15.ตัวช่วยที่ดีที่สุด

ปัง เสียงวางแก้วเบียร์ดังลั่นหลังจจากที่กวินท์ยกดื่มพรวดเดียวท่ามกลางสายตาของเพื่อน ๆ และรุ่นน้องคนสนิท

“ทำไมเฮียวินท์เป็นแบบนี้?” นาวาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นกวินท์เอาแต่ยกเบียร์ดื่มไม่เลิก

“สงสัยคิดถึงเมียมันมั้ง” เหมราชปรายตามองเพื่อนสนิทเล็กน้อยทำเอาคนที่ถูกพูดถึงที่ได้ยินแบบนั้นก็จ้องเขม็งกลับทันที

“มึงนี่มันปากหมาจริง ๆ” กวินท์เอ็ดเพื่อนสนิทเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเอนหลังพิงโซฟาพลางหลับตาลงอย่างช้า ๆ

“ถ้าเมาก็กลับไปนอนที่บ้าน”

“กูไม่ได้เมา กูแค่หลับตาเฉย ๆ” เมื่อพูดจบแล้วเขาก็กระดกเบียร์เข้าปากอีกครั้งท่ามกลางสายตาของเพื่อนสนิท

“ถ้าเมากูไม่ไปส่งนะ แดกเองก็รับผิดชอบตัวเองให้ได้ก็แล้วกัน” เหมราชยักไหล่อย่างไม่แคร์ก่อนที่เขาจะหยิบมือถือขึ้นมากดเล่น

“ทำไมเฮียวินท์เป็นถึงขนาดนี้เนี่ย” นาวาแสดงสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อยโดยที่เขายังคงจ้องมองใบหน้าของกวินท์อยู่แบบนั้น

“สงสัยอะไรนักหนา” ชายหนุ่มที่ถูกพูดถึงที่ได้ยินแบบนั้นก็ถามกลับไปเสียงเรียบ เขาพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่ไม่น้อย

ในใจนั้นรู้สึกคิดถึงใครบางคนอยู่ หากเขาไม่ไปอำเภอกับเธอตอนนี้ความรักพวกเขาทั้งสองจะเหมือนคู่รักคนอื่น ๆ ไหมนะหรือบางทีมันอาจจะแย่กว่าการที่เขาไปอำเภอเพื่อไปเซ็นใบหย่า

“สีหน้าเฮียดูไม่ค่อยสดใจเลยนะหรือว่าเป็นโรคอะไรร้ายแรงรึเปล่า”

“เคยนั่งนิ่ง ๆ แล้ววูบไหมไอ้วา”

“เฮียก็เกรี้ยวกราดกับน้องจังเลยนะ นี่อาการคนที่ถูกเมียทิ้งเหรอ”

“ถ้ายังพูดจาส้นตีนแบบนี้อีก ตีนอีกข้างนึงของกูจะประทับบนหน้ามึง” น้ำเสียงดุดันเอ่ยอย่างหัวเสีย เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มของตัวเองพลางจ้องมองหน้าของนาวาตาเขม็ง

“ตีนเฮียเก็บไว้ปิดปากตัวเองเถอะ”

“ปีนเกลียวนะมึง”

“ก็แหง” นาวายักไหล่อย่างไม่ได้อะไรนัก เขาค่อนข้างที่จะสนิทกับกวินท์เลยพูดจาแบบนั้นออกไปเพราะรู้ว่ากวินท์ไม่คนคิดเล็กคิดน้อยเรื่องแบบนี้

“ไหนมึงบอกกำลังตามง้อเมียอยู่ไง ทำไมถึงมานั่งดื่มแบบนี้” เหมราชที่เงียบมานานก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย กวินท์เคยบอกว่ากำลังตามง้อเมียอยู่

“มึงคิดว่าการง้อเมียมันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”

“แล้วตอนที่มึงแบกหน้าไปเซ็นใบหย่าที่อำเภอทำไมถึงทำง่าย?”

“......”

“ทำตัวเองแท้ ๆ ตอนนี้มาดิ้นเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวก”

“เดี๋ยวต่อไปจะเป็นทีมึง”

“มึงง้อเมียแบบไหนวะ กูไม่เห็นความคืบหน้าเลย” เหมราชแสดงสีหน้าสงสัยแล้วมองหน้าของกวินท์อย่างต้องการคำตอบ

“ก็ง้อแบบปกติ”

“กูไม่แปลกใจทำไมไข่มุกถึงไม่กลับมาหามึงสักที”

“ทำไมอะเฮีย”

“ก็เหี้ยเสมอต้นเสมอปลายไง”

“มึงเคยปากแตกไหม”

“ไม่เคยว่ะแต่ก็อยากลอง” เหมราชพูดขึ้นด้วยความท้าทายเขารู้ยังไงกวินท์ไม่ทำอะไรเขาอยู่แล้ว

“พูดกับพวกมึงแล้วอารมณ์เสียฉิบหายเลย” เมื่อพูดจบแล้วเขาก็กระดกเบียร์เข้าปากอีกครั้งท่ามกลางนาวาและเหมราชที่ได้แต่ส่ายหน้าไปมา

สองชั่วโมงต่อมา

“มึงเมาแล้วนอนที่ห้องกูก่อนก็ได้” เหมราชบอกเมื่อเห็นอาการเมามายของกวินท์ สภาพกวินท์ในตอนนี้เหม็นหึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอร์

“กูไม่ได้เมา กูขับรถไปเองได้” กวินท์แย้งพลางพยายามทรงตัวให้นิ่ง

“นี่สินะอาการคนเมา ขนาดตัวเองเมายังไม่รู้ตัวเลยว่าเมา” นาวาพึมพำกับตัวเองอย่างเอือมระอาเมื่อเห็นอาการของกวินท์ ตอนนี้ไม่เหลือลุคการเป็นประธานบริษัทเอาเสียเลย รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

“กูบอกว่าไม่ได้เมาไง”

“ยืนให้นิ่งก่อนค่อยพูดคำนั้นนะเฮีย”

ฟุบ สิ้นเสียงของนาวาแล้วกวินท์ก็ล้มลงบนโซฟาทันที เขาใช้มือลูบศีรษะของตัวเองอย่างรู้ปวดหัว “ทำไมถึงปวดหัวแบบนี้วะ”

“นอนที่ห้องกูก่อนก็แล้วกัน ทรงนี้มึงน่าจะขับรถกลับห้องไม่ไหว”

“ไปส่งหน่อย”

“ฮะ?”

“ไปส่งกูหน่อย”

“ไปส่งที่ไหน?”

“คอนโดไข่มุก”

“......” เหมราชที่ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วทันที เขาไม่ได้ฟังผิดเพี้ยนไปใช่ไหม

“ไปส่งที่คอนโดไข่มุกให้หน่อย”

“ไอ้เวร มึงหย่ากับเขาแล้วจะไปห้องเขาได้ยังไง”

“ทำไมจะไปไม่ได้”

“เพราะมึงไม่ใช่ผัวเขาแล้ว”

“แต่กูคือผัวเก่า”

“กูละหมดคำจะพูดกับคนเมาจริง ๆ”

“ผมว่าไปส่งเฮียวินท์เถอะ เดี๋ยวเกิดตื่นขึ้นมาขับรถไปเองมันจะลำบากเอา” นาวาเอ่ยเสริมเพราะสภาพกวินท์ตอนนี้เละเทะเป็นอย่างมาก

“จะให้ไปส่งที่ห้องไข่มุกทั้งที่หย่ากันแล้วอะนะ”

“แล้วเฮียเหมรู้เหรอว่าพี่มุกเลิกรักพี่วินท์แล้วจริง ๆ”

“......” คำตอบของนาวาทำให้เหมราชเงียบ เขาปรายตามองเพื่อนสนิทตัวเองเล็กน้อย อันที่จริงเขาก็อยากให้กวินท์ปรับความเข้าใจกับไข่มุกเร็ว ๆ เพราะอาการของกวินท์ตอนนี้เหมือนคนบ้าเข้าทุกวัน

“เชื่อยังไงพี่มุกก็ยังรักเฮียวินท์อยู่” นาวารู้ดีอยู่แก่ใจว่ายังไงไข่มุกก็ตัดกวินท์ออกจากใจไม่ได้เพราะทั้งสองคนนั้นเป็นรักแรกของกันและกัน ที่ตัดสินใจหย่ากันเพียงเพราะความไม่ลงเอยกันเสียมากกว่าบวกกับช่วงนั้นกวินท์ค่อนข้างทำตัวเสเพลเมากลับบ้านแทบทุกวัน

แต่หากถามว่ายังรักกันไหม เขาสามารถตอบได้เต็มปากเลยว่าไข่มุกยังมีความรู้สึกให้กวินท์อยู่ไม่อย่างนั้นเธอคงเด็ดขาดไปนานแล้วคงไม่ให้กวินท์ตามตอแยอยู่แบบนี้หรอก

“เฮ้อ ไปส่งมันก็ได้” เหมราชเอ่ยตกลงอย่างไม่มีทางเลือก บางทีการที่ไปส่งกวินท์ตามคำขอของกวินท์อาจจะทำให้กวินท์พูดความรู้สึกจริง ๆ ของตัวเองออกมาก็ได้........

@คอนโดไข่มุก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอลุกขึ้นเปิดไฟหัวเตียงแล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย นี่ก็เป็นเวลาตีสองกว่าแล้วใครจะมาเคาะประตูเวลานี้กันนะ

“ใครมาเคาะประตูเวลานี้เนี่ย” ถึงอย่างนั้นก็ยอมก้าวเท้าลงจากเตียงเพื่อเดินไปเปิดประตูห้อง ทันทีที่เปิดประตูเธอก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเหมราชกับกวินท์โดยสภาพของอดีตสามีนั้นบ่งบอกได้เลยว่าเขาเพิ่งดื่มมาเพราะได้กลิ่นแอลกอฮอล์ออกมา

“พี่พากวินท์มาส่ง” เหมราชเอ่ยบอก

“ทำไมสภาพเป็นแบบนี้คะ” เธอจ้องมองอดีตสามีด้วยความสงสัยทรงนี้เขาคงดื่มมาไม่น้อยเพราะใบหน้าของกวินท์นั้นแดงก่ำ

“มันดื่มหนักไปหน่อยน่ะ พี่เลยพามาส่ง”

“ทำไมถึงพามาหามุกล่ะคะ”

“คอนโดมุกอยู่ใกล้กว่าพี่เลยพามา พี่ฝากหน่อยนะ” เมื่อพูดจบแล้วเขาก็ดันกวินท์ให้ไข่มุก ไข่มุกที่เห็นแบบนั้นก็รับตัวของกวินท์ด้วยความงุนงง

“พี่ไปก่อนนะ” เหมราชเอ่ยลาก่อนจะเดินออกไปทันทีท่ามกลางความงุนงงของไข่มุก

เขาคิดว่าไข่มุกคือตัวช่วยที่ดีที่สุด ดีกว่ากวินท์ตื่นแล้วขับรถมาหาไข่มุกด้วยตัวเอง เขารู้ว่ากวินท์สามารถทำอะไรบ้า ๆ ได้ถ้าสิ่งนั้นเขาต้องการ