กล่าวคำอำลา

"มีหนังสือจากกองทัพถึงรองแม่ทัพขอรับ"

บ่าวรับใช้วิ่งถือจดหมายมาที่ห้องน้ำชาขณะที่พ่อแม่ลูกนั่งดื่มชาด้วยกันและฮูหยินกำลังจะพูดถึงคู่แต่งงานที่นางดูไว้ให้ หวงซีหยุนเปิดจดหมายอ่านครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น

"มีงานด่วนขอรับต้องไปชายแดนอีกสองวัน"

"เหตุใดกันเร่งด่วนเช่นนี้ ไหนบอกว่ากลับมาคราวนี้จะไม่ไปไหนอีก"

ฮูหยินทักท้วงขึ้นเพราะก่อนหน้านี้ที่พูดคุยกันไว้ไม่ใช่อย่างที่เห็น หวงซีหยุนตัดสินใจแน่วแน่เอ่ยขึ้นหนักแน่น

"ลูกเปลี่ยนใจแล้วขอรับลูกจะขอประจำที่ชายแดนไม่เข้ามาอยู่ในเมืองหลวงอีก"

ทำเอาผู้อาวุโสทั้งสองคาดไม่ถึง

"หยุนเอ๋อร์ เจ้าจะทรมานจิตใจแม่ไปถึงไหนกันเหตุใดต้องไปอีก"

นางอยากคัดค้านเพราะต้องการให้เขาแต่งงานและสอบขุนนาง

"ลูกไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ขอรับ"

"ลูกต้องมีครอบครัวอยู่ดีแม่จะจัดการให้เอง"

หวงซีหยุนนิ่งเงียบไปไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาแล้วขอตัวไปเขียนจดหมายตอบรับไปที่กองทัพ

"ข้าต้องหาทางทำให้ลูกอยู่ที่จวนให้ได้"

ฮูหยินยังไม่ย่อท้อใต้เท้าหวงฉีได้แต่กังวลและขอตัวกลับเข้าห้องทำงานตามเดิม

จ้าวเจียอิงจัดของเตรียมตัวไปเมืองต้าซุนเอาไว้เมื่อถึงเวลาจะได้ไม่ต้องพะวักพะวง จ้าวถิงได้วันหยุดมาพร้อมกับบุตรชายแล้วมีเวลาอีกห้าวันในการเตรียมตัว

หวงซีหยุนจะไปประจำอยู่ชายแดนอีกนานกว่าจะได้กลับมา หรือไม่อาจจะไม่กลับเข้าเมืองหลวงต้าเหลียนอีกเขาอยากพบหน้าจ้าวเจียอิงเป็นครั้งสุดท้ายจึงเขียนจดหมายส่งให้นางเพื่อนัดพบ

'ข้าอยากอำลาเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย พบกันพรุ่งนี้ที่โรงน้ำชาอี้เหวิน ยามอู่(11.00 น.-13.59น.)'

จ้าวเจียอิงปิดจดหมายลง นางไม่ได้ปฏิเสธการนัดพบกันครั้งนี้อย่างน้อยก็ได้พบหน้ากับหวงซีหยุนเป็นครั้งสุดท้าย

หลิงหลิงเห็นนางเงียบไปจึงถามเพราะเป็นห่วงว่าจะมีเรื่องไม่ดี

"คุณหนูมีเรื่องไม่สบายใจหรือเจ้าคะ จดหมายอะไรเจ้าคะ"

"รองแม่ทัพนัดเจอวันพรุ่งนี้"

บ่าวคนสนิทขมวดคิ้วแน่นขึ้นมองเจ้านายด้วยความกังวล

"คุณหนูจะไปหรือไม่เจ้าคะ"

จ้าวเจียอิงพยักหน้าและบอกให้หลิงหลิงไปเตรียมตัวนางจะไปตามนัดหมาย

ภายในโรงน้ำชาอี้เหวินเป็นเพียงสถานที่ขนาดเล็ก ที่หวงซีหยุนไม่นัดนางในสถานที่อื่นเพราะต้องการความเป็นส่วนตัว ที่นี่คนไม่ค่อยเข้ามาเพราะเป็นเพียงโรงน้ำชาเล็ก ๆ ถึงเขาจะพูดคุยกับผู้ใดก็ไม่เป็นจุดสนใจ

จ้าวเจียอิงมาถึงตามเวลานัดหมายพบหวงซีหยุนนั่งรออยู่แล้ว เขาเห็นนางเดินเข้ามาใกล้ก็ลุกขึ้นยืน

"เชิญนั่งเถิด"

เขาผายมืออย่างสุภาพเชื้อเชิญนางมีความห่างเหินมากกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด

"ท่านรองแม่ทัพมีธุระสำคัญจะพูดกับข้าหรือเจ้าคะ"

นางยังคงสงบนิ่งเขาก็นิ่งเงียบเช่นเดียวกัน บรรยากาศเงียบอยู่ชั่วครู่หวงซีหยุนจึงเอ่ยขึ้น

"ถึงเราจะไม่ได้ร่วมชีวิตกันแต่ข้าก็ต้องมาอำลาเจ้า ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามยามนี้ข้าถือว่าเจ้าเป็นสหายของข้าคนหนึ่ง ข้าจะไปประจำที่ชายแดนเป็นเวลานานหรืออาจจะอยู่ที่นั่นตลอดไป"

นางนิ่งเงียบไม่นานก็เงยหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

"ข้าขออวยพรให้ท่านประสบแต่โชคดี"

ไม่รู้เกิดเรื่องใดขึ้นนางพบท่าทีห่างเหินชัดเจนอย่างนี้ จู่ ๆ ก็รู้สึกใจหายขึ้นมา

"เจ้าก็เช่นเดียวกัน"

หวงซีหยุนลุกขึ้นเดินออกไปช้า ๆ ผ่านนางไป จ้าวเจียอิงมองเห็นใบหน้าของเขาดวงตาแดงก่ำแววตาปนความเศร้ากำลังเดินผ่านไปทว่าเขาก็ไม่หันหลังกลับมาอีก

จ้าวเจียอิงหัวใจกระตุกวาบความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายแล่นขึ้นมาจากก้นบึ้ง นางกุมหน้าอกเอาไว้เซไปเล็กน้อยโชคดียังเกาะโต๊ะเอาไว้ได้ มือเรียวเล็กเย็นเฉียบเหงื่อผุดพรายขึ้นบนใบหน้า ตรงนั้นมีนางยืนอยู่คนเดียวเพราะหลิงหลิงนางให้ยืนรอด้านนอก

จ้าวเจียอิงหายใจหอบพยายามไม่ส่งเสียงออกมาขณะที่สายตามองคนที่จากไปยิ่งมองนางก็ยิ่งรู้สึกร้าวรานอย่างบอกไม่ถูก

หวงซีหยุนไม่ได้ยินเสียงเรียกอยู่ด้านหลังหากนางรั้งเขาไว้เขาจะเปลี่ยนใจรีบหันกลับไปกอดเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าเขาก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง เมื่อนางปล่อยให้เขาเดินจากไปก็ไม่ควรหันหลังกลับไปมองอีก

ร่างสูงใหญ่เร่งฝีเท้าเดินออกไปจนลับหายไปกับฝูงชนด้านนอกเขาไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมาแต่จ้าวเจียอิงก็ไม่ว่าอะไรนางนั่งลงพักบนเก้าอี้หายใจเข้าลึก ๆ และดื่มน้ำชาลงไป หลิงหลิงเดินเข้ามาเห็นคุณหนูหน้าซีดเซียวก็ตื่นตระหนกวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"คุณหนู คุณหนูเกิดเรื่องใดขึ้นเจ้าคะ รองแม่ทัพพูดอะไรกับท่าน"

จ้าวเจียอิงส่ายหน้า เมื่อเห็นหลิงหลิงจะออกไปตามหวงซีหยุนนางก็ดึงมือเอาไว้

"ไม่มีอะไร อย่าไป ข้าแค่รู้สึกไม่สบาย"

ใบหน้าของนางร้อนผ่าวคล้ายในตอนนี้ดวงตามีน้ำใส ๆ คลอหน่วยเล็กน้อย หลิงหลิงพัดวีให้นางและเอายามานวดขมับให้อยู่พักใหญ่ เมื่ออาการดีขึ้นแล้วนางทั้งสองคนจึงออกจากโรงน้ำชาเดินทางกลับจวน

นางพยามยามสงบนิ่งปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุดไม่เผยความรู้สึกใดออกมาเดินกลับเข้าห้องรีบพักผ่อน

ถึงวันเดินทางหวงซีหยุนออกไปตั้งแต่เข้ามืดเพราะต้องใช้เวลาเดินทางหลายวันพยายามดึงสติของตัวเองกลับมาแม้ว่าจะหวั่นไหวอยู่บ้าง

จ้าวเจียอิงอาการดีขึ้นแล้ว นึกถึงคนเมื่อวานป่านนี้เขาคงออกเดินทางไปไกลแล้ว น่าแปลกที่นางมิได้ผูกพันกับบุรุษผู้นี้ทว่านางกลับรู้สึกคล้ายคนกำลังสูญเสียคนที่รักมากที่สุด

"หรือจะเป็นจิตใต้สำนึกของร่างเดิม"

หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ก็แค่เจ็บปวดทางกายและจิตใจอาจสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อยทว่าสิ่งที่รู้สึกกลับกลายเป็นความรู้สึกของนางเอง มันทั้งเจ็บปวดปนความเศร้าใจเสียใจและเจ็บแปลบราวกับคนที่กำลังจมดิ่ง ยังข้องใจว่านั่นเป็นความรู้สึกของนางจริง ๆ หรือ

หรือเพราะแววตาเศร้าสลดมืดมนคู่นั้นที่ทำให้นางสัมผัสถึงความปวดใจลึกซึ้งได้กันแน่ สิ่งที่เจอเมื่อวานสะท้อนความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นกับนางมาก่อนอาการต่าง ๆ จึงแสดงออกมาเช่นนั้นหรือไม่

จ้าวเจียอิงเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของนางเลื่อนลอยจิตใจไม่สงบนับตั้งแต่เมื่อวาน เอาแต่เฝ้าถามตัวเองว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่นางถึงรู้สึกได้ว่านางกำลังเสียใจต่อการจากไปของหวงซีหยุน