8

​“ขอให้มีความสุขนะลูก ครองรักครองเรือนกันอย่างเข้าใจ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะจ๊ะ”

​“สมกันเหลือเกิน มีความสุขหลายๆ เน้อหล้าเน้อ”

​ฯลฯ

​เสียงอวยพรที่ดังขึ้นทุกหน ยามที่น้ำสังข์รินหลั่งลงกระทบมือ ยังความปลาบปลื้มมายังหัวใจของจันดาลี ที่ยิ้มค้างไม่ยอมเมื่อยมาตั้งแต่เช้า เธอเหลือบตามองเจ้าบ่าวของเธอ เขาดูเหนื่อยนิดๆ ธงรามหันมามองสบตาเธอ เขายิ้มส่งให้เธอ แค่นั้นก็ยิ่งส่งให้เธอมีพลังมากยิ่งขึ้น

​งานฉลองมงคลสมรสในช่วงเย็น จัดหลังจากงานรดน้ำ ในช่วงบ่าย พิธีการค่อนข้างรวบรัดฉับไว และแขกจำนวนมากมายที่มาร่วมงาน ทำให้เจ้าบ่าว เจ้าสาว และคนเกี่ยวข้องเหนื่อยไปตามๆ กัน

​“ไหวบ่หล้า”

คุณบุหงาเอาทิชชูซับเหงื่อให้ลูกสาว หลังจากลงมาจากเวทีที่เอ่ยกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อแล้ว มีการรำวงสามัคคีแบบลาวเป็นการปิดท้าย จันดาลีอยู่ในชุดราตรีสีขาวฟูฟ่องราวกับเจ้าหญิง เธอดูสวยเฉิดฉาย เปล่งประกายไปด้วยความสุข

​“ไหวค่ะแม่”

​“เดี๋ยวก็ได้ฤกษ์ส่งตัวแล้ว”

​“แม่”

จันดาลีอายมารดาจนหน้าแดงก่ำ ทำท่าจะม้วนตัวบิดลงตรงนั้น คุณบุหงาเลยได้แต่หัวเราะ แล้วประคองพาลูกสาวเดินไปต้อนรับแขกอีกทางหนึ่ง ส่วนเจ้าบ่าวถูกประกบข้างด้วยธงลักษณ์ ที่ทำหน้าที่ของตนอย่างดีและเต็มที่ในวันสำคัญของพี่ชาย

​มือของธงลักษณ์แตะเข้าที่มือของพี่ชาย ธงรามมือเย็นเชียบเลยทีเดียว เมื่อคล้อยหลังเจ้าสาวและคุณบุหงา เขาก็เปิดปาก

“นายลักษณ์”

​“ครับ”

​“แน่ใจนะว่าเราจะทำแบบนี้”

​“แน่ใจสิพี่ ว่าแต่พี่รามเหอะ ไปถึงแล้วก็อย่าโผล่มาทางโซเชียล ทางไหนๆ เชียวจนกว่าผมจะติดต่อไป” สองพี่น้องกระซิบคุยกันไปมา

​“พี่...”

ธงรามตื่นเต้นจนเหงื่อแตกซิกแล้วตอนนี้ เขาไม่ชอบโกหก นี่มันคือการวางแผนโกหกครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตสามสิบสองปีของเขาเลยก็ว่าได้

​“อย่าเป็นลมไปนา”

ธงลักษณ์หัวเราะหึๆ แล้วขยิบตาให้กับพี่ชายฝาแฝด

“ไปหาน้องแก้มหอมได้แล้ว อีกไม่กี่นาทีก็ถึงเวลาเข้าหอแล้วล่ะ”

​“ถึงฤกษ์แล้วหรือ?”

ธงรามถามเสียงสั่น ขาก็สั่น

​“ถึงแล้ว ฉันจะได้ไปจัดการตามแผนของเรา นายอย่าทำแผนแตกละกัน”

​“โอเคๆ”

​“สูดลมหายใจเข้าลึกๆ”

ผู้เป็นน้องชายสั่ง ธงรามรีบทำตาม

​“ดีขึ้นหรือยัง”

​“อื้อ”

​“งั้นก็ไปได้”

มือหนานั่นตบมาที่ไหล่ ตาของธงรามมองไปที่เจ้าสาวของเขา ก่อนจะค่อยตรงไปหาเธอ

​ธงลักษณ์ยิ้มกริ่ม ก่อนจะแยกไปหามารดาเพื่อย้ำเตือนกับท่านเรื่องฤกษ์ส่งตัว

...............................................................................................................................................................

​“แม่ปิดห้องแล้วนะราม ห้ามออกมากันนะจ๊ะ บ่าวสาว”

คุณสีดาเอ่ยกำชับ แล้วหัวเราะระรื่น คุณราชเองก็อดหัวเราะขำภรรยาไม่ได้ วันนี้เธอหน้าบานมากจริงๆ ยิ้มไม่หยุดเลยแต่เช้า เขานึกดีใจที่งานวิวาห์เป็นไปอย่างราบรื่น แม้จะเป็นเหมือนการคลุมถุงชนก็เถอะ ข้างๆ เธอมีคุณบุหงาและคุณพอนไช ที่หน้าบานไม่ต่างกัน

​“อยู่กับอ้ายในนั้นล่ะ แก้มหอม เรื่องงานน่ะ พ่อกับแม่จะไปม่วนกับหมู่ข้างนอก สองคนบ่ต้องออกมานะ” ย้ำอีกรอบ เหมือนกลัวว่าใครจะหนีหอกระนั้น

​“ค่ะ/ครับ”

​เธอกับธงรามขานรับบรรดาผู้ใหญ่ ก่อนจะมองหน้ากัน จันดาลีเขินมากเมื่อต้องอยู่กับเขาตามลำพังสองต่อสองแบบนี้

​“อ้ายราม”

เสียงหวานๆ จากหญิงสาวข้างตัวทำให้ธงรามที่ตอนนี้มีสีหน้าซีดเซียว และเหงื่อของเขากำลังไหลออกมาสะดุ้ง เขาหันมายิ้มแหยส่งให้เธอ จันดาลียิ้มอย่างเอียงอาย หน้าเธอแดงไปหมด หัวใจเองก็เต้นแรงนัก เมื่อต้องอยู่กับ ‘เจ้าบ่าว’ ของเธอตามลำพัง

​เข้าหอ....

​โอย...

​เธอจะเป็นลมไปอีกไหมนี่

​แต่เป็นลมบ่ได้นะ จันดาลี

​หญิงสาวร้องบอกตัวเอง ขืนเป็นลมไปล่ะก็...เธอก็จะต้องพลาดคืนแรก ไม่ได้ๆ ไม่ดีๆ ริสาเพื่อนของเธอบอกว่าถ้าคืนแรกล่ม ชีวิตมันก็จะล่มไปตลอด

​“คะ...ครับ”

​“เหนื่อยบ่เจ้า”

เธอยิ้มปากสั่น เมื่อมองสบตากับชายในฝันเขาเป็นผู้ชายที่เธอชอบฝังใจ จนคิดว่ารักเขาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นคนใจดี ช่างปกป้อง ไม่เหมือนใครอีกคนหนึ่งเลยสักนิด

​แฝดนรกของพี่ราม คืนนี้เขาก็ยืนรับแขกข้างๆ พี่ชาย ธงลักษณ์ ผู้ชายที่เธอชังฝังใจ ว่าเขาช่างชอบแกล้งเธอต่างๆ นานา แม้กระทั่งตอนโต เขาก็ยังชอบที่จะล้อเลียนเธอ แกล้งเธอ...ไม่เลิก

​โอ๊ย!

​ทำไมจะต้องคิดถึงอีตานั่นด้วยนะ จันดาลี อ้ายรามของเธออยู่ตรงหน้าแล้วนะ ไปใจคิดถึงอีกคนทำไมกัน

​“นิดหน่อยครับ”

เขายิ้มส่งให้กับจันดาลี เพิ่งได้พินิจเจ้าสาวของตนเต็มตาก็หนนี้ จันดาลีอายุเท่าไหร่แล้วนะตอนนี้ อ้อ...ยี่สิบเอ็ดปี เธอเรียนจบแล้วในระดับปริญญา เธอเป็นคนสวยมาก และมีเสน่ห์ การันตรีได้จากตำแหน่งของเน็ตไอดอลที่มีคนติดตามหลายแสนคน

​เขาไม่ได้เจอหล่อนมาสามสี่ปีแล้วกระมัง ล่าสุดที่เจอกัน หล่อนยังอยู่ในชุดนิสิต หล่อนเรียนที่ลาว ชุดของทางนั้นดูแล้วเรียบร้อยน่ารัก ในชุดผ้าซิ่นที่มีเอกลักษณ์ของสาวลาว เขายังจำได้ว่ายังนั่งคุยกับเธอ เกี่ยวกับการแต่งกายที่เป็นอัตลักษณ์ของสาวๆ ชาวลาว อย่างสนใจและเขานำบางส่วนมาใช้ในงานเขียนของตนเองด้วย

​เขาคุยกับหล่อนมากหน่อยก็หนนั้น เพราะสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับประเทศลาวบางอย่างมาใช้ในนิยาย จำได้ว่าตอบแทนเธอไปเป็นสร้อยคอทองคำขาว มีจี้ห้อยเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวฝังเพชรแท้ให้เธอไป แม้ในวัยเด็กจะวิ่งเล่นด้วยกัน และสนิทสนมกัน แต่พอตอนโตก็แยกกันไป เขาจดจำเรื่องของเธอได้ว่าเป็นน้องสาวที่น่ารัก แก้มยุ้ยๆ มีลักยิ้มที่สองข้างแก้ม ผิวใสๆ ผมเปียที่แกว่งไปมา เขาต้องช่วยเธอและทะเลาะกับน้องชายแฝดบ่อยๆ เพราะพ่อตัวดีชอบนักที่จะแกล้งน้องสาวคนนี้ให้ร้องไห้

​เฮ้อ...

​นึกถึงตรงนี้แล้วธงรามก็กลืนน้ำลาย พร้อมกับเหลือบมองใบหน้าของเธออีกหน จันดาลีสวย...เขาบอกกับตนเองแบบนั้น เด็กน้อยน่ารักแก้มยุ้ยผิวใส กลายเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่ง หล่อนมีใบหน้ารูปไข่ นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาล ส่งประกายหวานระยับ ลักยิ้มที่สองข้างแก้มทำให้ยิ่งเพิ่มความน่ารักเป็นเอกลักษณ์ จมูกโด่งปลายเชิดนิดๆ ริมฝีปากเป็นรูปกระจับ ผิวพรรณขาวเนียนลออตา รูปร่างแน่งน้อยน่าถนอม...

​หวังว่าพ่อน้องชายตัวดีของเขาจะไม่หนักมือเอากับเจ้าหล่อนนะ

​เขาไม่ได้รังเกียจเธอ...

​แต่เขาก็ไม่ได้รักเธอเช่นกัน

​“น้องแก้มหอมไปอาบน้ำก่อนพี่ได้เลยนะ”

เขาบอกกับเธอ จันดาลีก้มหน้าเอียงอาย แล้วค่อยๆ ลุกขึ้น เธออยู่ในชุดเดรสราตรียาวแบบฟูฟ่อง ราวกับนางฟ้าก็ไม่ปาน เธอค่อยๆ เดินม้วนชายกระโปรงแล้วหายไปในห้องน้ำ เมื่อเธอปิดประตูลง ธงรามก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

​“นายราม”

เสียงเรียกเบาๆ ดังขึ้น ทำให้เขาหันขวับ ธงลักษณ์นั่นเอง เขามาแอบอยู่ในห้องนี้ก่อนที่พวกผู้ใหญ่และเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะยกขบวนกันมาทำพิธีส่งตัว

​“ไปได้แล้ว พี่ควรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย เดี๋ยวคนจะสังเกต ผมเตรียมไว้ที่ห้องข้างๆ แล้ว”

ธงลักษณ์กระซิบ พลางบุ้ยใบ้ ธงรามพยักหน้า แล้วค่อยเดินย่องออกมาจากห้องนั้น

​เขาค่อยปิดประตู

​แล้วเผ่นอ้าวออกมาแบบไม่เหลียวหลังเพราะเกรงว่าตนเองจะเผลอใจอ่อนทำแผนแตก