ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

หลังจากพ้นเงาของแขกสำคัญที่นำความร้อนใจมาสู่คนของตระกูลหลัวเห็นเช่นนั้นสองแม่ลูกตระกูลหลัวต่างก็มองสบตากันด้วยความหมายที่เข้าใจจางอี้มีหรือจะยินดีให้ลูกสาวตนเองไปลำบากแค่เพียงคิดว่าต้องไปอยู่ไกลถึงตงอี๋ก็ว่ายากจะทำใจยามนี้ยิ่งรู้ว่าอ๋องเก้าทั้งดวงตามืดบอดใบหน้าก็กลายเป็นบุรุษอัปลักษณ์ที่ไร้แม้แต่กำลังในมือเพียงหลักพันแถมอนาคตภายหน้าคงต้องอยู่ยังตระกูลหลิวของฝ่ายมารดาที่ทำไร่ทำนาและปลูกผักส่งพืชชีวิตลำเค็ญเกินจะรับได้นางมีหรือจะตัดใจส่งบุตรีหนึ่งเดียวไปลำบากยากแค้นถึงเพียงนั้น

"ท่านแม่เช่นไรข้าก็ไม่แต่งให้กับฉีหวางนะเจ้าค่ะ"

หลัวหรั่นเยี่ยนที่ยามนี้นางรู้ว่าในครรภ์ตนเองมีเลือดเนื้อของผู้ใดอยู่เร่งเขย่าแขนของมารดาอย่างวอนขอนางนั้นลงทุนลงแรงไปมากมายจะให้ทิ้งอนาคตอันรุ่งเรืองเป็นสตรีอยู่เหนือสตรีแล้วไปอยู่ยังบ้านนอกบ้านป่าปลูกผักปลูกข้าวนางไม่ยินยอมเป็นอันขาด

"เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของท่านแม่เองเจ้าไปพักผ่อนเถิดกำลังท้องกำลังไส้ต้องระวังตัวให้มากหน่อย"

จางอี้ปลุกปลอบบุตรสาวให้สบายใจเช่นไรนางมิทุกข์ร้อนกับสามีเขาล้วนต้องฟังนางเพราะน้าสาวของนางเป็นถึงกุ้ยเฟยถึงอาจไปไม่ไกลจนถึงตำแหน่งฮองเฮาแต่อำนาจก็นับว่าใช่น้อยแล้วมีหรือสามีจะไม่เกรงใจนาง

“ท่านพี่”

นางกลับมาพบสามีอีกครั้งพร้อมกับน้ำแกงหวานที่เขาชอบ

"ฟูเหริน...เป็นเจ้านี่เอง"

หลัวถงหยินรับถ้วยน้ำแกงหวานมาถือเอาไว้แต่สายตาของเขายังเหม่อลอยเห็นอาการเช่นนี้จางอี้มีหรือจะไม่รู้ว่าสามีของนางกำลังตัดสินใจลำบากว่าจะยินดีเสียหมากตายในมือเช่นตำราสมุนไพรเก่าแก่ของตระกูลเซี่ยของฝ่ายมารดาสองฝาแฝดไปดีหรือไม่ซึ่งนางย่อมมิต้องการของที่ยังใช้ประโยชน์ไม่ได้เช่นนั้น

“ท่านพี่คงกลุ้มใจกระมังมีสิ่งใดให้ข้าช่วยคิดหรือไม่”

ถึงอายุจะมากแล้วแต่ปกติหลัวถงหยินก็มิเคยนั่งด้วยกิริยาหลังงองุ้มเช่นนี้เลยสักครั้ง หากแต่เหตุการณ์ในวันนี้ค่อนข้างทำเขาตัดสินใจลำบากยิ่งนักเพราะผู้อื่นอาจไม่รู้ทว่าเขาเป็นผู้ที่สนิทกับน้องชายมากที่สุดจึงรู้ว่าความเป็นจริงนั้นตำราดังกล่าวมีความสำคัญจริง ถ้าหากเปิดมันได้อำนาจจะตกมาอยู่ในมือของเขามากมายซึ่งรวมไปถึงเงินทองที่จะตามมาจนคาดเดาปริมาณไม่หมดก็ยารักษาโรคล้วนมีค่าสูงส่ง หากต้องปล่อยหลัวเหม่ยเหยาไปจะแน่ใจได้อย่างไรว่าอีกห้าหนาวเขาจะยังสามารถครอบครองตำราโบราณนั่นได้อีกหากเกิดนางเปิดเผยแก่คนสกุลหานผู้เป็นสามีเล่าเขามิเสียผลประโยชน์ไปฟรีหรอกหรือ

คนโลภยิ่งคิดก็ยิ่งตัดสินใจลำบากใจหนึ่งก็ไม่อยากให้ลูกสาวของตนเองต้องลำบากอีกใจก็เสียดายผลประโยชน์มหาศาลที่รออยู่ใครจะรู้ได้บางทีตำรานั้นอาจทำให้เขามั่งคั่งกว่าองค์ฮ่องเต้ในยามนี้ก็เป็นได้

“ฟูเหรินของข้า...ใจข้านั้นอย่างไรก็มิคิดให้ลูกของเราไปลำบาก...หากแต่อีกใจของข้าก็แสนจะเสียดายหากต้องสูญเสียตำราโบราณนั่นไป”

....ชายสูงวัยพึมพำคล้ายคนใกล้สิ้นลมเพราะจมลงในสายธารลึกล้ำ...

ด้วยว่าร้ายดีเช่นไรนั่นก็เป็นเลือดเนื้อที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวของน้องชายเขาแล้วเลือดของนางยังมีค่ามากอีกด้วยให้ตัดใจส่งกองอัญมณีออกไปจากหัวมันช่างยากนัก หากแต่ความอยู่รอดของตระกูลยามนี้ก็บีบคั้นเขาอย่างยิ่ง

พลันนั้นบางอย่างก็วาบผ่านเข้ามาในสมองของหญิงมากแผนการแหละหลากร้อยเล่ห์กล

"ถึงเราจะส่งนางไปยังตงอี้แล้วก็ใช่ว่าต่อไปท่านพี่จะเอาตำรานั้นมามิได้เสียเมื่อใดกันนังเด็กโง่นั่นรู้เสียเมื่อใดว่าเลือดในกายนางสามารถนำมาเปิดเอาหีบของมารดามันได้เราก็ส่งแต่ตัวนางไปส่วนหีบนั้นท่านพี่ก็เก็บเอาไว้อีกห้าหนาวท่านพี่ก็เพียงส่งคนไปจับนางกลับมา...จะยากเย็นอันใด"

แน่นอนว่าในสมองแยบยลของ'จางอี้'นั้นมีแผนการนั้นอยู่ก่อนแล้วเรียบร้อยคนเช่นนางไม่ยอมเสียผลประโยชน์แม้เพียงปลายเส้นผมอย่างไรความลับเรื่องการเปิดหีบเอาตำราโบราณของตระกูลเซี่ยยามนี้ก็มีเพียงนางและสามีของนางที่รู้เพราะแม้แต่เจ้าของจริงเช่นหลัวเหม่ยเหยานางยังไม่เคยรู้นี่จึงนับว่าง่ายดายแล้ว

"อา...ฟูเหรินไยข้าจึงลืมเลือนเรื่องเช่นนี้ไปได้นะ"

หลัวถงหยินคล้ายพบเจอแสงสว่างในชีวิตอีกครั้งนี่กระมังที่เขากล่าวเอาไว้ว่าคนชั่วก็ย่อมคู่กับคนชั่วสามีร้ายภรรยาเลวจึงอยู่กันยืดยาวมาหลายสิบหนาวดังเช่นไคกั๋วกงและฟูเหรินกั๋วกงคู่นี้

"แต่ยามนี้เหยาเอ๋อร์นางยังไว้ทุกข์ให้แก่ฉีเอ๋อร์อยู่ข้าเกรงว่าหากเป็นข้าไปพูดนางคงจะไม่ยินยอมตกแต่งออกไปสินะเจ้าค่ะท่านพี่"

ไคกั๋วกงเฒ่าลูบเคลาที่เริ่มเปลี่ยนสีไปมาอย่างใช่ความคิดย่อมเป็นเช่นนั้นต่อให้ระหว่างหลัวเหม่ยเหยาและหลัวเหม่ยฉีฝาแฝดผู้น้องจะดูว่านอนสอนง่ายกว่าแต่เขาผู้เป็นลุงย่อมรู้ดีเหม่ยเหยานางรักพี่สาวมากอันใดที่เป็นเรื่องของเหม่ยฉีแล้วต่อให้ถูกตีจนกายแตกยับเด็กคนนั้นก็มิยอมปริปากวอนขอความเห็นใจมานับแต่วัยห้าหนาวแล้วนี่นางกำลังไว้ทุกข์ให้พี่สาวฝาแฝดคงยากที่นางจะยินดีเดินขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปเองเป็นแน่

"หึ...ในเมื่อรู้ว่าพูดด้วยดีเช่นไรนางก็คงยากจะยินยอมเช่นนั้นก็ให้ไม้พูดแทนก็ลองดูว่าไม้โบยกับเนื้อหนังของเด็กโง่นั่นสิ่งใดจะทนทานกว่ากันเรายังมีเวลาอีกตั้งสามราตรีวันนี้ไม่ก็ทรมานนางไปจนกว่าจะครบสามราตรีหากครบแล้วสุดท้ายนางยังไม่ยินดีขึ้นเกี้ยว...เจ้าก็ยังพอมีวิธีสุดท้ายกระมังฟูเหริน"

ชายสูงวัยมองภรรยาเอกของตนเองด้วยสายตาสื่อความหมายว่าทุกสิ่งมิได้ยากเย็นและจางอี้นางก็พอใจยิ่งเพราะหากสามีนางเอ่ยปากเองเช่นนี้ต่อให้นางทรมานนังเด็กโง่เหม่ยเหยาจนตายเขาก็จะไม่ต่อว่านางซึ่งแน่นอนว่านางฉลาดพอที่จะไม่ทำจนมันตายให้ ภัยนั้นตกมาถึงบุตรสาวของตนเองเป็นแน่นางก็แค่อยากหาที่ระบายมือระบายเท้าส่งท้ายก่อนที่มันจะไปพ้นจวนก็เท่านั้นเพราะต่อให้นังเด็กเหม่ยเหยาดื้อดึงจนเกี้ยวมารอหน้าจวนไคกั๋วกงจางอี้ก็สามารถที่จะส่งนางขึ้นเกี้ยวไปจนได้นั่นเอง

"เช่นนี้ข้าขอตัวไปจัดการธุระนี้ให้ท่านพี่ตั้งแต่ตอนนี้เลยจะดีกว่า"

จางอี้นางกล่าวโดยมิมีสะดุดใจของตนเองเลยแม้แต่น้อยทั้งที่นางกำลังจะไปลงมือทำร้ายเด็กสาวที่มิรู้เรื่องราวอันใดด้วยที่สำคัญนางกำลังจะช่วยมิให้ตระกูลหลัวหลุดพ้นจากความยากลำบากโดยแท้แต่...นางเกลียดมารดาของมันยามนี้นางส่งมารดามันไปท่องขุมนรกแล้วแต่ยิ่งเห็นดวงตาของเหม่ยเหยาที่ถอดแบบหญิงแพศยานามเซี่ยวซิวอิงความแค้นเก่ามันก็คอยแต่จะปะทุเช่นนี้จึงมีเพียงทรมานมันจนกว่าจะครบสามราตรีจึงพอทำให้นางบรรเทาเบาบางไฟโทสะอันคุกกรุ่นในอดีตลงไปได้บ้าง

...หึ...

'รอก่อนเถิด...อีกเพียงห้าหนาวข้าจะส่งลูกของเจ้าคนเล็กคืนกลับไปให้พวกเจ้าได้พร้อมหน้าพ่อแม่และลูกๆ '

จางอี้บอกไปถึงอดีตสหายรักสหายแค้นผู้ลาลับก่อนรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะแตะตามมุมปากสวยจนคล้ายรอยยิ้มของนางปีศาจจิ้งจอกร้ายกาจอย่างไรอย่างนั้น

...หอนอนเล็กยังท้ายจวนไคกั๋วกงผ่านมาร่วมสองชั่วยามเสียงไม้หนักทุบตีของบางสิ่งดังออกมาเป็นระยะพร้อมเสียงครางแผ่วเบาที่ทุกคนในจวนนี้ต่างคุ้นเคยกันดี แต่ให้พวกเขาสงสารเจ้าของเสียงนั้นมากล้นทว่าก็หามีผู้ใดหาญกล้าเข้าไปสอดมือยุ่งเกี่ยวด้วยรู้แจ้งกั๋วกงฟูเหรินนั้นนางโหดร้ายหัวใจทมิฬเพียงใด

…ตุ๊บ! ...

…ตุ๊บ! ...

ความเจ็บปวดและจุกร้าวทั่วทั้งแผนหลังในความคิดของสาวน้อยเช่นหลัวเหม่ยเหยานางกำลังพยายามขบคิดว่าตนเองเผลอไปทำสิ่งใดให้ท่านป้าสะใภ้โกรธเคืองนางจึงต้องมาพบเจอกับความโหดร้ายและทรมานเช่นนี้?!