14.น่าปวดหัว

ณ ภัตตาคารแห่งหนึ่ง

“ทำไมถึงเอาแต่จ้องหน้ามุกล่ะคะ” ไข่มุกเอ่ยถามเมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังถูกกวินท์มองอยู่ ตั้งแต่เธอยอมตกลงมาทานมื้อเย็นกับเขา เขาก็เอาแต่จ้องเธอไม่เลิก จนทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อย

“การที่ได้มากินข้าวเย็นกับคนที่ชอบมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง” เขาไม่พูดเปล่าพลางหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มเช่นกัน

“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้วค่ะ” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะไม่อยากให้เขาต้องพูดจาเพ้อเจ้ออีก

“เพ้อเจ้ออะไร พี่พูดจริง ๆ นะ”

“กินข้าวกันเถอะค่ะ จะได้รีบกลับบ้าน” เมื่อพูดจบแล้วหญิงสาวก็เริ่มตักอาหารเข้าปากโดยมีสายตาของกวินท์จ้องมองไม่วางตา

“เลิกมองมุกได้แล้ว” เธอรู้สึกอึดอัดและไม่เป็นตัวเองใบหน้าหวานแสดงสีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่มองแล้วทำอย่างอื่นได้ไหม” สิ้นคำพูดของชายหนุ่มแล้วเขาก็ใช้สายตามองตั้งแต่ใบหน้าของเธอและหยุดตรงบริเวณหน้าอกอวบใหญ่

“ถ้าพี่วินท์ยังมองมุกด้วยสายตาโรคจิตอีก มุกจะกลับคอนโดก่อนนะคะ” ริมฝีปากบางบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงทำเอา ทำเอากวินท์ได้แต่แค่นหัวเราะออกจากลำคอเบา ๆ ด้วยความนึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

ถึงอย่างนั้นเขาก็เลิกกวนประสาทเธอ เขาตักกับข้าวใส่จานของร่างบางและชวนเธอคุยไปเรื่อย ความรู้สึกตอนนี้เขามีความสุขมากเมื่อได้อยู่ใกล้เธออีกครั้ง

การพูดคุยครั้งนี้มันดูผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อเธอยอมเปิดปากพูดกับเธอโดยที่ไม่มีท่าทีการแสดงอารมณ์เบื่อหน่ายออกมา

“ขอบคุณมากนะคะสำหรับมื้อเย็นวันนี้” หลังจากที่รับประทานอาหารมื้อเย็นจนเสร็จแล้วทั้งสองคนก็เดินออกมาพร้อมกัน

“พี่เต็มใจไม่เป็นไร”

“ค่ะ ยังไงมุกก็ขอบคุณพี่วินท์มากนะคะ”

“มุก”

“คะ?” หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อเขาเอ่ยเรียกชื่อเธอก่อนที่กวินท์จะเดินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วโน้มใบหน้าเข้าหาเธอ เขาค่อย ๆ ใช้ริมฝีปากตัวเองเลียบริเวณริมฝีปากของหญิงสาว ทำให้ไข่มุกที่ยืนอยู่ถึงกับอึ้งกับการกระทำของอดีตสามีตัวเอง เขาสอดแทรกลิ้นตัวเองเข้าไปในโพรงปากบางก่อนจะค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกมา

“มีอะไรติดปากพี่เลยเช็ดให้” เขายิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจเมื่อได้ตักตวงความสุขจากเธอ

“ชะ เช็ดให้ปกติก็ได้” ใบหน้าหวานแดงระเรื่ออย่างเขินอายหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมา

“แบบนี้ก็ปกติ”

“เลิกเล่นลิ้นกับมุกได้แล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วมุกขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“คืนนี้พี่ขอนอนด้วยได้ไหม”

“พี่วินท์ไม่ใช่ลูกของมุกนะคะที่จะมานอนด้วยกัน”

“พี่ไม่อยากเป็นลูกแต่พี่อยากเป็นผัวมากกว่า” เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ เธอแล้วใช้มือโอบเอวเธอไปด้วย

พลั่ก ไข่มุกใช้มือทั้งสองข้างผลักเขาออกไปอย่างแรงก่อนเธอจะรีบเดินขึ้นรถของตัวเองท่ามกลางสายตาคลั่งรักของกวินท์

ในเช้าวันต่อมา

“อีกสามสิบนาทีนายต้องเข้าประชุมครับ” เสียงของภากรเอ่ยรายงานตารางงานของกวินท์หลังจากที่เดินเข้ามาภายในห้อง

“ประชุมอะไรนักหนา” กวินท์พูดอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเจอตารางงานในช่วงบ่าย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้พลางใช้มือคลึงขมับตัวเองเบา ๆ เขารู้สึกว่าชีวิตตัวเองหมกมุ่นอยู่แต่กับงาน

“ก็เพราะเป็นบริษัทนายไงครับ” คำพูดของภากรทำเอากวินท์จ้องเขม็งทันที

“รู้”

“รู้แล้วทำไมถึงบ่นล่ะครับ”

“มึงนี่น่าโมโหจริง ๆ เลย”

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรนายเลยนะครับ”

“แค่เห็นหน้ามึงก็อารมณ์เสียแล้ว”

“ผมก็ไม่ค่อยอยากเห็นหน้านายเท่าไหร่หรอกครับ เห็นทีไรผมโดนด่าทุกทีเลย”

“......” ชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นก็แสดงสีหน้าดุดันทันทีแต่นอกจากไม่ได้ทำให้ภากรเกรงกลัวแล้ว เขายังไม่สนใจผู้เป็นนายอีกด้วย

“เดี๋ยวผมจะเตรียมเอกสารให้ครับก่อนเข้าประชุม”

“เฮ้อ ทำไมชีวิตที่ไม่มีเมียมันน่าเบื่อแบบนี้นะ” เขาบ่นพึมพำอย่างคิดไม่ตก ชีวิตที่ใช้อยู่ทุกวันนี้มันดูน่าเบื่อเป็นอย่างมากหากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ไปอำเภอกับเธอเด็ดขาด

“นายก็ใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาสามปีแล้วนะครับ”

“รู้ไหมว่ากูอดทนแค่ไหนกับความรู้สึกทรมานนี้”

“อันนี้น่าจะเป็นบทเรียนสำคัญแก่นายนะครับ”

“เออ” เขาตอบอย่างปัด ๆ ก่อนจะปรายตามองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวเข้าประชุมพลางบิดขี้เกียจไปมา

“เอาเอกสารเดินตามมา” เขาพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานท่ามกลางสายตาเอือมระอาของภากร เขาเดินตามเจ้านายไปอย่างเงียบ ๆ บางทีก็รู้สึกเห็นใจกวินท์อยู่ไม่น้อยแต่อีกใจก็อยากจะแอบสมน้ำหน้าเช่นกัน

@คอนโดไข่มุก

“เฮ้อ พอได้อาบน้ำนอนแล้วมันสบายตัวแบบนี้นี่เอง” ริมฝีปากบางเอ่ยออกมากับตัวเองเบา ๆ เธอสวมใส่ชุดนอนตัวบางสีชมพูอ่อนก่อนจะเดินไปนั่งตรงปลายเตียง

เธอใช้ผ้าซับเส้นผมที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำเบา ๆ เนื้อตัวของเธอนั้นผ่องใสเวลาโดนน้ำยิ่งแพรวพราวมากกว่าเดิม

ไข่มุกนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาจูบหนัก ๆ บนริมฝีปากของเธอ เธอใช้นิ้วแตะตรงริมฝีปากเล็กน้อย สัมผัสของเขายังคงวนเวียนอยู่ใกล้เธอ

“คนบ้าชอบทำตามใจตัวเองตลอดเลย” ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาเบา ๆ เมื่อนึกถึงการกระทำของอดีตสามี บางทีการกระทำของเขาก็ชวนทำให้เธอนึกสงสัยและไม่เข้าใจ

ทางด้านกวินท์

“นายจะกลับคอนโดเลยไหมครับ” ภากรเอ่ยถามเจ้านายหลังจากที่เดินออกจากบริษัทพร้อมกัน

“เดี๋ยวคืนนี้กูจะไปดื่มกับเพื่อนสักหน่อย”

“แต่นี่มันดึกแล้วนะครับ” ภากรพูดพลางมองดูนาฬิกาข้อมือไปด้วย นี่ก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว เนื่องจากเพิ่งประชุมเรื่องงานและโครงการต่าง ๆ ที่กำลังจะขยาย

“ทำเหมือนกูเด็กไปได้” ชายหนุ่มลูบหน้าตัวเองเบา ๆ ช่วงนี้เขารู้สึกเบื่อและอยากปลดปล่อยเลยถือโอกาสนี้ไปนั่งดื่มกับเพื่อน

“ให้ผมไปด้วยไหมครับ”

“กลับไปนอนเถอะ”

“แล้วถ้านายเมาใครจะไปส่งที่ห้องล่ะครับ”

“เรื่องนั้นมันไม่ใช่ปัญหา หมดธุระแล้วกูขอกลับก่อนแล้วกัน” เมื่อพูดจบแล้วชายหนุ่มก็เดินขึ้นรถตัวเองทันทีโดยมีสายตาของภากรที่มองตามแผ่นหลังแกร่งของเจ้านาย

“เฮ้อ เมื่อไหร่คุณไข่มุกจะกลับมาตอนนี้นายดูเป็นเอามาก” ภากรพูดกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเห็นการกระทำของเจ้านาย เขาอยากให้ไข่มุกกลับมาอยู่กับกวินท์อีกครั้ง เขารู้ว่ายังไงเธอก็ยังมีใจให้กวินท์อยู่แต่ตอนนี้เธออาจกำลังสับสนกับการกระทำของกวินท์เลยเลือกที่จะปกปิดความรู้สึกของตัวเอง