองดี

เยี่ยนหรงเป็นคนดื้อรั้นเขาจึงไม่อยากใช้ไม้แข็งกับนางแต่เยี่ยนซูผู้ชอบทำงานหนักก็ไม่มีเวลาเอาใจใส่นางมากนัก เขาวางใจให้ฮูหยินของจวนเป็นคนจัดการกลับกลายเป็นว่าเยี่ยนหรงมีพฤติกรรมต่อต้านมาโดยตลอดควบคุมได้ยากขึ้นทุกวัน เมื่อเป็นเช่นนี้เยี่ยนหรงก็ยิ่งไม่เกรงใจใครในจวน

เยี่ยนหรงดื่มยาบำรุงเสร็จนางก็ล้มตัวนอนพักผ่อนอีกครั้ง วันก่อนนางคงอ่อนแอจริงๆ ด้วยอากาศหนาวเย็นนางจึงไม่อยากกินอะไรทั้งวัน แล้วยังไปเดินเล่นท้าทายอากาศในสวนอีก โชคดีที่ไม่จับไข้ไปด้วย

นางนอนหลับสนิทจนถึงเย็นก็ตื่นขึ้นมาพบว่าหรูลี่ยังคงยืนอยู่ในห้องคอยดูแลนาง หลับไปนานสองนานครั้งนี้นางไม่ฝันถึงเรื่องเดิมอีก ลองหยิกแขนตัวเองว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตรงนี้คืออะไร และแล้วนางก็พบว่ามันคือความจริงไม่ใช่ความฝัน

"คุณหนูหิวหรือไม่เจ้าคะ"

หรูลี่ยังคงถามคำถามเดิมกับนาง เยี่ยนหรงคนเก่าหากเจอคำถามซ้ำซากนางคงปาของที่อยู่ใกล้ตัวออกไปแล้ว นางหายงัวเงียแล้วเพียงตอบว่า

"ได้กินอะไรสักหน่อยก็ดี"

นอกจากหรูลี่จะยินดีจนฉีกยิ้มกว้างนางยังคำนับแล้วรีบร้อนเดินออกไป คุณหนูไม่รำคาญนางทั้งยังรู้สึกหิวอีกด้วยช่างดีจริงๆ

ชั่วครู่หรูลี่ก็ยกถาดน้ำแกงเข้ามาตามด้วยบ่าวอีกคนถือถาดยาต้มเข้ามา

เยี่ยนหรงกินน้ำแกงแล้วนางรู้สึกสดชื่นขึ้นมากได้นอนอีกรอบก็คงดีขึ้นแล้ว นางไม่พูดอะไรอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนชุดเข้านอนแต่หัววัน

หวงหรงผิงได้รับรายงานอีกครั้งเมื่อได้ฟังก็เบาใจอย่างน้อยนางก็ทำดีที่สุดแล้วผลลัพธ์ในครั้งนี้นับว่าไม่สูญเปล่า นางไม่หวังให้เยี่ยนหรงซาบซึ้งใดๆ แค่ไม่อาละวาดก็เพียงพอแล้ว ทุกอย่างภายในจวนหวงหรงผิงเป็นคนจัดการเยี่ยนหรงย่อมรู้ดี เมื่อก่อนคุณหนูใหญ่คนนี้พร้อมมีเรื่องได้เสมอหากมีเรื่องที่นางข้องใจถึงแม้จะจริงใจแต่ก็ไม่เคยไว้ใจใครง่ายๆ ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไปนอกจากนางไม่อาละวาดหรือสงสัยสิ่งใดยังกินข้าวดื่มยาต้มฝีมือของนางจนเรียบร้อย

หากเป็นเช่นนี้ไปตลอดก็คงดีจวนตระกูลเยี่ยนจะได้มีความสุขเสียที ระยะหลังเยี่ยนหรงทั้งเย็นชาและหมางเมินกับทุกคนอย่างชัดเจน สร้างความไม่สบายใจให้ใต้เท้าเยี่ยนเป็นอย่างมาก เพียงแต่เขาไม่เอ่ยอะไรออกมาเท่านั้นแต่หวงหรงผิงย่อมรู้ใจสามี นางทำสิ่งดีๆ สุดความสามารถเพื่อความสบายใจของเขาคอยทำดีกับนางเรื่อยมา แต่ดูเหมือนว่าคุณหนูจะเพิกเฉยมาตลอด

เช้าวันใหม่มีแสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบเรือนหลัง เยี่ยนหรงตื่นขึ้นมาแต่เช้าด้วยความสดชื่นกว่าเดิม อากาศอบอุ่นขึ้นกว่าเมื่อวานทำให้นางสบายตัวขึ้นมาเล็กน้อย จำได้ว่าวันนี้เมื่อชาติก่อนนางถูกเยี่ยนซูทำโทษเหตุเพราะเมินเฉยต่อเยี่ยนหรานที่หกล้มแต่ไม่ช่วยเหลือ นางมองดูน้องสาวต่างมารดาล้มลงต่อหน้า ในยามนั้นทำเพียงเบือนหน้าหนีเหมือนไม่รับรู้ความเป็นความตายของผู้อื่น

ดั่งที่เซี่ยอิ้งเฟยเคยด่าทอนาง

ทั้งโหดเหี้ยมใจดำอำมหิต คำนี้ไม่เกินจริงแม้แต่น้อย

นางเปิดประตูยืนอยู่หน้าเรือน หรูลี่ไม่อยู่คงไปเตรียมอาหารมาให้นาง เยี่ยนหรงมองดูรอบจวนที่กว้างใหญ่คล้ายอยากซึมซับช่วงเวลาดีๆ เช่นนี้เอาไว้ให้มากที่สุด

การที่นางทำลายจวนกั๋วกงจนไม่เหลือชิ้นดีในคราวนั้น ตระกูลเยี่ยนของนางก็ได้รับผลจากการกระทำของนางเช่นเดียวกัน

ประหารทั้งจวน!

ทั้งที่อากาศหนาวมีลมพัดเบาๆ แต่เยี่ยนหรงรู้สึกว่าแผ่นหลังและใบหน้าของนางมีเหงื่อซึมออกมา นางทำร้ายทุกคนได้เช่นไร ขอเพียงตัวเองสมปราถนาผู้อื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง ตอนนั้นนางทั้งโอหังและประมาทเกินไปนึกถึงเพียงความสุขของตัวเองในวันข้างหน้า เมื่อแผนการล้มเหลวนอกจากนางโดนลงโทษ ชินอ๋องก็ไม่ต่างกัน

เพราะความมักใหญ่ใฝ่สูงทำให้นางร่วมมือกับเขาก่อกบฏชิงอำนาจ เขาให้ทำสิ่งใดนางก็ทำหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ตำแหน่งฮองเฮาข้างกายจักรพรรดิ ยอมทอดทิ้งสามีที่แย่งชิงผู้อื่นมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตัวเองกลายเป็นคนไร้คุณธรรม ทว่าไม่นานความฝันของนางก็พังทลายลงพร้อมกับความอัปยศที่ได้รับจนสาสม

เยี่ยนหรงหลับตาลงทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางสูดลมหายใจลึกๆ ตั้งสติและปลอบใจตนเอง

ชาติก่อนก็ส่วนชาติก่อนชาตินี้นางไม่มีทางเดินซ้ำรอยเดิมแน่นอน คิดได้ดังนั้นนางก็ผ่อนคลายลงหลังจากเกร็งไปทั้งตัวมาครู่ใหญ่

"พี่หญิงใหญ่"

เสียงเล็กดึงสติของนางกลับคืนมา เยี่ยนหรานเห็นเยี่ยนหรงยืนอยู่หน้าจวนเตรียมวิ่งเข้ามาหา

"ช้าก่อนเยี่ยนหราน"

ด้วยความตื่นกลัวเยี่ยนหรานชะงักฝีเท้า นางกลัวว่าจะโดนดุเหมือนทุกครั้งที่พบหน้า

"เจ้าคะ?"

เด็กน้อยวัยสิบสองขวบทำหน้าฉงน

"ค่อยๆ เดินเดี๋ยวหกล้ม"

เอ๋? พี่ใหญ่เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใดกัน จากนั้นเยี่ยนหรานก็ค่อยๆ ก้าวเดินไปหานางอย่างเชื่อฟัง ย่างก้าวสุดท้ายหยุดลงตรงหน้าเยี่ยนหรงหลังจากระมัดระวังมาตลอดทางในที่สุดน้องสาวของนางก็ไม่หกล้ม มือเรียวยื่นไปจับมือเล็กๆ เอาไว้ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

"เห็นไหมไม่ล้มแล้ว"

เยี่ยนหรานเพิ่งเห็นรอยยิ้มที่มีต่อนางเป็นครั้งแรกก็นึกดีใจตามประสาฉีกยิ้มกว้างอย่างใสซื่อกลับไป นางเดินจูงมือน้องสาวเข้ามานั่งในห้องไม่นานหรูลี่ก็ถือถาดอาหารเดินเข้ามา

"คุณหนูทั้งสองอยู่ด้วยกัน?"

การที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันไม่ค่อยน่าแปลกแต่เยี่ยนหรงแสดงออกต่อเยี่ยนหรานต่างหากที่แปลกแสนแปลก

นั่งจับมือ ยิ้มให้ อีกทั้งยังใช้ผ้าของตัวเองซับใบหน้าเล็กๆ ของคุณหนูรองได้อีก

"หรูลี่ให้เสี่ยวหนิงยกขนมมาให้คุณหนูรองด้วยสิ"

หรู่ลี่อ้าปากค้างและหุบลงอย่างเร็วรับคำสั่ง

"เจ้าค่ะ"

เยี่ยนหรานถึงจะสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไปทว่านางชอบพี่หญิงใหญ่แบบนี้มากกว่าดูเข้าถึงง่ายและเป็นมิตร ถึงเมื่อก่อนพี่สาวจะปฏิบัติกับนางอีกแบบแต่นางก็ลืมไปหมดแล้ว