13.คนเจ้าเล่ห์

เช้าวันต่อมา

กวินท์ตื่นขึ้นมาหลังจากที่ใบหน้าถูกแสงแดดกระทบอย่างจัง เขาใช้มือลูบใบหน้าตัวเองเพียงนิดก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อไม่เห็นไข่มุกอยู่ด้วย

“จะตื่นก็ไม่ปลุกกันเลย” เขาพึมพำอย่างไม่ชอบใจนักก่อนจะเหลือบใบเห็นกระดาษใบเล็ก ๆ ที่วางไว้บนหัวเตียง มือหนาเอื้อมไปหยิบก่อนจะเห็นข้อความบนกระดาษ

ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ปลุก มุกเห็นพี่วินท์หลับอยู่เลยไม่อยากกวน ถ้าตื่นแล้วรบกวนปิดไฟ ปิดแอร์ก่อนออกจากห้องด้วยนะคะ

“เขียนแค่นี้เหรอ” กวินท์พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ เขาคิดว่าเธอน่าจะเขียนอะไรเกี่ยวกับเขาสักอย่างแต่พออ่านแล้วไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับเขาเลย

บางทีการตื่นมาได้เห็นข้อความดี ๆ จากเธอสักนิดมันก็คงจะเป็นวันที่ดีวันหนึ่งเลยแหละ กวินท์ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเบา ๆ กับความคิดของตัวเอง ตอนนี้เขาเหมือนเด็กน้อยที่กำลังน้อยใจแม่ตัวเอง

ตรือ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เขาละทิ้งความคิดน้อยใจออกไปก่อนจะเพ่งมองที่ปลายสายพบว่าภากรเป็นคนโทรมา

“มีเรื่องอะไร”

(นายอยู่ไหนครับ)

“คือกูต้องรายงานมึงทุกเรื่องเลยเหรอ”

(ตอนนี้คุณก้องภพต้องการพบคุณวินท์ครับ ท่านมารอที่บริษัทแล้วครับ)

“พ่อเนี่ยนะ?”

(ครับ)

“เออ เดี๋ยวกูไปเดี๋ยวแวะไปอาบน้ำที่ห้องก่อน”

(แล้วตอนนี้นายไม่ได้อยู่ห้องตัวเองเหรอครับ?)

“เออ”

(นายอยู่ไหนครับ)

“อยู่ห้องเมีย ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะ” เขาตัดสายทันทีแล้วหยัดกายลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยเพื่อที่จะเข้าบริษัท

@บริษัทของกวินท์

แกรก เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างของกวินท์ที่เดินเข้ามาภายในห้อง เขาปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะเห็นพ่อตัวเองนั่งอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่

“มาแล้วเหรอ” ก้องภพถามเสียงเรียบโดยมองลูกชายตัวดีด้วยแววตาดุดัน

“เห็นหน้าผมทีไรเหมือนจะกัดผมทุกทีเลย” กวินท์พูดแล้วทำหน้ากวนประสาทคนเป็นพ่อ

“เพราะแกมันน่ากัดมั้ง เห็นหน้าแกทีไรฉันอารมณ์เสียทุกทีเลย”

“แล้วพ่อจะมาหาผมทำไม”

“ปากดีนักนะ” ก้องภพเอ่ยอย่างคาดโทษเมื่อลูกชายตัวดีเถียงคำไม่ตกฟาก

“สรุปพ่อมาหาผมมีเรื่องอะไร” เขาเดินไปนั่งตรงข้ามกับคนเป็นพ่อ

“แกจะทำตัวแบบนี้ไปถึงไหน”

“แบบไหน?”

“การที่ตามตื๊อหนูมุกไปวัน ๆ แบบนี้ แกไม่คิดว่าเขาจะรำคาญรึไง”

“รู้”

“แล้วทำไมถึงยังทำ?”

“ก็เพราะอยากได้เมียกลับคืนมาไงครับ”

“แกยังเรียกเขาว่าเมียได้เต็มปากอีกนะ” ก้องภพตวัดสายตามองลูกชายอย่างหงุดหงิด ดูเหมือนว่าตอนนี้กวินท์จะไม่รู้สถานะของตัวเอง

“ก็เพราะคนอย่างผมมันหน้าด้านไงล่ะ” เขายักไหล่แล้วตอบด้วยความมั่นใจแถมยังยกมือขึ้นมาเสยผมอย่างลวก ๆ ท่ามกลางสายตาเบื่อหน่ายของก้องภพ

“แกนี่มันจริง ๆ เลย”

“อีกสามชั่วโมงผมจะไปหาไข่มุกที่คาเฟ่”

“แล้วแกจะไปหาเขาทำไม?”

“เพราะคิดถึงเมีย”

“คำก็เมีย สองคำก็เมียทั้งที่ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด” ก้องภพต้องการไข่มุกกลับมาเป็นลูกสะใภ้อีกครั้งเพราะเขานั้นทั้งรักและเอ็นดูเธอเป็นอย่างมาก แต่ทุกอย่างพังลงเพราะลูกชายตัวดี

“ดูเหมือนพ่อจะไม่พอใจผมมากเลยนะ ผมไม่ใช่ลูกพ่อรึไง”

“เพราะแกคือลูกของฉันไง ฉันถึงต้องบ่นต้องว่าแบบนี้คราวหลังจะทำอะไรก็ช่วยถามความเห็นฉันกับแม่แกด้วย”

“เลิกบ่นผมสักวันได้ไหมเนี่ย ผมหูชาไปหมดแล้ว” เขายกมือขึ้นมาแคะหูเบา ๆ เพื่อกวนประสาทก้องภพแต่อีกฝ่ายกลับมองเขาด้วยแววตาเอือมระอา

“รึจะให้แม่แกบ่นแทนฉัน?”

“จะใครผมก็ไม่ต้องการทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวทำงานก่อนนะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปนั่งตรงโต๊ะทำงานตัวเอง เขาเพ่งมองเอกสารมากมายที่กองเอาไว้บนโต๊ะอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย บางทีก็อยากหนีไปไกล ๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งเคลียร์งานอยู่แบบนี้ เขาพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง

“ชีวิตนี้นอกจากต้องตามง้อเมียต้องตามเคลียร์งานอีกเหรอเนี่ย”

ทางด้านไข่มุกที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ ด้วยความผ่อนคลายเนื่องจากไม่ค่อยมีลูกค้า

“อ่านเรื่องอะไรอยู่เหรอคะพี่มุก” น้ำฝนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าไข่มุกใจจดใจจ่อกับหนังสือเล่มนั้นมาได้สักพัก

“เศษเสี้ยวหัวใจคือของคุณค่ะ” ริมฝีปากบางตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้

“กำลังมีความรักเหรอคะ” เด็กสาวทำหน้าสงสัยในขณะที่ใช้มือตัวเองเท้าคางเล็กน้อย สายตาก็จับจ้องไปยังไข่มุกอยู่

“อ่านนิยายรักจำเป็นต้องมีความรักด้วยเหรอ” หญิงสาววางหนังสือไว้ข้าง ๆ โดยที่มองไปยังเด็กสาวตรงหน้า

“ก็ไม่แน่นะคะ บางทีพี่มุกอาจจะเก็บใครบางคนในใจก็ได้” คำตอบของน้ำฟ้าทำให้หญิงสาวลอบยิ้มออกมาเล็กน้อย คำนี้มันทำให้เธอหวนคิดเรื่องในอดีตที่เคยรักกันกับกวินท์มาก่อน

บางทีเธออาจจะซ่อนใครไว้ในใจเหมือนที่น้ำฟ้าพูดก็ได้ เมื่อนึกได้ดังนั้นแล้วหญิงสาวจึงละทิ้งความคิดตัวเองออกไปทันทีเพราะไม่อยากหวนไปอีกครั้ง ความสัมพันธ์เธอกับเขาจบลงแล้วตั้งแต่เดินทางไปยังอำเภอด้วยกัน

“พี่มุกมีคนมาหาค่ะ” ปันปันเดินเข้ามาบอกพร้อมกับส่งสายตาให้เล็กน้อย ไข่มุกจึงหันไปมองก็พบว่าเป็นกวินท์

เขามาหาเธออีกแล้วเหรอ ภาพนี้เธอมักจะได้เห็นเป็นประจำจนปลงตก เขามักจะหาเวลาว่างมาหาเธอเมื่อมีโอกาสแม้เธอจะเคยห้ามแล้ว แต่เหมือนห้ามก็เหมือนยิ่งยุเข้าไปใหญ่

“ปันกับน้ำฟ้าไปดูหน้าร้านให้พี่หน่อยนะ” เธอบอกพร้อมกับส่งสายตาให้เด็กสาวทั้งสองคน ซึ่งปันปันและน้ำฟ้าก็ยอมเดินออกไปตามคำสั่ง

“พี่วินท์มาที่นี่ทำไมคะ”

“คิดถึง” คำตอบสั้น ๆ ของเขาสร้างความตกใจแก่หญิงสาวเล็กน้อย เธอสบตากับอดีตสามีตรง ๆ อย่างไม่หลบสายตาตอนนี้เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

“พี่วินท์ต้องการอะไรจากมุกกันแน่คะ”

“อยากให้กลับมาอยู่ด้วยกัน” เขานั่งลงตรงข้ามกับหญิงสาวพร้อมกับเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เขาอยากให้เธอกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

“มุกว่ามุกเคยให้คำตอบพี่วินท์ไปแล้วนะคะ”

“ใจคนเราเดี๋ยวก็เปลี่ยนนั่นแหละ”

“แต่มุกคิดว่าไม่มีวันนั้นค่ะ”

“กินข้าวเที่ยงรึไง” กวินท์เปลี่ยนเรื่องคุยทันทีทำให้หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

“กลับไปทำงานเถอะค่ะ”

“วันนี้ไปกินข้าวเย็นกับพี่ไหม”

“ช่วยจริงจังกับงานตัวเองหน่อยได้ไหมคะ”

“ทำงานเสร็จแล้วพี่ถึงมาหา”

“......” หญิงสาวเงียบพลางหรี่ตาจับผิดเขาแต่นอกจากกวินท์ไม่สนใจแล้วยังชอบใจอีกเสียด้วย

“ยังไม่รับปากพี่เลยนะว่าจะไปกินข้าวเย็นกับพี่ไหม”

“มุกไม่ว่างค่ะ”

“ไม่ว่างได้ไงตอนเย็นก็เลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ”

“มุกอยากกลับไปนอนค่ะ”

“ให้เวลาพี่สักหน่อยไม่ได้เหรอ” เขาทำตาปริบ ๆ ทำเอาหญิงสาวถึงกับลอบยิ้มออกมาบาง ๆ กับความเด็กน้อยของเขา

“พี่วินท์ช่วยอยู่ในขอบเขตหน่อยได้ไหมคะ ตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

“ก็กลับมาเป็นสิ พี่ตามง้อมุกมาหนึ่งปีแล้วนะ” ใบหน้าหล่อจ้องมองเธอด้วยความคาดหวังอยู่ไม่น้อย ที่ทำทุกวันนี้ก็เพราะอยากได้เธอกลับคืนมา นี่คือเป้าหมายของเขา

“มุกไม่สั่งให้พี่วินท์ทำแบบนั้นสักหน่อย”

“เพราะรักไงพี่ถึงทำ” สายตาที่จริงจังของเขาสร้างความสับสนแก่หญิงสาวอยู่ไม่น้อย เธอไม่อยากไปไหนกับเขาเพราะรู้ว่าเขานั้นเจ้าเล่ห์แค่ไหน

“เลิกพูดคำนี้เถอะค่ะ พี่วินท์กลับไปได้แล้ว”

“รับปากกับพี่ก่อนว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกัน”

“แล้วพี่วินท์จะมาตอแยมุกทำไมคะ” เธอขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ตอนนี้เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

“รับปากกับพี่ก่อนสิ” กวินท์ยังคงหน้าด้านยืนหนึ่งนอกจากไม่ฟังคำพูดของเธอแล้วยังจะให้เธอรับปากอีก

“เฮ้อ ทำไมถึงเป็นแบบนี้เนี่ย” เธอใช้มือคลึงขมับตัวเองอย่างรู้สึกปวดหัวอยู่ไม่น้อย พลางสบตากับเขาตรง ๆ เธอมองเห็นความลุ้นระทึกของเขา

“ถ้าเธอยอมไปกับพี่ พี่จะไม่มาวุ่นวายกับมุกอีก”

“คนอย่างพี่วินท์เคยทำตามคำพูดของตัวเองได้ด้วยเหรอคะ” เธอหนี่ตามองอย่างจับผิดบางทีก็ไม่อยากคาดหวังอะไรกับคำตอบของเขาอยู่แล้ว เธอรู้ว่าเขานั้นเจ้าเล่ห์มากเพียงใด

“ครั้งนี้พี่จริงจัง”

“มุกจะเชื่อคำพูดของพี่วินท์ได้เหรอคะ”

“ได้สิ”

“งั้นลองพูดย้ำอีกครั้งได้ไหมคะ ว่าจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับมุกอีก” เธอเอ่ยด้วยความท้าทาย ดวงตากลมโตจ้องมองอดีตสามีอย่างไม่หลบสายตา

“พี่ให้คำสัญญาว่าจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับมุกอีก” เขาพูดด้วยความหนักแน่น

“พูดแล้วอย่าคืนคำนะ”

“แน่นอนอยู่แล้วพี่เป็นลูกผู้ชาย พูดคำไหนคำนั้น”

“ค่ะมุกยอมไปด้วยก็ได้ค่ะ”

“ฮึ” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะออกมาจากลำคอด้วยความพึงพอใจดูเหมือนว่าเธอจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของเขาแล้วสินะ ถึงแม้ว่าเขาจะยอมพูดออกไปแบบนั้นแต่หารู้ไม่ว่าเขาเอานิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันอยู่