ยอมรับความจริง

เหตุการณ์เกิดขึ้นพักใหญ่เหล่าทหารเข้ามาควบคุมนำตัวทุกคนออกจากตรงนั้นพาไปขังเตรียมสอบสวน ขณะที่ถูกพาตัวไปหวงซีหยุนทั้งเมามายทั้งโดนต่อยจนสลบแน่นิ่งไป

ข่าวคนตีกันในโรงสุราแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วที่สำคัญไปกว่านั้นคือผู้ก่อเกตุเป็นถึงรองแม่ทัพและองครักษ์ประจำวังหลวง

"น่าขายหน้าที่สุด ดีเหลือเกินเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียง ดูซิว่าฮ่องเต้จะปรานีหรือไม่ ฮึ!"

หวงฉีทุบโต๊ะเสียงดังเมื่อรู้ข่าว เรื่องน่าอับอายเกิดขึ้นจนได้จากความขาดสติของบุตรชายตัวเอง ขณะที่ฮูหยินกลุ้มใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร

"เหตุใดลูกถึงทำอย่างนี้ ท่านพี่ต้องช่วยลูกนะเจ้าคะ ถ้าท่านไม่ออกหน้าข้าจะไปขอให้กุ้ยเฟยช่วย"

หากมีปัญหาเกิดขึ้นนางสามารถขอความช่วยเหลือจากกุ้ยเฟยผู้เป็นน้าซึ่งเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ช่วยเหลือได้ แต่ใช่ว่าจะทำได้บ่อย ๆ ข้อนี้หวงฉีไม่เห็นด้วย

"ฮูหยินอย่าเพิ่งรีบร้อนเมื่อลูกทำความผิดก็สมควรได้รับโทษ หาไม่แล้วจะไม่รู้จักโต"

ทั้งที่เป็นห่วงทว่าใต้เท้าหวงก็ต้องทำใจแข็งเอาไว้ให้บุตรชายได้รับบทเรียนบ้าง

เป็นจริงดั่งคาดทั้งคู่ถูกสอบสวนและถูกส่งไปรับโทษและขังคุกหลวงเอาไว้เป็นเวลาสิบวัน เรื่องนี้สร้างความเสื่อมเสียไปถึงวงศ์ตระกูลของทั้งสองคนหากออกจากคุกแล้วต้องรับโทษจากผู้อาวุโสตามกฎของตระกูลต่อไป

จวนตระกูลจ้าว

จ้าวจื่อหานได้พูดคุยถึงเรื่องนี้กับจ้าวอี้หาน ทั้งเป็นห่วงทั้งหนักใจแทนหวงซีหยุน

"ลงโทษหนักเพราะเป็นถึงทหารและของครักษ์ ฮ่องเต้ทรงกริ้วมากด้วยช่างโชคร้ายจริง ๆ "

จ้าวอี้หานถอนหายใจยาวหวงซีหยุนคงผิดหวังรุนแรงถึงได้บ้าบิ่นขนาดนี้เมื่อลู่เซียนไปแหย่หนวดเสือจึงได้เกิดเรื่องขึ้น ทั้งคู่หารือกันเรื่องนี้แน่นอนว่าไม่ให้จ้าวเจียอิงรู้เพราะเกรงว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจของนาง

แต่ทั้งคู่พูดคุยกันในที่โล่งนางมาเก็บดอกไม้บริเวณนั้นพอดีจึงนั่งลงหลังพุ่มไม้และได้ยินเรื่องราวทั้งหมด

"ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังขนาดนี้ ผู้ชายยุคโบราณมีภรรยาได้หลายคนนี่นา อีกไม่นานก็ได้คู่แต่งงานใหม่แล้วทำไมเขายังจมปลักอีกนะ"

เพราะประสบการณ์ที่นางเคยเจอไม่ใช่อย่างนี้เกิดแล้วตายมาสองชาติก็ยังไม่เคยพบบุรุษที่มั่นคงในความรักเหมือนหวงซีหยุน

ภายใต้กำแพงสูงลิ่วที่มีเพียงแสงสว่างจากช่องเล็ก ๆ สาดส่องลงมาดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะทำอะไรหวงซีหยุนไม่ได้ เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดทางกายใด ๆ มีเพียงหัวใจที่กำลังแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า สภาพหมดอาลัยตายอยาก ขอบตาดำคล้ำใบหน้าคมคายดูซูบเซียวลงไปมากทั้งที่ผ่านไปเพียงเจ็ดวัน เขาไม่กินไม่นอนมีเพียงน้ำตาลูกผู้ชายที่รินไหลแทบตลอดเวลา สร้างความหนักใจให้ทหารเฝ้ายามเป็นอันมาก

"ท่านรองแม่ทัพเป็นอย่างนี้จะรอดชีวิตหรือ ดูสิไม่แตะต้องอาหารหรือน้ำเลย"

ทั้งสองคนเอาแต่ถอนหายใจลู่เซียนอยู่ห้องข้าง ๆ รับรู้เรื่องของคู่อริจากปากนายทหารก็นึกประหลาดใจ อย่าบอกนะว่าเขาถูกถอนหมั้นจนไม่เป็นผู้เป็นคนเช่นนี้ ถึงจะไม่ค่อยถูกกันแต่หวงซีหยุนไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งรอบกายใด ๆ เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้

ลู่เซียนขยับเข้ามาชิดผนังด้านหน้าห้องขังที่หวงซีหยุนพิงอยู่แล้วเอ่ยขึ้น

"เจ้าอาการหนักหรือ เหตุใดใจเสาะเยี่ยงนี้เล่า เจ้าเป็นคนแข็งแกร่งมิใช่รึ"

เขาพูดดี ๆ ไม่เป็นหากต้องการกระตุ้นความรู้สึกก็ต้องใช้คำพูดแรง ๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบงันไม่ส่งเสียงใดกลับมา ลู่เซียนดูร้อนรนพูดขึ้นมาอีก

"เจ้าลุกมาสู้กับข้าดีกว่าอย่าเงียบสิ!"

ทุกอย่างยังเงียบเหมือนเดิม ลู่เซียนจึงกวักมือเรียกทหารยามให้ไปดูสหายห้องข้าง ๆ เขาก็ยังคงนั่งนิ่งราวกับคนที่ไร้ลมหายใจแต่ยังหายใจอย่างทุกข์ตรม ลู่เซียนเห็นว่าไม่มีเสียงตอบรับเขาจึงเงียบลงบ้างอย่างน้อยถ้าหวงซีหยุนรับรู้ว่ามีคนอยู่ใกล้ ๆ อาจจะรู้สึกดีกว่า

ถึงวันกลับจวนบุรุษทั้งสองคนถูกลงโทษตามกฎของตัวเองต่อไป ลู่เซียนให้ทำงานหนักแทนบ่าวรับใช้ผู้ชายส่วนหวงซีหยุนได้รับการยกเว้นเพราะมีอาการป่วยหลังออกจากคุกหลวง สร้างความกลัดกลุ้มให้ใต้เท้าหวงและหยางฮูหยินเป็นอย่างมาก

จ้าวเจียอิงได้รับข่าวเกี่ยวกับหวงซีหยุนที่ไม่ค่อยดีนัก แต่นางกับเขาไม่เกี่ยวข้องกันแล้วจึงไม่อยากเข้าไปวุ่นวายทั้งที่จริงนางก็อดเห็นใจเขาไม่ได้ นางเคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเข้าใจความรู้สึกของเขาดีแต่หากยังพัวพันเกรงว่าจะเกิดปัญหาตามมา

"รองแม่ทัพอาการเป็นอย่างไรบ้าง"

นางถามหลิงหลิงที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก

"ตอนนี้ยังป่วยอยู่เจ้าค่ะรักษาตามอาการ เอ่อ ได้ยินมาว่าฮูหยินสั่งห้ามคนเข้าเยี่ยมเจ้าค่ะ"

นางพอจะเข้าใจความหมาย หยางฮูหยินดักทางเอาไว้แล้วเกรงว่านางจะไม่ยอมตัดขาดจากบุตรชายจริงจังถึงได้ทำเช่นนี้

"ถ้าเช่นนั้นเราก็ตามข่าวห่าง ๆ เถิด"

หลายวันผ่านไปนางยังคงได้รับรายงานจากหลิงหลิงที่แอบสืบเรื่องมาว่าอาการของหวงซีหยุนดีขึ้นแล้ว

"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"

นางเพียงยิ้มบางพูดกับบ่าวคนสนิท อันที่จริงนางเลิกติดตามข่าวของเขาไปเลยก็ยังได้ในเมื่อฮูหยินออกหน้ากีดกันชัดเจนขนาดนี้ นางแอบรู้มาว่าบรรดาสหายและผู้บัญชาการของเขารวมถึงญาติมิตรยังคงไปเยี่ยมเยียนกันเนืองแน่น แต่เพราะเรื่องเกิดขึ้นจากนางเป็นต้นเหตุจึงยังคอยฟังข่าวเงียบ ๆ และถอยห่างออกมา

อาการของหวงซีหยุนดีขึ้นตามลำดับอีกไม่กี่วันก็ทำงานได้ เขาป่วยขนาดนี้อยากรู้ว่าจ้าวเจียอิงได้เข้ามาเยี่ยมไข้บ้างหรือไม่จึงถามกับลูกน้องคนสนิท

"ไม่เห็นมาขอรับ"

หวงซีหยุนคงคาดหวังในตัวนางมากเกินไป ใบหน้าหล่อเหลาสลดลงไม่เอ่ยถามอีกนายทหารจึงขอตัวออกจากห้องไป

"อ้ะ!"

เขาตกใจที่สหายเข้ามากระชากคอให้ออกไปไกล ๆ เรือนผู้ป่วย

"เจ้าได้บอกคุณชายหรือไม่เรื่องที่ฮูหยินสั่ง"

"เปล่า ๆ คุณชายถามเมื่อครู่ข้าก็บอกว่านางไม่มา"

คนฟังยิ้มพึงพอใจตบบ่าของเขาเบา ๆ แล้วเดินจากไป

หวงซีหยุนนั่งอยู่คนเดียวคิดทบทวนตัวเองถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมา เขาเข้าใจว่าจ้าวเจียอิงจะห่วงใยเขาบ้างแม้ไม่ได้ส่งของมาเยี่ยมก็ควรส่งจดหมายมาสักฉบับก็ยังดีแต่นางกลับเงียบหายไปราวกับไร้ตัวตน

"ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะทำได้ลงคอ"

คร่ำครวญต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์เมื่อนางเลือกอย่างนี้ไปแล้วถึงไม่รู้เหตุผลเขาก็ควรทำใจยอมรับเสียที

ความจริงนางก็อยากถามข่าวหรือพูดคุยให้เข้าใจทว่าหากพูดพาดพิงถึงผู้ใหญ่เป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่งนางจึงทำได้เพียงบ่ายเบี่ยงออกไป ยุคนี้สตรีไม่ได้มีอิสระทางความคิดมากนัก จะพูดความจริงเพื่อเรียกร้องสิ่งใดให้ตนเองนับว่ายากยิ่ง เรื่องในครอบครัวเป็นเรื่องอ่อนไหวง่าย ถึงอย่างไรก็เป็นพ่อแม่ลูกกัน นางเป็นเพียงคนนอกหากพูดถึงผู้อาวุโสในด้านเสียหายรังแต่จะบาดหมางกันกลายไปกล่าวร้ายและอาจลามปามเป็นเรื่องใหญ่โตได้

จึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก แม้กระทั่งเขียนจดหมายนางยังทำไม่ได้เพราะต้องผ่านมือหยางฮูหยินและถูกทำลายอย่างแน่นอน