ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

"ท่านป้าสะใภ้....เหยาเอ๋อร์มีความผิดใดกัน"

น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยถามจากหัวใจเพราะนางไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงถูกนำมามัดแล้วตบตีทั้งที่นางก็ทำงานตามหน้าที่ตนเองมิขาดตกบกพร่องถึงจะคุ้นเคยดีกับการถูกทุบตีหากแต่วันนี้มันช่างร้ายแรงนักร้ายแรงจนหลัวเหม่ยเหยาจะแบกรับความเจ็บปวดไม่ไหวแล้ว

"กั๋วกงฟูเหรินได้โปรดเถิดเจ้าค่ะอย่าทุบตีอาเหยาอีกเลย"

มีเพียงหนึ่งคนที่กล้าออกมาขัดขวางและอ้อนวอนขอให้นายหญิงของจวนหยุดการลงไม้ขนาดกว้างราวสามนิ้วลงบนแผ่นหลังบอบบางของหลัวเหม่ยเหยาจิ้งซินนั่นเองนางเป็นบ่าวข้างกายคุณหนูใหญ่แต่ก็เติบโตมาพร้อมกับสองฝาแฝดบัดนี้คนตัวเล็กอ่อนวัยกว่านางยังโศกเศร้ามิคล้ายที่ต้องสูญเสียพี่สาวเพียงหนึ่งเดียวไปแต่ผ่านไปเพียงสิบกว่าวันกลับมาถูกลงทัณฑ์ทุบตีโดยสาเหตุก็มิกระจ่างชัดจิ้งซินจึงทนเห็นเพื่อนร่วมหอนอนถูกตีจนตายต่อไปอีกไม่ไหว

"บังอาจ! "

สตรีสาวใหญ่ดูแล้วเกินจะเชื่อว่ามีบุตรสาวที่เติบโตพร้อมออกเรือนเช่นหลัวหรั่นเยี่ยน ด้วยใบหน้าสวยงามอีกทั้งรูปกายนั้นช่างคล้ายพี่สาวเสียมากกว่ามารดาออกเสียงดุดันกับนังบ่าวไม่รู้ความตรงหน้า

"หลบไปหากเจ้ายังรักชีวิตตนเอง"

ดวงตาภายใต้ความงามนั้นบังเกิดประกาย'ชั่วร้าย'ขึ้นมาวูบหนึ่ง โดยที่ใครก็เกินจะทันได้มองเห็น ก่อนที่รอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นแช่มช้า...

"กั๋วฟูเหรินหากท่านออกเพียงระบายโทสะเช่นนั้นจิ้งซินยินดีช่วยอาเหยาแบ่งเบาไม้ลงทัณฑ์เจ้าค่ะ...ได้โปรด"

ไม้ที่ถูกหวดลงไปบนแผ่นหลังครั้งแล้วครั้งเล่าจึงชะงักหยุดลง...

ยามที่เห็นผู้กล้าบังอาจเอ่ยปากวอนขอต่อนายหญิงที่ทุกผู้รู้ชัดแจ้งหากนางเดือดดาลมากพอสังหารคนระบายโทสะก็เคยมาจนนับจำนวนศีรษะบ่าวเหล่านั้นไม่ครบแต่เด็กวัยสิบหกหนาวนามจิ้งซินนางช่างหาญกล้ามิกลัวความตายเช่นนี้

"พี่จิ้งซิน..."

ถึงนางอยากร้องห้ามสาวรุ่นพี่ที่อาจเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนที่คิดช่วยเหลือนางแต่เพราะถูกโบยมาร่วมสองชั่วยามหลัวเหม่ยเหยาเพียงพยายามหายใจต่อยามนี้ก็เริ่มยากแล้ว

'ทำไมข้าจึงต้องมาพบเจอความโหดร้ายแบบนี้? '

สาวน้อยหลัวเหม่ยเหยานางได้แต่วนเวียนถามตนเองซ้ำไปมาไม่หยุด ตลอดมานับแต่สูญเสียบิดามารดาจากเหตุการณ์โจรภูเขาบุกเข้าปล้นยังหมู่บ้านติดชายแดนแล้วตนเองกับพี่สาวฝาแฝดถูกท่านลุงญาติเพียงหนึ่งเดียวที่ยังมีเหลือรับมาเลี้ยงดูนางก็อยู่อย่างเจียมตนไม่เคยพยายามจะเรียกร้องสิ่งใดเพียงมีข้าวให้กินอิ่มมีที่ให้นางกับพี่สาวนอนอุ่นหลัวเหม่ยเหยาล้วนพอใจแต่เหตุใดยามพบหน้าท่านป้าสะใภ้จึงชอบลงโทษนางและพี่สาวบางคราวเพียงเดินผ่านก็ตบตีพวกนางคล้ายมีความแค้นกันมาหลายชาติภพทั้งที่พวกนางสองพี่น้องนับแต่เติบโตจำความได้จนห้าหนาวจึงมายังเมืองหลวงโดยแท้

"ที่นี่เป็นจวนของข้าหากคิดตีคนข้าก็จะตีเหตุใดต้องมีต้นสายปลายเหตุมาบอกเล่าบ่าวไร้ค่าเช่นพวกเจ้า...ตีอีกหากผู้ใดหยุดข้าจะตีคนผู้นั้นไปด้วย ตี! "

ช่างเป็นคำกล่าวที่น่ารังเกียจยิ่งนักแต่ผู้ใดเล่าจะหาญกล้าไปมีปากมีเสียงต่อให้สงสารต่อให้เห็นใจทว่าทุกผู้ก็ล้วนรักชีวิตตนเองกันทั้งสิ้นแผ่นหลังน้อยๆ ของเด็กสาววัยสิบห้าหนาวจึงแตกยับต่อไป

"เจ้าก็จงกลับเรือนไปพักผ่อนได้แล้วเยี่ยนเอ๋อร์อย่าได้ทำให้ท่านแม่เป็นห่วงไปมากกว่านี้เลยนะลูกของข้า... จิ้งซินเจ้าจงพาคุณหนูใหญ่กลับเรือนไปเสียอย่ามาร่ำร้องตรงนี้ให้ข้าโมโหเดือด"

ร่างงามเกินอายุบอกกล่าวกับผู้เป็นบุตรีน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าในยามเอ่ยสั่งความกับสาวใช้นั้นกลับดุเข้มจนร่างของเจ้าของนาม'จิ้งซิน'ถึงกับสั่นเทาไปด้วยความแค้นแน่นหัวอกเพราะเติบโตมาจากจวนนี้นางจึงรู้หลัวเหม่ยเหยานางมิสมควรถูกกระทำเพราะต่อให้นางมาจากชายแดนแต่เงินทองเกี่ยวกับกิจการร้านขายสมุนไพรของสกุลเซี่ยที่เป็นของฝ่ายมารดาสองแฝดบัดนี้กั๋วกงฟูเหรินยึดเอาไปจนหมด หากหลัวเหม่ยเหยานางคิดเรียกคืนป่านนี้นางก็เป็นเถ้าแก่เนี้ยวัยเยาว์ไปแล้วแต่เด็กสาวก็ไม่ได้ทำเลือกจะอยู่ภายใต้อำนาจจวนไค่กั๋วกงทั้งที่ไม่จำเป็น แต่ปีศาจจิ้งจอกเฒ่าตรงหน้านางจะสำนึกหรือก็หาไม่กลับมากล่าวว่าพอใจจะตีก็ตีพอใจจะทุบก็ทุบใจคอจะอำมหิตเกินไปหรือไม่

"เช่นนั้นข้าจะออกไปแช่น้ำแร่เพื่อบำรุงผิวรอนะเจ้าค่ะท่านแม่"

หลัวหรั่นเยี่ยนนั้นนางมิสนใจอยู่แล้วว่าผู้เป็นญาติผู้น้องจะเป็นหรือตายนางสนใจเพียงว่าอีกสิบสองวันตนเองจะเข้าวังแล้วสมควรต้องบำรุงตัวเองให้งดงามเอาไว้ตำแหน่งไท่จื่อเฟยจะพ้นไปจากนางไม่ได้

"อย่าแช่นานเกินไปเล่า"

จางอี้เอ่ยเตือนบุตรสาวอย่างรู้ความกันเพียงเราสองว่าเหตุใดนางจึงไม่ให้หลัวหรั่นเยี่ยนแช่น้ำแร่นานไปกายงดงามในอาภรณ์ราคาแสนแพงระยับรับคำมารดาแล้วจึงก้าวพ้นไปเสียจากหอนอนบ่าวที่เก่าโทรมแห่งนี้โดยมิได้หันมองว่าสาวใช้ข้างกายเช่นจิ้งซินนางติดตามไปหรือไม่

"ปิดประตูเรือนให้สนิท! "

มิหลงเหลือความอ่อนหวานอีกต่อไปเมื่อเหลือเพียง คนของนาง และร่างเล็กบางที่บอบช้ำแผ่นหลังมีโลหิตอาบย้อมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวเด่นชัด

"ท่านป้าสะใภ้... "

เมื่อสายตาของหลัวเหม่ยเหยาเหลือบขึ้นไปปะทะเข้ากับแสงแวววาวซึ่งสะท้อนเข้ากับเปลวเทียน....

เข็ม! ...

หญิงงามเมื่อครู่กลายร่างเป็นนางปีศาจชั่วร้ายเร็วพลันสตรีในอาภรณ์สีแดงคนนี้เอาเข็มมากมายเกินจะนับไหวนั่นมาคงไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่!

ต่อให้ใกล้สิ้นสติแต่รสชาติเข็มสาวน้อยหลัวเหม่ยเหยานางจดจำได้ไม่เคยลืมเลือนยามนี้นางจึงรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อที่ไหลรินออกมาตามแผนหลังและขมับทั้งสองข้าง นางรู้ดีว่ายามนี้จางอี้จะทรมานตนเองด้วยวิธีใดเพราะนางและพี่สาวโดนมาจนเกินจะนับว่ากี่ครั้งเพราะยามใดป้าสะใภ้อารมณ์ไม่ดีก็มักเรียกพวกตนเองสองพี่น้องไม่ลงมือกันจนถึงเรือนนอนและบ่อยครั้งที่เป็นปลายเข็มแหลมคมเหล่านี้ เพราะมันเจ็บจนแทบขาดใจหากแต่ก็ไม่ได้ตายนอกจากจะไม่ตายแล้ว บาดแผลยังหาพบยากอีกด้วย ถึงไม่ฉลาดมากมายแต่หลัวเหม่ยเหยาก็ย่อมรู้ลงมือด้วยเข็มท่านลุงของพวกนางจะไม่รู้ยิ่งคิดนางก็เริ่มเห็นหนทางของนรกเปิดรอตนเองอยู่ไม่ไกลนี่เอง...

...เหตุใดข้าจึงต้องมาพบเจอแต่เรื่องโหดร้ายเช่นนี้? ....

ต่อให้ตอนนี้นางอยากร้องไห้ แต่ก็ไม่มีน้ำตาออกมาสักหยดเพราะเจ็บปวดจนเกินขีดความอดทนไปไกลแล้วนางไม่อาจรู้เลยมาตนเองต้องจบเจอความทุกข์ทนเช่นนี้ไปอีกนานเท่าใด แต่เมื่อนึกถึงคำสัญญาของท่านลุงที่ว่ายามนางและพี่สาวอายุครบยี่สิบหนาวเขาจะอนุญาติให้พวกนางออกไปเปิดร้านขายสมุนไพรได้ก็แว่วมาเป็นกำลังใจให้สาวน้อยพยายามอดทนสู้ต่อไป

...อีกห้าหนาว...อีกห้าหนาวข้าก็จะได้ออกไปจากนรกแห่งนี้...

หลัวเหม่ยเหยาท่องบ่นในใจถึงจุดหมายปลายทางถึงห้าหนาว จะนานแต่มันก็ยังเห็นปลายทางที่มีแสงสว่างนางคิดว่านางจะต้องอดทนจนไปถึงมันอย่างแน่นอน ชีวิตนี้นางไม่ต้องการอะไรแม้แต่ความร่ำรวยสาวน้อยก็ไม่ต้องการที่นางใฝ่ฝันก็มีเพียงได้เป็นหมอเช่นท่านพ่อได้เป็นเซียนสมุนไพรคอยช่วยเหลือผู้คนเช่นท่านแม่นางต้องการเพียงเท่านี้...เท่านี้จริงๆ

"ท่านป้าสะใภ้...เชิญลงมือเถิด"

ยามนางลืมดวงตากลมโตซึ่งถอดแบบมาจากมารดาขึ้นมองไปยังสตรีแสนงดงามทว่าใจคอแสนอำมหิตตรงหน้ายามนี้จึงมีเพียงความเด็ดเดี่ยวมิเกรงกลัวต่อความแหลมคมของเข็มมากมายในมือคนสนิทของป้าสะใภ้