บทที่ 2/2

เมื่อมาถึงเรือนกุ้ยเหมย ซือซือก็บอกถึงจุดประสงค์การมานี้ในครั้ง กับสาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเรือน

“ข้ามาขอพบคุณหนูลู่ชิง”

“รอสักครู่”

หลัวลู่ชิงที่กำลังพักผ่อนอยู่ เมื่อรู้ว่าสาวใช้ข้างกายของพี่สาวมาขอพบก็เกิดอาการไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ให้นางเข้ามา”

“เจ้าค่ะ”

รอได้ไม่นานซือซือก็เดินเข้ามาในห้อง

“มีอันใด” นางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ นางไม่จำเป็นต้องเก็บอาการกับสาวใช้ผู้นี้ นางไม่ชอบท่าทีของสาวใช้ผู้นี้ของพี่สาวเลยสักนิด

ชอบแสร้งทำท่าทีเรียบร้อยน่าสงสาร ช่างเสแสร้งเสียจริง

“คุณหนูรองให้มาตาม คุณหนูสามไปพบที่ศาลาชิงเหลียงเจ้าค่ะ”

“เหตุใดข้าต้องไป” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างไม่ยอม นางไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่งผู้ใด

“คุณหนูรองต้องการ เรียนทำขนมที่คุณหนูสามทำในวันนี้ เพื่อเอาใจคุณชายถางเจ้าค่ะ” นางเลือกที่จะบอกความจริงกับหลัวลู่ชิง เพราะผู้ใดก็รู้ว่าคุณหนูสามผู้นี้มีใจให้กับทางอีเฟย

เมื่อนางมีโอกาสที่จะทำให้สองพี่น้องผิดใจกัน เหตุใดนางจะไม่ทำ เดิมทีสองพี่น้องสกุลหลัวก็รักใคร่กันดี แต่พอมีถางอีเฟยเข้ามา คุณหนูสามกับมีรักปักใจให้กับคุณชายถาง แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อคู่หมั้นคู่หมายที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นพี่สาวของตัวเอง นางจึงเสียใจเป็นอย่างมาก ถึงขั้นเกลียดพี่สาวของตนเอง หึ! ช่างสะใจเสียจริง

“พี่อีเฟยมาหรือ เหตุใดข้าจึงไม่รู้” นางพูดด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจ เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดมาแจ้งเรื่องนี้ให้นางรู้

“คุณชายถางมาถึง ก็ตรงไปหาคุณหนูเลยเจ้าคะ"

ช่างน่าสมเพชเสียจริง เกลียดพี่สาวเพราะบุรุษผู้เดียว ซือซือได้แต่คิดในใจ

“เดี๋ยวข้าตามไป” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงรีบร้อน นางจะต้องรีบไปแต่งตัว นางจะไม่ยอมให้พี่อีเฟย เห็นนางในสภาพเช่นนี้เด็ดขาด

“เจ้าค่ะ”

เมื่อซือซือเดินมาถึงศาลาชิงเหลียง ก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้นางต้องปวดใจ ชายคนรักของนาง กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้า ที่นางปักให้ ไปเช็ดหน้าให้กับสตรีที่นางเกลียด แต่นางก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้เพียงเดินเข้าไปรายงาน

“เดี๋ยวคุณหนูสามตามมาเจ้าค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามาก วันนี้ก็เหนื่อยมามากแล้วไปพักผ่อนเถิด” นางมองเห็นแววตาของความเจ็บปวด ที่ซือซือมองมา ก็รู้สึกมีความสุขยิ่งนัก แม้จะอยากหัวเราะออกมา แต่ก็คงยังต้องสวมบทบาทคนดีต่อไป

“ให้บ่าวอยู่รับใช้คุณหนูเถิดเจ้าค่ะ”นางทำทีว่าเป็นสาวใช้ที่ดี แต่แท้จริงแล้วนางเพียงแค่อยากดูสองพี่น้องผิดใจกันเท่านั้น มันคงจะสนุกดีอยู่ไม่น้อย

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” นางทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ภายในใจกับมีแผนร้าย รับรองว่าจะต้องเจ็บปวดแทบขาดใจอย่างแน่นอน

ถางอีเฟยได้แต่นั่งเงียบ เพราะเขาเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก ความจริงแล้วเขาไม่มีความกล้ามากพอที่ลุกขึ้นไปปลอบใจนางได้ ทำได้เพียงแค่ส่งสายตาเสียใจไม่ต่างจากคนรัก

เวลาผ่านไปไม่นานนัก คนที่นางกำลังรอก็เดินเข้ามาในศาลา พร้อมกับเผยรอยยิ้มหวานมาแต่ไกล หญิงสาวมองชายหนุ่มที่ตัวเองรักด้วยสายตาหวานซึ้ง ก่อนที่นางจะย่อกายทำความเคารพชายหนุ่มด้วยท่าทางที่อ่อนช้อยและงดงาม หลัวอี๋อิ่งที่เห็นเช่นนั้นก็พยายามกลั้นขำอย่างหนัก เพียงแค่แวบเดียวก็รีบปรับอารมณ์ให้กับมาเป็นปกติ

“คารวะพี่อีเฟยเจ้าค่ะ”

ถางอีเฟยพยักหน้าตอบรับพร้อมกับยิ้มส่งไปให้นาง

หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้น ก็รีบเอ่ยเชื้อเชิญให้น้องสาวมานั่ง “น้องสามเจ้ามานั่งนี้เถิด พี่อีเฟยชอบขนมของเจ้ามาก วันหลังเจ้าก็ทำขนมส่งไปที่จวนสกุลถางสักหลาย ๆ อย่างหน่อยนะ”หลัวอี๋อิ่งที่รู้ว่าน้องสาวของตนหลงรักคู่หมั้นของพี่สาว ก็ไม่คิดที่จะหวงห้ามแต่อย่างไร

 “จะดีหรือเจ้าคะ” หลัวลู่ชิงถามขึ้นอย่างเขินอาย ไม่คิดว่าพี่อีเฟยจะชอบขนมที่นางทำถึงเพียงนี้ จนลืมไปเลยว่า คนที่ทำให้นางมีความสุขได้มากขนาดนี้ ก็คือคู่หมั้นของพี่สาว

“จริงสิ พี่จะโกหกน้องสามไปทำไมกัน ใช่หรือไม่เจ้าคะพี่อีเฟย” นางหันไปถามชายหนุ่มที่เอาแต่นั่งนิ่ง ไม่เอ่ยอะไร

“อืม พี่ชอบมาก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในใจกับว้าวุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอาแต่แอบมองไปที่หญิงคนรัก กลัวว่าหากทำอะไรผิดพลาดไป นางอาจจะเสียใจไปมากกว่านี้

“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะทำขนมส่งไปให้พี่อีเฟยที่จวนทุกวันนะเจ้าคะ” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยความดีใจ เพราะหากนางได้หัวใจของเขามาครอบครองคงจะดีไม่น้อย ตอนนี้นางเริ่มรู้แล้วว่าพวกเขาไม่ได้รักกัน ที่ทำไปเพราะครอบครัวเป็นคนกำหนด นางรู้จักนิสัยของพี่สาวดี และรู้ด้วยว่าพี่สาวของนางเพียงแค่ทำตามคำสั่งของบิดาเท่านั้น ที่ผ่านมานางอคติไปเอง พอคิดมาถึงตรงนี้ นางก็เริ่มมองพี่สาวดีขึ้น

“ขอบใจชิงเอ๋อร์มาก” ชายหนุ่มยิ้มอย่างเป็นมิตร

เมื่อหลัวลู่ชิงได้รับรอยยิ้มนั้นก็เก็บอาการเขินอายเอาไว้ไม่อยู่ ใบหน้าที่ขึ้นสีทำให้นางดูน่าทะนุถนอมยิ่งนัก

ซือซือได้แต่ยืนมองทั้งสามพูดคุยกันอย่างมีความสุขด้วยความเคียดแค้น ในตอนแรกเขาก็ดูจะกลัวว่านางจะเสียใจ แต่เมื่อพูดคุยกันไปได้สักพักกับไม่หันมามองนางสักนิด ช่างน่าเจ็บใจยิ่งนัก