บทที่ 4/1 หมาหวงก้าง

สวนลำไยสิบไร่มีคุณค่าทางจิตใจกับคุณแจ่มมาก มันเปรียบดั่งตัวแทนสามีและลูกชายที่ตายจากของท่าน ทุกฤดูกาลนับจากจำความได้มาลินีมักจะถูกสั่งให้คอยเป็นลูกมือช่วยท่านดูแลลำไยทุกต้น ไปถึงช่วงเก็บเกี่ยวคุณแจ่มก็จะคุมคนงานเก็บเกี่ยวด้วยตัวเอง ปีนี้จะเป็นปีสุดท้ายที่คุณแจ่มได้ลงสวน เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของคนใหม่จะเอาที่ดินแปลงนั้นไปขยายกิจการอื่นหรือเปล่า

“ที่ดินของตัวเองก็มีไม่รู้กี่ร้อยกี่พันไร่ ยังจะมารีดเลือดจากปูน้อยขู่ฟ่อๆ เอาสวนลำไยของคนอื่น หน้าเลือดที่สุด ชอบบังคับแบบนี้ไง คุณลิตาถึงไม่อยากแต่งงานด้วย หนีออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น”

ใบหน้าเคร่งขรึมของอาจารย์ที่ปรึกษาผุดเข้ามาในหัว มาลินีส่ายหัวเร็วไล่ภาพเขาออกไป ลงแรงบนปลายนิ้วเกาเส้นผมเอาคราบควันคราบฝุ่น PM 2.5 ออกไป

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูช่วยให้มาลินีผ่อนคลาย ดีนะ ที่คุณแจ่มไม่สั่งคนของท่านเก็บของใช้ในห้องน้ำไปเผาทิ้งด้วย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้อาบน้ำโดยไม่ต้องสระผมไม่ต้องถูสบู่กันพอดี

มาลินีก็บ้า ถูกคุณแจ่มรังแกขนาดนั้น โกรธท่านได้ไม่ข้ามวัน เห็นท่านร้องไห้ก็หายโกรธแล้ว เธอรักท่านเหมือนแม่ ตามประสาเด็กที่ต้องโตมาตามลำพัง มีคนหยิบยื่นน้ำใจให้นิดๆ หน่อยๆ ก็ซาบซึ้ง ต่อให้คนๆ นั้นจะขว้างดอกไม้หรือขว้างหินใส่ก็เต็มใจจะรับไว้

“ช้า...”

น้ำเสียงเนิบนาบจากเพศชายดังมาจากมุมหนึ่งในร้าน

มาลินีที่เพิ่งจะก้าวออกจากห้องน้ำตกใจถึงขั้นถอยหลังกลับไปชนประตู

“อาจารย์! มาได้ยังไงคะ”

เธอกอดเสื้อผ้าใส่แล้ว รั้งมาแนบกับหน้าอก เมื่อเรือนร่างสูงใหญ่ของแทนคุณก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ

“มาตามนัด เมื่อเช้าคุยกันว่ายังไง สามทุ่มเธอจะมาหาฉัน”

“อาจารย์พูดเองเออเองคนเดียว มาร์ไม่ได้รับปาก”

คนขี้ตู่!

“มานี่ค่ะ” มาลินีรีบคว้าข้อมือใหญ่กระชากตัวเขาให้มายืนเบียดที่ช่องว่างใต้บันได

“อาจารย์ไม่กลัวกล้องวงจรปิดหรือไง หน้าร้านมีตั้งหลายตัว แล้วเข้ามาได้ยังไงคะ มาร์มั่นใจ มาร์ล็อกประตูดีแล้ว มาร์อยู่คนเดียว มาร์ไม่มีทางประมาทถึงขั้นลืมหรอกค่ะ”

“เธออาจจะลืมล็อกก็ได้ หรือไม่ก็จงใจเปิดไว้เพื่ออ่อยไอ้นุ”

“หาเรื่อง” เธอทำหน้าโกรธ หมั่นไส้เขาที่ลอยหน้าลอยตาไม่ทุกข์ร้อน

เธอสอดฝ่ามือเข้ากระเป๋ากางเกงค้นหาเจ้าสิ่งนั้น แล้วก็เจอจริงๆ ชูกุญแจร้านแบบเดียวกับที่เธอถือครองขึ้นพลางตั้งคำถาม

“อาจารย์แอบเอากุญแจร้านไปทำสำรองตอนไหน ถ้ามันหลุดหาย หรือมีใครแอบมาขโมยของในร้าน มาร์ก็ซวยเลยสิ”

“ถ้าคนๆ นั้นรู้ว่านี่คือกุญแจร้าน เขาก็คงต้องรู้เรื่องของเราด้วย เพราะไม่อย่างนั้น กุญแจร้านจะมาอยู่กับฉันได้ยังไง”

“มาร์ไม่มีอะไรจะพูดด้วยแล้ว” เธอหันหลังให้เตรียมจะเดินหนี

“คุยอะไรกันตั้งห้านาที กว่าไอ้นุจะเดินออกไปจากร้าน”

แทนคุณไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ กำรอบข้อศอกไว้ก่อนรั้งเรือนร่างนุ่มนิ่มในชุดนอนมาแนบไปกับแผ่นอกแน่นกล้าม

ความใกล้ชิดระหว่างคนต่างเพศแม้จะแค่เนื้อแนบเนื้อนิดเดียว อวัยวะส่วนล่างของอาจารย์หนุ่มก็คึกคัก ประกอบกับกลิ่นหอมเย้ายวนจากกายสาว กระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวแทนคุณให้ทำงาน

“พัดลมมันหนัก พี่นุแค่อาสายกขึ้นไปไว้บนห้องนอนให้มาร์”

“ไม่มีมือเหรอ ทำไมไม่ยกขึ้นไปเอง หรืออยากอ่อยไอ้นุ”  

“คำก็อ่อยสองคำก็อ่อย แล้วมันยังไงคะ ถ้ามาร์จะอ่อยพี่นุจริงๆ”

คนหวงก้างคำรามฮึมๆ ในลำคอ แค่คิดว่าเธอยอมให้ดนุกอดจูบลูบคลำและทำอะไรต่อมิอะไรบนเรือนร่างเธอ เขาก็แทบคลั่ง

“อย่าท้าทายขีดจำกัดทางอารมณ์ของฉัน”

“มาร์ไม่ได้ท้าทาย แต่ไม่อยากให้อาจารย์หาเรื่อง แล้วที่นี่มันก็ร้านอาหารกลางม่อนแลดาว ไม่ใช่ที่ที่อาจารย์ควรจะอยู่ ถ้ามีใครมาเห็น มาร์คิดว่าต่อให้อาจารย์จะโกหกเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีใครเชื่อหรอกค่ะ ทางที่ดี รีบออกไปจะดีกว่า มาร์ไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเรา”

หมั่นไส้เขา ทีตัวเองไปไหนมาไหนกับลลิตาทุกสุดสัปดาห์ เธอเคยจี้ถามหรือละเมิดความเป็นส่วนตัวของเขาสักครั้งหรือเปล่า ก็ไม่เคย

“คนอื่นคือไอ้นุงั้นสิ”

ข้อมือเล็กถูกกำแน่นกว่าเดิม มาลินีนิ่วหน้าเจ็บ แต่เธอเชิดใบหน้างามชื้นน้ำขึ้นสูง ไม่ปฏิเสธ ไม่ตอบรับ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ลอยหน้าไปมายั่วยุให้แทนคุณโกรธ เอาคืนเล็กๆ น้อยๆ แทนเจ้านายของเธอที่ต้องเสียสวนลำไยให้คนเอาแต่ใจอย่างเขา

รับปากไว้แล้วตอนมาสู่ขอลลิตาว่าจะยกหนี้ให้ ไม่ทันไร ก็ไล่บี้ยึดทุกอย่าง เขามันคนไร้สัจจะ

“วันสองวันนี้เธอเป็นอะไร กวนประสาทเก่งนักนะมาร์”

“หึงมาร์เหรอคะ”

“มาร์” เสียงเข้มคำรามดังกว่าเดิม

ใบหน้าคมคร้ามแดดเคลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาลอยมาแตะจมูก มาลินีเอนกายหลบแต่แล้วเธอหวีดร้อง ถูกแทนคุณไล่ต้อนมาจนมุมที่ซอกบันได

“ไม่งั้นก็หวงมาร์” เธอทำปากดีทั้งที่เริ่มประหม่า

“ใช่...” มุมปากอาจารย์หนุ่มมีรอยยิ้มนุ่มลึก

“เธอเพิ่งรู้เหรอ”

“...”

“ว่าฉันเป็นคนหวงของเล่น...”