LOGIN‘... หากจะใช้ห่มกันลมหนาวได้จริง ก็คงต้องเย็บซ้อนกันหลายๆ ชั้นกระมัง’
เมื่อเห็นเสี่ยวเฉียวทำสีหน้างุนงงสงสัย ลู่หมิงเซียนจึงเอ่ยสั่งด้วยรอยยิ้มเรียบเรื่อย
“เสี่ยวเฉียว... เจ้าไปที่โรงครัวแล้วเบิกน้ำส้มสายชูหมักมาให้ข้าสักไหหนึ่งทีสิ”
“น้ำส้มสายชูหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเฉียวเบิ่งตาโตอย่างไม่เชื่อหู
‘คุณหนูจะเอามาทำอะไรกัน ในเรือนมิได้มีเนื้อสัตว์เลยสักชิ้นนะ’
“เอ่อ... คุณหนูจะนำมาทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ” เด็กสาวเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
“หมักผ้า” ทว่าผู้เป็นนายกลับตอบกลับด้วยประโยคสั้นๆ แล้วก้มหน้าคัดเลือกผลอู๋ฮ่วนจื่อต่อ
“แต่คุณหนู... นั่นมันเครื่องปรุงรสในครัวมิใช่หรือเจ้าคะ นำมาใส่ผ้าเช่นนี้ ผ้ามิเปรี้ยวหึ่งไปหมดหรอกหรือ”
ลู่หมิงเซียนหัวเราะเบาๆ ให้กับความซื่ออันน่าเอ็นดูของสาวใช้ตรงหน้า
“มิเปรี้ยวหรอก ข้าจะนำน้ำส้มสายชูมาผสมกับสารสกัดจากผลอู๋ฮ่วนจื่อและสมุนไพร เพื่อปรับให้ผ้าฝ้ายหยาบพวกนี้นุ่มนวลขึ้นต่างหากเล่า”
“ผลอู๋ฮ่วนจื่อพวกนี้ บ่าวก็เคยเห็นคนครัวนำมาต้มซักผ้าอยู่บ้างนะเจ้าคะ แต่ซักออกมาแล้วผ้าก็ยังแข็งกระด้างอยู่ดี จะช่วยทำให้ผ้านุ่มขึ้นได้จริงหรือเจ้าคะคุณหนู”
ลู่หมิงเซียนเผยยิ้มบางๆ ขณะยื่นมือไปหยิบผลอู๋ฮ่วนจื่อขึ้นมาพิจารณาในมือ
“ที่ซักแบบคนครัวทั่วไปแล้วได้ผ้าที่แข็งกระด้าง เพราะพวกเขานำไปทุบต้มในน้ำเปล่าโดยตรง ทำให้ยางธรรมชาติที่สร้างฟองในตัวผลไม้ ผสมเข้ากับความกระด้างของน้ำแล้วตกตะกอนเกาะแน่นอยู่บนเส้นใยผ้า แต่หากเรานำมาแปรสภาพและปรับสมดุลด้วยกรดอ่อนๆ จากน้ำส้มสายชู ยามซักย่อมได้ผลลัพธ์ที่ต่างกันราวฟ้ากับดิน”
นางวางผลไม้นั้นลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยสำทับอีกครั้ง
“เอาล่ะ ทีนี้เจ้าก็รีบไปนำน้ำส้มสายชูมาให้ข้าได้แล้ว”
“เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวเฉียวรับคำอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังครัวหลังจวนทันที
ใช้เวลาไม่นานนัก น้ำส้มสายชูก็ถูกนำมาวางเคียงข้างสมุนไพรชนิดอื่นๆ จนครบครัน
ลู่หมิงเซียนเริ่มลงมือสอนเสี่ยวเฉียวเป็นขั้นตอนด้วยท่าทางคล่องแคล่ว
“ขั้นแรก เจ้าต้องนำผลแห้งมาแกะเมล็ดด้านในออกเอาเฉพาะเปลือกไปต้มในน้ำ เคี่ยวด้วยไฟอ่อนจนตัวยาสร้างฟองสกัดออกมาเป็นน้ำสีเหลืองทองเข้มข้น จากนั้นให้กรองเอากากออก แล้วเคี่ยวผสมกับน้ำส้มสายชูหมักในปริมาณที่พอเหมาะ”
เสี่ยวเฉียวฟังและมองตามผู้เป็นนายอย่างตั้งใจ ลู่หมิงเซียนยิ้มให้กับความใส่ใจของบ่าวคนสนิท ก่อนจะเอ่ยอธิบายต่อ
“ความเป็นกรดอ่อนๆ ของน้ำส้มสายชูจะไปช่วยล้างคราบยางและปรับสมดุลความกระด้าง ทั้งยังช่วยกัดเส้นใยผ้าฝ้ายที่หยาบแข็งให้คายตัวออก ทว่าต้องควบคุมสัดส่วนให้ดี หากใส่ไม่พอดีผ้าจะเปื่อยเสียหายได้”
“เมื่อนำผ้าไปแช่ในน้ำสกัดสูตรนี้ แล้วนำไปหมักต่อในน้ำต้มสมุนไพรอ้ายเฉ่า ปิดท้ายด้วยการอบกลิ่นกานพลูและดอกไม้แห้ง ผ้าฝ้ายขยะพวกนี้ ไม่เพียงแต่จะสะอาดหมดจด นุ่มนวลชวนสัมผัส แต่ยังป้องกันไรแมลงและส่งกลิ่นหอมผ่อนคลายติดทนนานอีกด้วย”
เสี่ยวเฉียวฟังแล้วได้แต่พยักหน้างึกๆ กะพริบตาปริบๆ มองผู้เป็นนายด้วยสายตานับถือเทิดทูนสุดหัวใจ พลางคิดในใจว่าคุณหนูของนางไปเรียนรู้วิชามารและเคล็ดลับพิสดารเช่นนี้มาจากที่ใดกัน
‘แต่ช่างเถอะ... รู้ให้น้อยเข้าไว้ ชีวิตย่อมยืนยาวกว่าการทำตัวสอดรู้สอดเห็นเป็นแน่’
ในระหว่างที่ลู่หมิงเซียนและเสี่ยวเฉียวช่วยกันลงมือต้มผลอู๋ฮ่วนจื่อและขยี้พับผ้าอยู่นั้น สายตาอันเฉียบคมของลู่หมิงเซียนก็พลันสังเกตเห็นเงาร่างลางๆ ของใครบางคนกำลังทอดผ่านบานประตูเรือนร้างเข้ามา
ด้วยสัญชาตญาณและการจดจำผู้คนได้อย่างแม่นยำ เพียงเห็นเค้าโครงร่างและชายเสื้อ นางก็จำได้ทันทีว่าผู้ที่ซุ่มซ่อนอยู่ด้านนอกคือ หลินโม่ องครักษ์คู่ใจของจิ้งชินอ๋องนั่นเอง
‘หึ... คงแอบตามมาสอดส่องจับผิดข้าอีกกระมัง’
ลู่หมิงเซียนนึกในใจด้วยความเอือมระอา นางรู้ดีว่าหากไม่ทำให้บ่าวสายสืบพวกนี้หายสงสัยเสียตั้งแต่ยามนี้ พวกเขาก็คงจะวนเวียนมาสอดส่องอยู่อย่างนี้ไม่เลิกรา
แล้วหากเป็นเช่นนี้ การทดลองทำถุงแร่ร้อนและสินค้าฤดูหนาวในขั้นตอนถัดไปของนาง มิถูกเพ่งเล็งจนความแตกหมดหรือ นางจึงหันไปสั่งบ่าวคนสนิทเบาๆ
“เสี่ยวเฉียว... เจ้าจัดการต้มผลอู๋ฮ่วนจื่อต่อไปนะ ข้าจะออกไปเดินสูดอากาศเสียหน่อย”
"เจ้าค่ะคุณหนู"
ลู่หมิงเซียนวางมือ แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังหน้าประตูเรือนด้วยท่วงท่าเรียบเฉย
ทางด้านหลินโม่ที่เห็นพระชายาเอกลู่หมิงเซียนเดินตรงออกมาก็ตกใจจนตาโต รีบใช้วิชาตัวเบากระโดดหลบไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ข้างเรือนอย่างรวดเร็ว พลางถอนหายใจอย่างโล่งอกนึกว่าตนนั้นหลบนางพ้นแล้ว
ทว่าซ่อนตัวอยู่ได้เพียงครู่เดียว ร่างโปร่งของลู่หมิงเซียนกลับโผล่พรวดมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไร้ซุ่มเสียง
“พะ... พระชายา เหตุใดท่านถึงมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเช่นนี้กันเล่าพ่ะย่ะค่ะ!” หลินโม่ผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าฉายแววเลิ่กลั่กตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าเองก็ยังมาแอบดูที่เรือนของข้า โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงอยู่เหมือนกันมิใช่หรือ”
ลู่หมิงเซียนยกแขนกอดอก เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ดุจสตรีที่กำลังทอดสายตาหยั่งเชิงอีกฝ่ายอย่างใจเย็น
“คือ... คือว่าข้าน้อย” องครักษ์หนุ่มอึกอักจนอับจนถ้อยคำที่จะแก้ตัว
“เอาเถิด เจ้ามาก็ดีแล้ว” ลู่หมิงเซียนเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ข้าเพิ่งกลับมาจากร้านผ้าในเมือง ได้ผ้าเก่ากลับมามากมายนัก กะว่าจะซักล้างฝุ่นอับเสียหน่อย"
"ทว่าเรือนร้างแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดเลย คงต้องรบกวนท่านองครักษ์ช่วยทำราวตากผ้าขนาดใหญ่ให้เรือนของข้าเสียหน่อยแล้ว”
“ห๋า?” หลินโม่ร้องออกมา ชี้เข้าหาตัวเองด้วยสีหน้าอึ้งทึ่งอ้าปากค้าง
ณ ค่ายทหารใหญ่ ด่านชายแดนหลางหยายามที่ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า หน่วยองครักษ์เงาที่เร้นกายจากเขตชายป่าเมื่อยามกลางวัน ในที่สุดก็มาปรากฏกายแทบเท้าของผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งแดนเหนือภายในห้องบัญชาการที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอเย็นและตำราพิชัยสงคราม เซียวเจิ้นเป่ย หรือเจิ้นเป่ยอ๋อง ในชุดเกราะเบาเต็มยศกำลังนั่งตรวจทานฎีกาและรายงานการลาดตระเวนชายแดนด้วยสีหน้าเรียบเฉย เยือกเย็นประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันหลอมละลาย“เรียนท่านอ๋อง ขบวนสินค้าจากเมืองหลวงใกล้เข้าสู่เขตชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เงาก้าวเข้ามาคุกเข่ารายงานเซียวเจิ้นเป่ยเลิกคิ้วคมเข้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่งพลันปรากฏขึ้นจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็น“มาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้เสียจริง” ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ ในลำคอ“เอ่อ ท่านอ๋อง คือว่า…” องครักษ์เงาอึกอักคล้ายมีเรื่องลำบากใจจะเอ่ย“มีอะไรก็ว่ามา”“เจ้าโม่ยี่ เฮยเฟิงกับเสวียเยี่ย ไม่ยอมกลับมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“หมายความว่าอย่างไร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที“พวกมันพากันเดินตามขบวนสินค้าของคุณหนูลู่ ไม่ยอมกลับมาที่ค่ายทหารด้วยพ่ะย่ะค่ะ ซูหยางกับโม่เหลยจึงจำต้องอยู่คุมเชิงพวก
ซูหยางจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าสัตว์ร้ายที่ไม่เคยเชื่องกับผู้ใดนอกจากผู้เป็นนายอย่างเจิ้นเป่ยอ๋อง ยามนี้กลับมานั่งเกลือกกลิ้งหยอกล้อกับสตรีแปลกหน้าได้ถึงเพียงนี้เขานึกยินดีอยู่ในใจที่วันนี้ออกลาดตระเวนจากด่านหน้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ แม้จะมั่นใจในฝีมือของหัวหน้าผู้คุ้มกันซึ่งเป็นคนในสังกัดเดียวกันก็ตาม ทว่าท่ามกลางการปะทะ การต้องปกป้องสตรีทั้งสองควบคู่ไปกับการรักษาสินค้าไม่ให้เสียหาย ย่อมยากจะรับประกันได้ว่าคนของพวกเขาจะไม่เกิดการสูญเสีย“คุณหนูลู่” ซูหยางเอ่ยเรียกหญิงสาวเสียงเบาทว่าเพียงแค่เขาขยับปาก เจ้าโม่ยี่ที่กำลังเคลิ้มกับการหยอกล้อของนางก็หันขวับมาชำเลืองมองเขาตาขวางทันที‘นี่น่ะหรือที่นางบอกว่าน่ารัก ยามนี้สายตามันราวกับอยากจะขย้ำคอเขาให้จมเขี้ยวเสียมากกว่ากระมัง’“มีอะไรหรือเจ้าคะ”“นี่ก็เลยยามอู่[1] มากแล้ว ข้าน้อยขอนำทางท่านเร่งเดินทางไปยังด่านหลางหยาเลยนะขอรับ”“ด่านหลางหยาอย่างนั้นหรือ” ลู่หมิงเซียนมีสีหน้าครุ่นคิดไปครู่หนึ่งก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยถามคนตรงหน้าว่า“แล้วอีกไกลหรือไม่กว่าจะถึงตัวเมืองชางเป่ย” ลู่หมิงเซียนเอ่ยถาม ทำเอาองครักษ์ทั้งสองหันมามองสบต
“… ยามนี้ข้าก็เป็นเพียงสตรีธรรมดาหาได้ข้องเกี่ยวกับคนในราชวงศ์พวกนั้นอีกแล้ว ท่านเรียกข้าว่าคุณหนูลู่ เช่นเดียวกับคนอื่นๆ เถิดเจ้าค่ะ”สิ้นคำบอกกล่าว ซูหยางก็พยักหน้ารับคำอย่างงุนงงเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เสียงคำรามแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขาโม่ยี่ สุนัขล่าเนื้อพันธุ์ทางเหนือตัวมหึมาจ่าฝูง ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาเงียบๆ จนเกือบจะประชิดตัวเขาแล้ว สายตาดุร้ายของมันหาได้จ้องมองมาที่เขาไม่ ทว่ากลับจ้องเขม็งตรงไปยังร่างของสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าต่างหากตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่มีทางเลยที่เจ้าโม่ยี่จะยอมแสดงท่าทีเป็นมิตรกับผู้ใด นอกเสียไปจากผู้เป็นนายและเหล่าองครักษ์คนสนิทของท่านอ๋องเท่านั้น บ่อยครั้งที่คนในกองทัพยังเกือบถูกเขี้ยวแหลมคมของมันเล่นงานเอาเสียด้วยซ้ำ“คุณหนูลู่ ระวังขอรับ!” ซูหยางร้องเตือนเสียงหลง“หือ…” ลู่หมิงเซียนที่ยังไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบกาย ดวงตาคู่สวยก็พลันสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงคู่โต ที่จ้องมองตรงมาที่นางนิ่งสนิท ทว่าผิดคาด เพราะหางยาวของมันกลับกำลังกระดิกไปมาอย่างอารมณ์ดีเสียอย่างนั้นซูหยางที่หมายจะพุ่งเข้าไปตะครุบตัวโม่ยี่เอาไว้ก็ดูท่าว่า
รุ่งเช้าของวันที่สิบ ยิ่งเดินทางไกลมากเท่าใด เส้นทางที่มุ่งสู่มณฑลชางเป่ยก็ยิ่งขรุขระและถูกรายล้อมไปด้วยทิวเขาหิมะตระหง่าน สองข้างทางเต็มไปด้วยป่ารกชัฏและหุบเหวลึกสภาพอากาศเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว สายลมหนาวพัดกระหน่ำหวีดหวิวไม่ขาดสาย ยิ่งขึ้นที่สูงมากขึ้นเท่าใด สีหน้าของบรรดาบ่าวชายและผู้คุ้มกันก็ยิ่งดูเคร่งขรึมระแวดระวังตัวมากขึ้นเท่านั้นรถม้าคันใหญ่ของลู่หมิงเซียนเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางแคบๆ อย่างมั่นคง โดยมีขบวนเกวียนสินค้าและผู้คุ้มกันคอยระวังหน้าหลัง ยามนี้รอบกายของพวกนางถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มผู้คุ้มกันที่ควบอาชาทมิฬประกบอย่างแน่นหนา ส่วนเหล่าบ่าวชายที่ติดตามมากับเกวียนขนสินค้าก็สอดส่ายสายตาสำรวจรอบด้านอย่างคล่องแคล่วว่องไว บางคนถึงกับกระชับหอกยาวในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว‘นี่พวกเขาพกอาวุธและเตรียมพร้อมกันขนาดนี้เชียวหรือ’ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเสี่ยวเฉียวที่คอยชะเง้อมองสิ่งรอบข้างไม่ต่างจากผู้เป็นนาย หูของนางก็พลันแว่วได้ยินเสียงบางอย่างเสียงแปลกประหลาดที่คล้ายกับเสียงหวีดหวิวของสายลม แต่กลับให้ความรู้สึกยะเยือกชวนขนหัวลุกยิ่งนัก“คุณหนูได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ หรือไม่
“ว่าแต่ ที่นี่คือที่ใดกัน ไม่ใช่ความฝันหรอกหรือ”“ที่นี่คือมิติวิเศษ มิติแห่งนี้ผูกติดกับดวงจิตของเจ้ามาตั้งแต่ยามที่เจ้าข้ามมิติมาแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เจ้ายังถูกพันธนาการด้วยโชคชะตาอันมืดมน ประตูมิติจึงยังไม่เปิดออก บัดนี้เจ้ากล้าหาญพอที่จะสลัดทิ้งทุกสิ่งและก้าวเดินออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ มิติวิเศษจึงตอบรับเจตจำนงและเปิดต้อนรับเจ้าในที่สุด”ลู่หมิงเซียนยืนนิ่งอึ้ง ฟังคำอธิบายอย่างตั้งใจ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบตัวอีกครั้งด้วยความทึ่ง“ยอดเยี่ยม! แต่เจ้ามาช้าเกินไปรู้หรือไม่ ข้านั้นต้องเปลืองสมองสู้รบกับพวกคนเลวในเมืองหลวงมาตั้งนานสองนาน สิ้นเปลืองพลังงานชีวิตไปตั้งเท่าไหร่ ช่างเสียเวลาหาเงินชะมัด!”เจ้านกฮูกชราถึงกับชะงักกึก ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นหนาเตอะกะพริบปริบๆ อย่างคาดไม่ถึง นึกไม่ถึงว่าแม่หนูผู้นี้จะไม่มีความเกรงกลัวต่อสิ่งเหนือธรรมชาตินี้เลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังมายืนเท้าสะเอวบ่นกระปอดกระแปดให้มันอีก“เฮ้อ... เจ้าเด็กคนนี้นี่” นกฮูกชราเค้นเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างขัดเคือง“ข้าอุตส่าห์รักษากฎสวรรค์ เฝ้ารอเวลาที่เหมาะสมเพื่อเปิดประตูมิติให้เจ้า แล้วเจ้ายังจะมาต่อว่าผู้ดูแลอย่างข้าอีกหร
เมื่อความมืดมิดแผ่ปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ หัวหน้าผู้คุ้มกันก็เดินตรวจตรารอบค่ายพักแรมอย่างเข้มงวดและเป็นระเบียบ ลู่หมิงเซียนเพียงปรายสายตามองกลุ่มของบรรดาผู้คุ้มกัน ที่ปะปนอยู่กับเหล่าบ่าวชายซึ่งทางฮูหยินเซียวจัดหามาให้ทว่าเมื่อนางมีเวลาว่างและลองทบทวนดูให้ดี บรรดาบุรุษตรงหน้าไฉนถึงได้มีแต่เรือนร่างกำยำบึกบึนราวกับผู้ฝึกยุทธ์ชั้นยอด ไม่มีใครผอมแห้งแรงน้อย หรือมีท่าทีลงพุงย้อยเฉกเช่นบ่าวไพร่ทั่วไปตามที่นางเคยเห็นในซีรีส์จากยุคที่จากมาเลยสักนิด ยิ่งจ้องมองก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติหลายอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง“คุณหนู… ดื่มชาร้อนแก้หนาวหน่อยนะเจ้าคะ”“ขอบใจนะ เสี่ยวเฉียว” นางยื่นมือไปรับจอกชามาถือไว้ พลางทอดสายตามองผ่านความมืดไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นอีกครั้งทว่าทันใดนั้นเอง แววตาคมกริบหลายคู่ที่ถูกนางจ้องมองเมื่อครู่ กลับค่อยๆ หันขวับมามองที่นางช้าๆ แววตาประหลาดลึกล้ำสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนฉับพลันเป็นแววตาใสซื่อไร้พิษภัยราวกับบ่าวไพร่ธรรมดา‘นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย เหตุใดพวกเขาถึงได้…’“มีอะไรหรือเจ้าคะคุณหนู”“หือ” ลู่หมิงเซียนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากกลุ่







