تسجيل الدخول“ขอให้มีความสุขนะลูก ครองรักครองเรือนกันอย่างเข้าใจ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะจ๊ะ”
“สมกันเหลือเกิน มีความสุขหลายๆ เน้อหล้าเน้อ”
ฯลฯ
เสียงอวยพรที่ดังขึ้นทุกหน ยามที่น้ำสังข์รินหลั่งลงกระทบมือ ยังความปลาบปลื้มมายังหัวใจของจันดาลี ที่ยิ้มค้างไม่ยอมเมื่อยมาตั้งแต่เช้า เธอเหลือบตามองเจ้าบ่าวของเธอ เขาดูเหนื่อยนิดๆ ธงรามหันมามองสบตาเธอ เขายิ้มส่งให้เธอ แค่นั้นก็ยิ่งส่งให้เธอมีพลังมากยิ่งขึ้น
งานฉลองมงคลสมรสในช่วงเย็น จัดหลังจากงานรดน้ำ ในช่วงบ่าย พิธีการค่อนข้างรวบรัดฉับไว และแขกจำนวนมากมายที่มาร่วมงาน ทำให้เจ้าบ่าว เจ้าสาว และคนเกี่ยวข้องเหนื่อยไปตามๆ กัน
“ไหวบ่หล้า”
คุณบุหงาเอาทิชชูซับเหงื่อให้ลูกสาว หลังจากลงมาจากเวทีที่เอ่ยกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อแล้ว มีการรำวงสามัคคีแบบลาวเป็นการปิดท้าย จันดาลีอยู่ในชุดราตรีสีขาวฟูฟ่องราวกับเจ้าหญิง เธอดูสวยเฉิดฉาย เปล่งประกายไปด้วยความสุข
“ไหวค่ะแม่”
“เดี๋ยวก็ได้ฤกษ์ส่งตัวแล้ว”
“แม่”
จันดาลีอายมารดาจนหน้าแดงก่ำ ทำท่าจะม้วนตัวบิดลงตรงนั้น คุณบุหงาเลยได้แต่หัวเราะ แล้วประคองพาลูกสาวเดินไปต้อนรับแขกอีกทางหนึ่ง ส่วนเจ้าบ่าวถูกประกบข้างด้วยธงลักษณ์ ที่ทำหน้าที่ของตนอย่างดีและเต็มที่ในวันสำคัญของพี่ชาย
มือของธงลักษณ์แตะเข้าที่มือของพี่ชาย ธงรามมือเย็นเชียบเลยทีเดียว เมื่อคล้อยหลังเจ้าสาวและคุณบุหงา เขาก็เปิดปาก
“นายลักษณ์”
“ครับ”
“แน่ใจนะว่าเราจะทำแบบนี้”
“แน่ใจสิพี่ ว่าแต่พี่รามเหอะ ไปถึงแล้วก็อย่าโผล่มาทางโซเชียล ทางไหนๆ เชียวจนกว่าผมจะติดต่อไป” สองพี่น้องกระซิบคุยกันไปมา
“พี่...”
ธงรามตื่นเต้นจนเหงื่อแตกซิกแล้วตอนนี้ เขาไม่ชอบโกหก นี่มันคือการวางแผนโกหกครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตสามสิบสองปีของเขาเลยก็ว่าได้
“อย่าเป็นลมไปนา”
ธงลักษณ์หัวเราะหึๆ แล้วขยิบตาให้กับพี่ชายฝาแฝด
“ไปหาน้องแก้มหอมได้แล้ว อีกไม่กี่นาทีก็ถึงเวลาเข้าหอแล้วล่ะ”
“ถึงฤกษ์แล้วหรือ?”
ธงรามถามเสียงสั่น ขาก็สั่น
“ถึงแล้ว ฉันจะได้ไปจัดการตามแผนของเรา นายอย่าทำแผนแตกละกัน”
“โอเคๆ”
“สูดลมหายใจเข้าลึกๆ”
ผู้เป็นน้องชายสั่ง ธงรามรีบทำตาม
“ดีขึ้นหรือยัง”
“อื้อ”
“งั้นก็ไปได้”
มือหนานั่นตบมาที่ไหล่ ตาของธงรามมองไปที่เจ้าสาวของเขา ก่อนจะค่อยตรงไปหาเธอ
ธงลักษณ์ยิ้มกริ่ม ก่อนจะแยกไปหามารดาเพื่อย้ำเตือนกับท่านเรื่องฤกษ์ส่งตัว
...............................................................................................................................................................
“แม่ปิดห้องแล้วนะราม ห้ามออกมากันนะจ๊ะ บ่าวสาว”
คุณสีดาเอ่ยกำชับ แล้วหัวเราะระรื่น คุณราชเองก็อดหัวเราะขำภรรยาไม่ได้ วันนี้เธอหน้าบานมากจริงๆ ยิ้มไม่หยุดเลยแต่เช้า เขานึกดีใจที่งานวิวาห์เป็นไปอย่างราบรื่น แม้จะเป็นเหมือนการคลุมถุงชนก็เถอะ ข้างๆ เธอมีคุณบุหงาและคุณพอนไช ที่หน้าบานไม่ต่างกัน
“อยู่กับอ้ายในนั้นล่ะ แก้มหอม เรื่องงานน่ะ พ่อกับแม่จะไปม่วนกับหมู่ข้างนอก สองคนบ่ต้องออกมานะ” ย้ำอีกรอบ เหมือนกลัวว่าใครจะหนีหอกระนั้น
“ค่ะ/ครับ”
เธอกับธงรามขานรับบรรดาผู้ใหญ่ ก่อนจะมองหน้ากัน จันดาลีเขินมากเมื่อต้องอยู่กับเขาตามลำพังสองต่อสองแบบนี้
“อ้ายราม”
เสียงหวานๆ จากหญิงสาวข้างตัวทำให้ธงรามที่ตอนนี้มีสีหน้าซีดเซียว และเหงื่อของเขากำลังไหลออกมาสะดุ้ง เขาหันมายิ้มแหยส่งให้เธอ จันดาลียิ้มอย่างเอียงอาย หน้าเธอแดงไปหมด หัวใจเองก็เต้นแรงนัก เมื่อต้องอยู่กับ ‘เจ้าบ่าว’ ของเธอตามลำพัง
เข้าหอ....
โอย...
เธอจะเป็นลมไปอีกไหมนี่
แต่เป็นลมบ่ได้นะ จันดาลี
หญิงสาวร้องบอกตัวเอง ขืนเป็นลมไปล่ะก็...เธอก็จะต้องพลาดคืนแรก ไม่ได้ๆ ไม่ดีๆ ริสาเพื่อนของเธอบอกว่าถ้าคืนแรกล่ม ชีวิตมันก็จะล่มไปตลอด
“คะ...ครับ”
“เหนื่อยบ่เจ้า”
เธอยิ้มปากสั่น เมื่อมองสบตากับชายในฝันเขาเป็นผู้ชายที่เธอชอบฝังใจ จนคิดว่ารักเขาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นคนใจดี ช่างปกป้อง ไม่เหมือนใครอีกคนหนึ่งเลยสักนิด
แฝดนรกของพี่ราม คืนนี้เขาก็ยืนรับแขกข้างๆ พี่ชาย ธงลักษณ์ ผู้ชายที่เธอชังฝังใจ ว่าเขาช่างชอบแกล้งเธอต่างๆ นานา แม้กระทั่งตอนโต เขาก็ยังชอบที่จะล้อเลียนเธอ แกล้งเธอ...ไม่เลิก
โอ๊ย!
ทำไมจะต้องคิดถึงอีตานั่นด้วยนะ จันดาลี อ้ายรามของเธออยู่ตรงหน้าแล้วนะ ไปใจคิดถึงอีกคนทำไมกัน
“นิดหน่อยครับ”
เขายิ้มส่งให้กับจันดาลี เพิ่งได้พินิจเจ้าสาวของตนเต็มตาก็หนนี้ จันดาลีอายุเท่าไหร่แล้วนะตอนนี้ อ้อ...ยี่สิบเอ็ดปี เธอเรียนจบแล้วในระดับปริญญา เธอเป็นคนสวยมาก และมีเสน่ห์ การันตรีได้จากตำแหน่งของเน็ตไอดอลที่มีคนติดตามหลายแสนคน
เขาไม่ได้เจอหล่อนมาสามสี่ปีแล้วกระมัง ล่าสุดที่เจอกัน หล่อนยังอยู่ในชุดนิสิต หล่อนเรียนที่ลาว ชุดของทางนั้นดูแล้วเรียบร้อยน่ารัก ในชุดผ้าซิ่นที่มีเอกลักษณ์ของสาวลาว เขายังจำได้ว่ายังนั่งคุยกับเธอ เกี่ยวกับการแต่งกายที่เป็นอัตลักษณ์ของสาวๆ ชาวลาว อย่างสนใจและเขานำบางส่วนมาใช้ในงานเขียนของตนเองด้วย
เขาคุยกับหล่อนมากหน่อยก็หนนั้น เพราะสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับประเทศลาวบางอย่างมาใช้ในนิยาย จำได้ว่าตอบแทนเธอไปเป็นสร้อยคอทองคำขาว มีจี้ห้อยเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวฝังเพชรแท้ให้เธอไป แม้ในวัยเด็กจะวิ่งเล่นด้วยกัน และสนิทสนมกัน แต่พอตอนโตก็แยกกันไป เขาจดจำเรื่องของเธอได้ว่าเป็นน้องสาวที่น่ารัก แก้มยุ้ยๆ มีลักยิ้มที่สองข้างแก้ม ผิวใสๆ ผมเปียที่แกว่งไปมา เขาต้องช่วยเธอและทะเลาะกับน้องชายแฝดบ่อยๆ เพราะพ่อตัวดีชอบนักที่จะแกล้งน้องสาวคนนี้ให้ร้องไห้
เฮ้อ...
นึกถึงตรงนี้แล้วธงรามก็กลืนน้ำลาย พร้อมกับเหลือบมองใบหน้าของเธออีกหน จันดาลีสวย...เขาบอกกับตนเองแบบนั้น เด็กน้อยน่ารักแก้มยุ้ยผิวใส กลายเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่ง หล่อนมีใบหน้ารูปไข่ นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาล ส่งประกายหวานระยับ ลักยิ้มที่สองข้างแก้มทำให้ยิ่งเพิ่มความน่ารักเป็นเอกลักษณ์ จมูกโด่งปลายเชิดนิดๆ ริมฝีปากเป็นรูปกระจับ ผิวพรรณขาวเนียนลออตา รูปร่างแน่งน้อยน่าถนอม...
หวังว่าพ่อน้องชายตัวดีของเขาจะไม่หนักมือเอากับเจ้าหล่อนนะ
เขาไม่ได้รังเกียจเธอ...
แต่เขาก็ไม่ได้รักเธอเช่นกัน
“น้องแก้มหอมไปอาบน้ำก่อนพี่ได้เลยนะ”
เขาบอกกับเธอ จันดาลีก้มหน้าเอียงอาย แล้วค่อยๆ ลุกขึ้น เธออยู่ในชุดเดรสราตรียาวแบบฟูฟ่อง ราวกับนางฟ้าก็ไม่ปาน เธอค่อยๆ เดินม้วนชายกระโปรงแล้วหายไปในห้องน้ำ เมื่อเธอปิดประตูลง ธงรามก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
“นายราม”
เสียงเรียกเบาๆ ดังขึ้น ทำให้เขาหันขวับ ธงลักษณ์นั่นเอง เขามาแอบอยู่ในห้องนี้ก่อนที่พวกผู้ใหญ่และเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะยกขบวนกันมาทำพิธีส่งตัว
“ไปได้แล้ว พี่ควรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย เดี๋ยวคนจะสังเกต ผมเตรียมไว้ที่ห้องข้างๆ แล้ว”
ธงลักษณ์กระซิบ พลางบุ้ยใบ้ ธงรามพยักหน้า แล้วค่อยเดินย่องออกมาจากห้องนั้น
เขาค่อยปิดประตู
แล้วเผ่นอ้าวออกมาแบบไม่เหลียวหลังเพราะเกรงว่าตนเองจะเผลอใจอ่อนทำแผนแตก
จันดาลีนั่งอยู่ในรถ ยังไม่ได้ขับออกมา เพราะเธอกำลังคุยโทรศัพท์ติดพันกับลูกค้า และเมื่อวางสาย เธอก็เห็นข้อความเฟซบุ๊คเด้งแจ้งเตือนอะไรบางอย่าง จึงกดเข้าไปดู แล้วก็ยิ้มกริ่มชอบใจ คนคู่นั้นคงจะตกลงกันได้แล้วสินะ เธอนึกดีใจที่เพื่อนรักจะได้มีคนรู้ใจเสียทีออกมาหรือยังครับออกมาแล้วเจ้าพี่มีข่าวดีจะบอกด้วยล่ะข่าวอิหยังไว้มาถึงร้านค่อยบอก พี่น่าจะถึงก่อนเธอย่นจมูกน้อยๆ เธอเองก็มีข่าวดีจะบอกเขาเหมือนกัน และเพิ่งแน่ใจกับข่าวดีของตนเองเมื่อเช้านี้ มือของเธอทาบไว้ที่หน้าท้องที่แบนเรียบของตนเอง แล้วยิ้มบางไม่รู้ว่าข่าวของใครจะทำให้เซอร์ไพรส์กว่ากันล่ะวันนี้..........................................................................................................................................................................“จริงบ่เจ้า”“อืม...เห็นนายรามบอกมากับพ่อแม่ หึๆ ให้ไปจัดการให้ แต่ก็คงหมั้นกันก่อน”ธงลักษณ์อดขำไม่ได้ เมื่อนึกภาพตามที่พี่ชายเล่าและส่งภาพมาให้ดู ตอนนี้ธงรามเข้าโรงพยาบาล เพราะถูกว่าที่เจ้าสาวพาหนี จนมุมโดนว่าที่พ่อตาจับได้ หวานใจพาธงรามควบมอเตอร์ไซค์ทิ้งโค้งห
“เย็นนี้ไปกินข้าวที่ฝั่งไทย กับเฮากับอ้ายลักษณ์นะยัยสา”จันดาลีเอ่ยชวน ตอนนี้ธงลักษณ์ย้ายมาอยู่ที่หนองคาย เพื่อคุมกิจการทางนี้ เขาไม่ต้องวิ่งรอกไปมาหลายที่อีก เพราะส่วนอื่นมีคนลงไปรับผิดชอบแทน สิ่งที่เขาหอบหิ้วตามมาคือเลขานุการคู่ใจอย่างวิรงรองเพียงเท่านั้น หลังๆ มาหล่อนสนิทสนมกับจันดาลีมากชนิดที่พากันหนีเขาไปช้อปปิ้งกันที่ฝั่งไทยบ้าง ฝั่งลาวบ้าง ไปกันแบบสาวๆ โดยทิ้งเจ้านายไว้เฝ้าออฟฟิศก็เคยระยะทางไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตร ของชายแดนทั้งสองฝั่ง ทำให้เขาและจันดาลีสะดวกกับการใช้ชีวิต และมีเวลาให้กันมากยิ่งขึ้น เธออยู่ฝั่งไทย เวลาทำงานก็ข้ามไปฝั่งลาว ขับรถไปกลับได้อย่างสะดวกสบาย“ไม่ว่างน่ะสิ” ริสาว่า เธอกำลังกางตัวอย่างแคตตาล็อกเครื่องสำอางที่สั่งทำออกตรวจ จันดาลีอมยิ้ม มองหน้าเพื่อนรักแล้วกระเซ้าเสียงหวาน“แนะ...มีเดตเหรอ อ้ายรบชวนดินเนอร์ล่ะสิเสี่ยว”“ก็...” ริสายกแคตตาล็อกขึ้นมาบังหน้า แล้วเสเอ่ยเรื่องอื่น“สีตรงนี้มันเข้มไปไหมนะยัยแก้มหอม สั่งลดสีหน่อยดีไหม มันทำให้รูปนางแบบดูดำไปน่ะ”“อย่ามาไขสือน่าเสี่ยว ผู้บ่าวชวนแม่นบ่ เฮาแอบส่องเฟซ เห็นหมดล่ะ ว่าวันนี้อ้ายรบจะพาเสี่ยวไปกินข้า
ธงลักษณ์มีครอบครัวแล้วตอนนี้ ก็ควรจะมีเวลามีชีวิตของตนเอง “ก็ทำงานให้น้อยลงสิ จะได้มีเวลา ส่วนงานของยัยแก้มหอมน่ะ ทางบี๋ว่าจะคุยกับลูกสาวให้ อยากจะให้เบามือเพลาลง เพราะแต่งงานแต่งการแล้ว แม่ว่าจะให้เราไปคุมงานที่หนองคายยาวๆ ไป ส่วนงานทางนี้เดี๋ยวแม่หาคนมาจัดการทำ แกจะว่ายังไงหืม...ตาลักษณ์”“ครับ...” เขาไม่คาดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากมารดา ท่านหัวเราะมาตามสาย“ดูทำเสียงเข้า ไปคุมงานทางโน้นอะไรจะได้ง่ายๆ บ้านที่หนองคายทางบี๋ยกให้เป็นเรือนหอของแกกับแก้มหอม แกจะว่ายังไงล่ะตาลักษณ์ แม่จะยกกิจการที่นั่นให้แกไปเลย จะทำให้เจ๊ง หรือจะทำให้รวย ก็เรื่องของแก ไม่ต้องเอามาเข้ากงสี”“ขอบคุณมากครับแม่” “มีหลานให้แม่ไวๆ ล่ะ อำนวยความสะดวกให้ขนาดนี้ล่ะ ส่วนพี่แก แม่จะต้องคุยจริงจัง ให้เลิกเอ้อระเหยกับงานที่มันรักนักหนา มาช่วยกิจการครอบครัวเสียบ้าง แล้ว...หึๆ คอยดูนะหนนี้แม่จะจับคู่ให้นายรามได้แต่งตามแกไปแน่ๆ”“แม่คงไม่ต้องจับคู่ให้แล้วล่ะครับ นายรามมีสาวของตัวเองแล้วล่ะ”ธงลักษณ์ว่า เขาค่อนข้างจะแน่ใจเลยล่ะ ว่าพี่ชายของเขา ชักจะยังไงๆ กับสาวที่ไปร่วมชะตากรรมมาด้วยแน่ๆ “หืม...”“หึๆ แค่นี้ก่อ
ธงลักษณ์โผเข้าหาพี่ชาย เมื่อเจ้าหน้าที่ช่วยคนทั้งสองออกมาได้ ธงรามนอนอยู่ในเปล เขาถูกขนย้ายมาทางเฮลิคอปเตอร์มายังจุดที่พักเจ้าหน้าที่ ขาของเขาเข้าเฝือกไว้“นายราม”“ยังไม่ตาย”พี่ชายตอบ พร้อมกับชูสองนิ้วให้ จันดาลีเองก็วิ่งตามสามีมาติดๆ เธอเห็นสภาพของธงรามแล้วก็หน้าซีด เธอยืนนิ่งอยู่ข้างๆ สามี ธงรามมองมายังเธอ แล้วเอ่ยทักเสียงแหบ“น้องแก้มหอม มาด้วยหรือครับ แหะๆ พี่ต้องขอโทษหลายๆ เรื่องเลย”“ค่ะ” เธอตอบเพียงแค่นั้น แล้วยิ้มแหยส่งให้เขา “พ่ออย่าไปหาเรื่องอะไรพี่รามเข้าล่ะ เค้าช่วยหวานจนขาเจ็บ”เสียงใสๆ ดังขึ้น ร่างเพรียวชะลูดถูกห่อพันไว้ด้วยผ้าห่มไปครึ่งตัว เขาเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของหล่อนที่โผล่พ้นชายผ้าห่มออกมา “แล้วใครล่ะพาหวานไปเจ็บตัว”ผู้เป็นบิดาเอ่ยสวน นั่นแหละเขาถึงได้เห็น ‘เด็กจอมซน’ เข้าเต็มๆ ตา เมื่อหล่อนดึงผ้าห่มออก แล้วเถียงบิดาฉอดอย่างจะปกป้องธงราม“หวานนี่แหละ พาเค้าไปเจ็บตัว ถ้าไม่ได้พี่รามนะ ไม่รู้หวานจะเป็นไงบ้าง”ใบหน้านั้นแม้จะมอมแมม แต่ก็ยังสวย...หล่อนเป็นลูกครึ่งแน่นอน นัยน์ตาคมกริบวาวหวาน จมูกโด่งเป็นสันสวย ปากอิ่มเอิบมีเสน่ห์ อื้อหือ...พี่ชายเขานี่ ตาแหลม
ธงลักษณ์ขับรถควงคนเดียวยาวจนถึงเชียงใหม่ เพราะหาไฟล์ทบินไม่ได้ในเวลากะทันหันแบบนี้ จันดาลีกระโดดตามเขาขึ้นรถมาด้วย เธอพยายามพูดปลอบโยนเขาตลอดทาง ขณะที่เขานิ่งเงียบเพราะเครียดเรื่องความปลอดภัยของพี่ชายเขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืน กว่าจะถึงเชียงใหม่ บริเวณที่เจ้าหน้าที่กำลังทยอยกำลังกันเดินเท้าเข้าไปตามหาธงราม ก็เกือบเก้าโมงเช้า จันดาลีเกาะอยู่ข้างๆ สามี อย่างเป็นห่วง เธอเองก็แค่งีบๆ ไปในรถเพราะเพลียจัด แต่ก็ยังได้พัก ส่วนธงลักษณ์นั้นไม่ได้พักเลย“กี่ชั่วโมงแล้วครับ ที่พี่ชายผมติดอยู่ที่นั่น” “ก็...เกือบสิบห้าชั่วโมงแล้วครับ แต่เรากำลังตามรอยกันอยู่ เจ้าหน้าที่ติดต่อมาว่า พบเห็นรอยเท้าแล้วก็ร่องรอยของคนทั้งคู่แล้วบ้างครับ”“ผมพอจะช่วยอะไรได้ไหมครับ”ธงลักษณ์ว่า จันดาลีมองหน้าสามี ตาของเขาแดงก่ำ เพราะอดนอน เธอเอ่ยแทรกเสียงเบา“อ้ายลักษณ์ไปพักก่อนบ่เจ้า บ่ได้นอนทั้งคืนเลย ทางนี้ก็ปล่อยเจ้าหน้าที่เผิ่นทำงานก่อนเนาะ”“พี่ห่วงนายราม คงจะพักไม่ได้ หลับไม่ลงหรอก”“ไปพักก่อน” จันดาลีพยายามเกลี้ยกล่อม “นอนสักนิด หาอิหยังกินสักหน่อยก่อน แก้มหอมขอนะ แก้มหอมกลัวอ้ายลักษณ์บ่ซำบาย” เธอไม่เคยเอ่
ดูเหมือนว่าการลงรูปการรับประทานอาหารของพวกเธอทั้งสี่คน จะทำให้ข่าวเรื่องเลสเบี้ยนระหว่างเธอกับริสาเปลี่ยนไป ตอนนี้คนกำลังเริ่มจับตาและเชียร์อัพนักรบและริสา ถึงกับมีการสร้างเพจลุ้นรักนักรบขึ้น ให้กำลังใจชายหนุ่มเอาชนะใจริสาให้สำเร็จอืม...กระแสในโซเชียลนี่ ก็มาไวไปไวดีเหลือเกิน แต่ก็ยังเหลือคอมเมนต์ และยังมีบางเพจ มาเล่นข่าวปลอมๆ ทำโจมตีเธออยู่ไม่เลิก เห็นแล้วก็พานนึกเพลีย จันดาลีถอนใจน้อยๆ ถ้าเกิดว่าไม่ได้ทำงานใดๆ ที่ต้องเกี่ยวข้องกับสื่อนี่ เธอก็ว่าจะเลิกเล่นโซเชียลสักพักล่ะ คนพวกนี้คิดอะไรอยู่นะ กับการเล่นเรื่องเสียหายทำให้คนอื่นเค้าเดือดร้อนนี่ สนุก? หรือว่าอะไร ริสาบอกว่าอาจจะเป็นคู่แข่งทางการค้าดิสเครดิตหรือเปล่า แต่...ใครจะเล่นสกปรกกันได้ขนาดนี้กันคิดไม่ออกจริงๆ จันดาลีเลยได้แต่ถอนใจ เธอกำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่ ข้อความแชทของริสาก็เด้งขึ้นมา ทำให้เธออมยิ้ม ขณะที่พิมพ์ข้อความลงไปไงคะ?อะไรยะอิอิอิขำอะไรยัยแก้มหอมขำคนกำลังจะดังแทนเฮาไม่ชอบเลย นี่แทบจะไม่อยากเล่นเฟซ เล่นไอจีล่ะ ลงรูปอะไรก็มีแต่คนเมนต์นั่นนี่เยอะแยะชอบหรือซัง (ชัง)ตอบไปทางนั้นเงียบกริบ จันดาล







