บทที่ 2/1

บทที่ 2

ในขณะที่หญิงสาวกำลังพักผ่อน ซือซือสาวใช้ก็เดินเข้ามารายงานการมาของถางอีเฟย

“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายถางมาของพบเจ้าค่ะ” แม้นางจะไม่อยากมารายงานเรื่องนี้เท่าใดนัก แต่นางก็จำใจต้องทำ เพราะนางไม่สามารถทำตามใจตนเองได้

“อืม... ให้พี่อีเฟยไปรอที่ศาลาชิงเหลียง” หญิงสาวบอก ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“เจ้าค่ะ” ซือซือตอบรับแล้วเดินออกไปทันที

หญิงสาวมองสาวใช้ข้างกายเดินออกไปด้วยสายตานิ่งลึก ดูผ่าน ๆ ก็ดูเป็นคนที่เรียบร้อย แต่แท้จริงกับเป็นสตรีที่ไร้ยางอาย แย่งแม้กระทั่งคู่หมั้นของคนที่เคยช่วยชีวิต

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงเดินออกไปศาลาที่มีคู่หมั้น และสาวใช้ข้างกายรออยู่

ในวันนี้นางเลือกที่จะใสชุดสีฟ้าที่มีเพียงตัวเดียวของชุดทั้งหมด หลัวอี๋อิ่งคนก่อนชอบใส่ชุดสีขาวที่ราวกับคนป่วย และแต่ละชุดของนาง การตัดเย็บก็ช่างไม่ทันสมัยเอาเสียเลย เห็นทีนางต้องตัดชุดใหม่เสียแล้ว

ทันทีที่หญิงสาวปรากฏตัว ถางอีเฟยก็มองหญิงสาวด้วยความตกตะลึง วันนี้นางช่างดูแปลกไปกว่าทุกวัน ดูมีชีวิตชีวากว่าเดิม

เขายอมรับว่าที่ยอมหมั้นกับนางก็เพราะครอบครัวบังคับ นางทั้งอ่อนโยนและเรียบร้อยเกินไป ไม่มีความร่าเริงเช่นที่หญิงสาวควรจะมีแม้แต่น้อย

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เขาได้มาพบกับหญิงสาวที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือไม่ เพราะหญิงสาวที่เราหลงรักนั้นกับกลายเป็นสาวใช้ข้างกายของนาง

ในตอนแรกเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร แต่เมื่อยิ่งเขาเข้าใกล้นาง เขาก็ไม่อาจหักห้ามใจ จนวันหนึ่งเขาได้บังเอิญรู้ว่านางเองก็มีใจให้เขาเช่นกัน

ตอนที่รู้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่านางจะรู้สึกเหมือนกันกับเขา แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มาก ทำได้เพียงลอบพบกันยามที่คู่หมั้นของเขาไม่อยู่เท่านั้น

แต่ในตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้ว ว่าหลังจากที่เขาแต่งงานกับหลัวอี๋อิ่ง เขาจะขอนางจากหลัวอี๋อิ่งเพื่อมาเป็น อนุภรรยา เขาสามารถทำได้มากที่สุดเพียงเท่านี้ เพราะบิดาของเขาคงไม่ยอมให้นางได้เป็นฮูหยินรองอย่างแน่นอน

เขาได้บอกเรื่องนี้กับนางไปแล้ว และนางก็ยอมตกลง นางขอเพียงแค่ได้อยู่กับเขา นางก็ดีใจแล้ว

หลัวอี๋อิ่งเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองมาที่นาง ไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมา หญิงสาวจึงเรียกชายหนุ่มเพื่อให้รู้สึกตัว

“พี่อีเฟยเจ้าคะ”

เมื่อได้สติ ถางอีเฟยก็ส่งยิ้มไปให้หญิงสาวที่เป็นคู่หมั้น

“อิ่งเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง พี่เป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ข้าไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยน พยายามที่จะรักษาภาพลักษณ์ ของหลัวอี๋อิ่งคนเดิมเอาไว้ แต่ไม่รู้ว่านางจะทำได้นานเพียงใด

“ดียิ่ง วันนี้พี่เอาสมุนไพรมาให้เจ้าด้วย ให้เจ้าบำรุงร่างกาย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้อย่างเขินอาย

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนมโดยที่ไม่รู้เลยว่าได้มีหญิงสาวนางหนึ่งยืนมองด้วยความเคียดแค้นสองมือกำเข้าหากันแน่น

ยังจะมาขัดขว้างความรักของนางและชายคนรักอีก หากไม่มีมัน ทุกอย่างคงจะง่ายกว่านี้ แต่ไม่เป็นไร อย่างไรเมื่อมันได้แต่งเข้าจวนสกุลถาง นางก็จะหลุดพ้นจากฐานะสาวใช้นี้เสียที

หลัวอี๋อิงเมื่อเห็นซือซือยืนมองอยู่ ก็คิดแผนการขึ้นได้ในใจ จึงได้คีบขนมไปวางไว้บนจานของถางอีเฟย

“พี่อีเฟยลองชิมขนมนี้เจ้าคะ หากชอบข้าจะได้ฝึกทำเอาไว้” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างเขินอาย ก่อนจะส่งรอยยิ้มอ่อนหวานส่งไปให้ชายหนุ่ม แม้จะฝืนใจอยู่บ้าง แต่การตีสองหน้าเช่นนี้สำหรับนางนั้นช่างง่ายดายนัก

“ขอบคุณอิ่งเอ๋อร์ที่ใส่ใจพี่” เขาขอบคุณออกมาจากใจจริง ที่ผ่านมานางก็ใส่ใจเขาเช่นนี้เสมอมา แต่เขาก็มองนางเป็นได้เพียงแค่น้องสาวเท่านั้น

เขาคีบขนมเข้าปาก พร้อมกับชำเลืองมองหญิงสาวที่เขารักด้วยสายตาหนักใจ เขาไม่อาจหักหน้าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าได้ แต่ก็ไม่สามารถทำตามหัวใจของตนเองได้เช่นกัน

“อร่อยยิ่งนัก” เขาเลือกที่จะโกหกออกไป เพราะเขาไม่สามารถรับรู้รสชาติของขนมได้เลย เมื่อเห็นสายตาที่เจ็บปวดของหญิงสาวคนที่เขารัก

“ถ้าอร่อยเช่นนั้นก็ทานเยอะ ๆ นะเจ้าคะ” แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยขึ้น “ใช่แล้ว ขนมนี้น้องสามเป็นผู้ทำ ข้าคงจะต้องให้นางสอน ไม่รู้ว่านางมีเคล็ดลับอันใด ถึงทำให้พี่อีเฟยชอบได้ถึงเพียงนี้”

จากนั้นจึงหันไปสั่งสาวใช้ข้างกายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ซือซือ ไปตามน้องรองของข้ามาหน่อย”

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวเดินออกไปด้วยความแค้นใจ ดูเหมือนคุณหนูของนางผู้นี้จะมีอะไรแปลกไป แต่ก็ไม่รู้ว่าแปลกไปตรงไหน หรือจะเป็นนางเองที่คิดมากไป