ตอนที่ 19 พลิกขยะเป็นทองคำ

“หะ... ห้าวันหรือขอรับ!” หลงจู๊หานเบิ่งตาโตด้วยความตกตะลึงทันที

“ถูกต้อง” ลู่หมิงเซียนคลี่ยิ้มอ่อนโยนดั่งมีเมตตาเต็มเปี่ยม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไหนๆ ก็ขายไม่ออกแล้ว ท่านและคนงานในร้านควรจะได้พักผ่อนกันเสียบ้าง ส่วนเรื่องในร้าน… ไว้ข้าจะส่งบ่าวไพร่จากในจวนมาช่วยจัดการ ทำความสะอาดและจัดเรียงสินค้าใหม่ เผื่อจะช่วยให้อะไรๆ ดีขึ้นมาได้บ้าง”

“ขะ... ขอรับ คุณหนูใหญ่”

หลงจู๊หานตอบรับอย่างอึกอัก หัวใจยังคงเต้นระทึกด้วยความประหลาดใจ เดิมทีเขาถูกลู่หมิงจูเป่าหูมาโดยตลอดว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้ทั้งโง่เขลา ไร้เดียงสา ทั้งยังไม่เชี่ยวชาญเรื่องการค้าหรือตัวเลขเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นท่วงท่าไร้เดียงสาและคำพูดหวังดีของนางในวันนี้ เขาก็ไม่ได้นึกเฉลียวใจเลยสักนิด

เขาคิดเพียงว่านางแค่อับจนปัญญาจะแก้ปัญหาเรื่องการขาดทุน จึงพยายามหาทางลงให้ตนเองด้วยการสั่งปิดร้านไปวันๆ เพียงเท่านั้น หลงจู๊เจ้าเล่ห์จึงยิ้มรับคำสั่งอย่างย่ามใจ ยินยอมปิดร้านตามที่นางบอกแต่โดยดี

ทว่าก่อนจะก้าวออกจากร้าน ลู่หมิงเซียนกลับหยุดชะงัก สายตาทอดมองไปยังพับผ้าฝ้ายเนื้อหนาและผ้าเนื้อหยาบคุณภาพต่ำที่วางทิ้งไว้จนฝุ่นจับหนาอยู่มุมร้าน

“หลงจู๊หาน... ผ้าพับพวกนั้นคือผ้าที่ท่านบอกว่าเป็นขยะขายไม่ออกทั้งหมดใช่หรือไม่”

“เรียนคุณหนูใหญ่ เป็นเช่นนั้นขอรับ ผ้าพวกนี้ทั้งหยาบทั้งหนา สีสันก็ทึบขมุกขมัว ต่อให้ลดราคาลงครึ่งหนึ่งก็ยังไม่มีบ่าวบ้านไหนยอมซื้อไปใส่เลยขอรับ รังแต่จะวางเกะกะกินพื้นที่เปล่าๆ” หลงจู๊หานรีบเอ่ยเสริม หวังจะตอกย้ำความล้มเหลวของการค้า

“เช่นนั้นก็ดีเลย ยามนี้ลมหนาวเริ่มโชยมาแล้ว อากาศกำลังจะหนาวเย็นขึ้นทุกวัน ทว่าบ่าวไพร่ในเรือนของข้ายังขาดแคลนเครื่องนุ่งห่มกันอยู่นัก ในเมื่อผ้าพวกนี้ขายไม่ออกและกลายเป็นขยะกองอยู่ตรงนี้ ข้าก็จะนำพวกมันกลับไปตัดชุดให้บ่าวไพร่ใช้ให้เกิดประโยชน์ จะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อใหม่ให้สิ้นเปลือง” ลู่หมิงเซียนเอ่ยพร้อมยิ้มบาง

เมื่อหลงจู๊หานได้ยินเช่นนั้น ในใจก็ยิ่งยิ้มย่องหัวเราะเยาะในความกระจอกงอกง่อยของคุณหนูใหญ่

'ที่แท้ก็สิ้นไร้ไม้ตอกจนต้องเอาผ้าขยะขายไม่ออกไปแจกบ่าวไพร่นี่เอง'

ความหวาดระแวงทั้งหมดพลันมลายหายไปสิ้น หนำซ้ำเขายังรีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยพวกคนงานยกพับผ้าหยาบเหล่านั้น ขึ้นไปจัดวางบนรถม้าของนางด้วยตนเองอย่างกระตือรือร้น!

“ผ้าขยะพวกนี้ข้าน้อยจะให้คนงานยกขึ้นรถม้าให้หมดเลยขอรับ” หลงจู๊หานเอ่ยพลางยิ้มประจบ

“ขอบใจท่านมาก หลงจู๊หาน…”

ลู่หมิงเซียนทอดมองภาพหลงจู๊หานที่กำลังเหงื่อไหลไคลย้อยช่วยแบกผ้าขึ้นรถม้าให้ตนเองด้วยสายตาเยียบเย็น นัยน์ตาคู่สวยฉายแววผู้ชนะอย่างลึกล้ำ

ผ้าฝ้ายเนื้อหนาคุณภาพต่ำที่ทุกคนมองว่าเป็นขยะพวกนี้แหละ คือวัตถุดิบชั้นดีในการนำไปผลิตถุงแร่ร้อน สินค้าทำเงินมหาศาลต้อนรับหน้าหนาวที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าร้านผ้าเว่ยเซียง

ส่วนตาแก่โง่เง่าตรงหน้า นอกจากจะถูกหลอกให้ปิดร้านเพื่อเปิดทางให้นางส่งคนเข้ามาสืบค้นคลังสินค้าลับในเรือนหลังได้อย่างสะดวกสบายแล้ว เขายังยอมลงแรงเหงื่อไหลไคลย้อย ช่วยขนวัตถุดิบทำเงินขึ้นรถม้าให้นางถึงที่ด้วยตัวเองอีกต่างหาก

‘ความโลภทำให้คนเราโง่เขลาได้อย่างสิ้นเชิงจริงแท้’

รถม้าคันเล็กไม่ได้มุ่งตรงกลับจวนชินอ๋องในทันที ลู่หมิงเซียนสั่งให้คนขับรถม้าแวะจอดที่ย่านตลาดสมุนไพรและของแห้งอันเป็นจุดที่ไม่พลุกพล่านนัก

หญิงสาวแวะไปยังร้านขายของแห้งแห่งหนึ่ง เลือกซื้อวัตถุดิบด้วยตนเองอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยของคนในจวน หรือผู้ใดที่กำลังจ้องจับพิรุธนางอยู่

สิ่งที่นางกว้านซื้อมานั้น ได้แก่ ผลอู๋ฮ่วนจื่อที่มีสารทำความสะอาดจากธรรมชาติสำหรับซักล้างคราบอับชื้น ต่อมาเป็นอ้ายเฉ่า สมุนไพรฤทธิ์อุ่นกลิ่นหอมไล่ความเย็น รวมถึงกานพลู อบเชยจีน และดอกไม้แห้งอบปรุงกลิ่นอีกจำนวนหนึ่ง

เสี่ยวเฉียวมองผู้เป็นนายเลือกสรรวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่วด้วยความตกตะลึง ทว่านางกลับไม่คิดที่จะเอ่ยปากถามออกไปแต่อย่างใด เพราะไม่ว่าคุณหนูจะทำสิ่งใด หรือน่าประหลาดใจเพียงไหน สำหรับเสี่ยวเฉียวแล้ว... คุณหนูก็คือคุณหนูผู้ทรงปัญญาของนางเสมอ

“เดิมทีข้าอยากจะแวะตลาดค้าผ้าด้วย แต่ว่า...” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย พลางทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยดุจกำลังพิจารณาบางสิ่ง

“แต่ว่าอะไรหรือเจ้าคะคุณหนู”

“ยามนี้ยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมากนัก เอาไว้วันหลังค่อยมาใหม่ก็ยังไม่สาย”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเฉียวรับคำอย่างกระตือรือร้น

‘ใช่แล้ว มาวันหลังก็ยังไม่สาย ยังเหลือเวลาอีกตั้งห้าวันกว่าร้านจะเปิดอีกครั้ง หลงจู๊หาน... เจ้าไม่รอดแน่!’

หญิงสาวคิดในใจพลางก้าวเท้าเดินนำบ่าวคนสนิทมุ่งหน้ากลับไปยังรถม้าด้วยท่วงท่ากระฉับกระเฉง แม้ช่วงที่ผ่านมาชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่จะฉาวโฉ่เพียงใด ทว่าสตรีสูงศักดิ์ที่สวมชุดเรียบง่ายเดินปะปนกับชาวบ้านในย่านตลาดเช่นนี้ ใครเล่าจะจำนางได้กัน

เมื่อกลับถึงจวน เรือนร้างท้ายจวนที่เคยเงียบเหงาและไร้ผู้คนเฉียดกลาย จึงถูกดัดแปลงให้กลายเป็นสถานที่ทดลองลับๆ ของลู่หมิงเซียนในทันที

ในฐานะคนยุคศตวรรษที่ 21 นางนำความรู้ทางเคมีและวิชาการถนอมเนื้อผ้ามาประยุกต์ใช้ได้อย่างแยบคาย

เสี่ยวเฉียวยืนมองกองผลอู๋ฮ่วนจื่อสภาพแห้งกรอบตรงหน้าด้วยความงุนงง

ตั้งแต่ยังเด็ก นางพอจะจำได้ลางๆ ว่าคนครัวในจวนเคยนำผลไม้นี้มาต้มน้ำซักผ้าอยู่บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกเลยว่าคุณหนูที่อุตส่าห์แบกพับผ้าฝ้ายเนื้อหยาบกองโตมาจากร้านผ้า หนำซ้ำยังแวะกว้านซื้อวัตถุดิบแปลกๆ เหล่านี้ติดมือกลับมาด้วย จะนำมาทำสิ่งใดกันแน่

‘หรือว่าคุณหนูคิดจะนำมันมาซักล้าง เพื่อเอาผ้าหยาบพวกนี้ไปทำผ้าห่มคลายหนาวให้บ่าวไพร่จริงๆ กระนั้นหรือ? แต่หากจะใช้ห่มกันลมหนาวได้จริง ก็คงต้องเย็บซ้อนกันหลายๆ ชั้นกระมัง’