6

​ “ตื่นได้แล้ว แก้มหอม เครื่องกำลังจะลงแล้ว สัญญาณรัดเข็มขัดดังแล้วครับ”

เสียงทุ้มกระซิบข้างๆ ปลุกให้เธอค่อยปรือตาลืมตื่น เมื่อเขาเอ่ยถามว่าจะรัดเข็มขัดให้ เธอก็เผลออนุญาตอย่างงัวเงีย

​“เสร็จแล้ว”

ตาต่อตามองกัน จันดาลีหลบตาเขา แล้วพึมพำขอบคุณ เมินมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าคมสันของคนข้างๆ แม้ใจเธอจะบอกว่าเกลียดเขาเหลือเกิน แต่ทำไมกันนะ พอเขาทำดีด้วยแบบนี้ ใจเธอมันก็สั่น อดใจเต้นแรงไม่ได้ ทั้งที่บอกตัวเองว่าเธอรักพี่ชายฝาแฝดของเขา ส่วนตัวเขานั้น เธอเกลียดพอๆ กับไส้เดือนกิ้งกือก็ไม่ปาน

​เมื่อลงจากเครื่อง ก็มีรถมารับเธอและธงลักษณ์ ไปยังจุดนัดหมาย การเดินทางรวดเร็วที่แทบไม่ได้พัก ต่อเครื่องบินสองต่อรวด มานั่งรถอีก เล่นเอาจันดาลีถึงกับมึนนิดๆ ขณะที่คนข้างตัวเธอยังคงกระฉับกระเฉง ดูไม่เหนื่อยเลยสักนิด

​คนบ้าก็แบบนี้ล่ะ แข็งแรงกว่าคนธรรมดา

​อดแขวะว่าเขาในใจไม่ได้ เมื่อแอบมองหน้าเขา ทีมงานถ่ายภาพเป็นคนมารับเธอและธงลักษณ์ พวกเขาเข้าใจไปเองว่าเธอและธงลักษณ์เป็นคู่บ่าวสาว จัดให้คนทั้งสองนั่งด้วยกัน และชวนพูดคุยเพื่อทำความสนิทสนม ตอนไปถ่ายภาพทำงานจะได้ทำงานด้วยกันง่ายมากขึ้น เพราะไม่เกร็งไม่เคอะเขิน

​“น้องเจ้าสาวสวยจังเลยค่ะ เอ...พี่คุ้นๆ หน้าน้องมากเลย เน็ตไอดอลหรือเปล่า? ถ้าไม่ใช่ต้องขอโทษด้วยนะคะ”

​“แก้มหอมเขาเป็นเน็ตไอดอลจริงๆ นั่นแหละครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยตอบแทนเธอ ที่เพียงแค่ยิ้มแหยส่งให้กับคนทัก เนื่องจากกำลังเวียนศีรษะนิดๆ และดมยาดมที่เขาส่งให้เธอใช้แก้วิงเวียนอยู่

​“ว้าว...น้องแก้มหอม...แก้มหอม จันดาลี เน็ตไอดอลลาวหรือเปล่าคะ ใช่แน่ๆ เลย พี่ว่าล่ะหน้าคุ้นมาก ตัวจริงสวยมากกกก”

คนทักถึงกับทำตาโต หน้าแดง แล้วรัวคำชมไม่หยุด พอรู้ว่าเจ้าสาวเป็นใคร ก็เรียกเสียงฮือฮา แล้วก็พูดคุย ชื่นชมเธอ จันดาลีปลื้มกับการต้อนรับของคนที่รู้จักเธอ ทุกคนชอบและชื่นชมกับไลฟ์สไตล์ของเธอ

​คนที่ถูกเข้าใจไปว่าเป็น ‘เจ้าบ่าว’ ก็พลอยรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย ที่เห็นคนรักและชื่นชอบจันดาลีมากขนาดนี้

​“สอนพี่นุ่งซิ่นสวยๆ ได้ไหมคะ มิน่าล่ะทางเจ้าบ่าวถึงส่งผ้าไหม ผ้าซิ่นงามๆ มาทางร้านล่วงหน้าเกือบสิบผืน”

จันดาลีขมวดคิ้ว แล้วมองคนข้างๆ ธงลักษณ์กระแอม แล้วเอ่ยขึ้นเสียงทุ้ม

​“ทางเราไม่มีเวลาน่ะครับ ผมจะให้แก้มหอมเลือกมาเลย ก็กลัวช้า ผ้าพวกนั้นผมให้เลขากับเพื่อนผมช่วยกันเลือก ส่งมาไว้ก่อนเพราะไม่มีเวลาให้น้องลองผืนที่ชอบน่ะครับ”

​“ชุดหนนี้เป็นของทางลูกค้าทั้งหมดเลยนะคะ ทั้งสี่ชุดเลยเนาะ”

​“ครับ ก็ให้แก้มหอมเขาสวมผ้าซิ่น ผ้าไหมแบบที่ผมส่งมาไว้ก่อนนั่นแหละครับ เหมาะกับเขาที่สุด เขาใส่ได้สวยที่สุด มันจะทำให้รูปของเค้าในงาน...กลายเป็นเจ้าสาวที่สวย น่ารัก และเป็นตัวเองมากที่สุด”

น้ำเสียงอ่อนโยน สายตาอ่อนเชื่อม ยามมองทอดไปยัง ‘เจ้าสาว’ทำให้คนตั้งคำถาม อดยิ้มปลื้ม ใจฟูตามไม่ได้ ความรักนี่ ดีจริงๆ เธอถึงเลือกทำธุรกิจนี้ เพราะได้มองเห็นความรักเบ่งบาน สุกปลั่ง จากคนสองคนอยู่เสมอๆ มันทำให้หัวใจพลอยอิ่มเอิบตามไปด้วย

​“แก้มหอมบ่เห็นรู้เลย เรื่องชุด”

เธอว่า สายตาของเขา...อีกแล้ว มันทำให้เธอหน้าแดง จนต้องเมินหลบ

​“พี่จัดการให้เองล่ะ” ธงลักษณ์เอ่ยตามความจริง

“ของพี่รามด้วย”

​“ขอบคุณนะคะ”

เธอเอ่ยจากใจ ธงลักษณ์หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วตบมือที่อกกว้างของตน ประโยคต่อมาทำให้จันดาลีหน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม

​“ขอบคุณที่อกพี่นี่ กราบลงมาตรงนี้”

​“เอ๋?”

​“แก้มหอมจะเป็นครอบครัวเดียวกับพี่แล้ว ก็ต้องแสดงความเคารพกันแบบนี้”

เขาว่าหน้าตาเฉย คนฟังขมวดคิ้วมุ่นเลยทีเดียว พร้อมกับมองบริเวณอกเขาอย่างลังเล

​จะว่าไป เธอก็มีครึ่งไทยนะ

​จะว่าไป เธอก็ไม่เคยรู้ ว่าการต้อนรับเข้าครอบครัว การที่พี่สะใภ้จะต้องไหว้น้องชายสามี จะต้องกราบอกกันแบบนี้เลยเหรอ?

​“ทำแค่นี้...ไม่ได้เหรอครับ” เขาก้มลง มองหน้าหวานที่กำลังลังเล ก่อนจะเอ่ยสำทับ

“ถ้าแก้มหอมทำ...พี่ก็จะยอมรับแก้มหอมมาเป็นครอบครัว รับแก้มหอมเป็นน้องสาว...เลิกแกล้ง เลิกทำให้แก้มหอมร้องไห้ สัญญาเลย”

​“ขอบคุณเจ้า”

มือน้อยนั่นพนม แล้วกราบลงกับอกเขาเข้าจริงๆ พนักงานร้านพรีเวดดิ้งบังเอิญหันมาเห็น กิริยาอันแสนน่ารักของสองหนุ่มสาวนั่น ก็พากันเมินหน้าไปทางอื่นอย่างมีมารยาท อดยิ้มกับความน่ารักของคนทั้งสองไม่ได้

​ไหว้แล้ว ก็รีบผละออก ส่วนคนถูกไหว้ ก็ยิ้มนิดๆ ใจเต้นตื่นแรงโลดขึ้น จนต้องพยายามสูดลมหายใจเข้า...ออก...ให้ยาวๆ ช้าๆ

​รถตู้แล่นมาเรื่อยๆ จนถึงจุดที่จะลงมือถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง จันดาลีถูกจูงมือพาเข้าไปในเต้นท์เปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อแต่งหน้า แต่งตัว และทำผม

​บนราวขนาดเล็ก มีผ้าซิ่นสวยๆ หลากสี หลากแบบ แขวนรอเธออยู่ จันดาลีใช้มือลูบไล้เนื้อผ้าไปมา ตากลมหวานมองดูลวดลาย มองดูสีผ้าอย่างชื่นชม กว่าจะตัดใจ ตกลงใจว่าจะใช้ผืนไหน ก็กินเวลานานพอสมควร เพราะเกิดอาการรักพี่เสียดายน้อง เธอเลือกผ้าซิ่นสองผืน เลือกผ้าไหมสีขาวสวมกับเสื้อลูกไม้สีชมพูแขนยาวผืนหนึ่ง อีกผืนเลือกสีน้ำเงินเป็นผ้าซิ่นตีนจกสวมกับเสื้อถักแบบสายเดี่ยว เลือกได้เพียงสองชุด เพราะอีกสองชุดจะต้องเลือกชุดราตรียาว และชุดเดรส ซึ่งทางพนักงานก็บอกว่าทางเจ้าบ่าวเลือกไว้ให้เธอแล้ว ชุดราตรียาวเป็นสีไวน์แดง แบบของมันฟูฟ่องด้วยชายกระโปรงที่เป็นชั้นๆ น่ารักและเซ็กซี่ในแบบเดียวกัน ส่วนชุดเดรสนั้น จันดาลีแทบจะร้องกรี๊ด เขารู้ได้ยังไงกันนะ ว่าเธอกำลังอยากได้เดรสออกงานชุดนี้ แถมยังเลือกมาให้เป็นชุดถ่ายพรีเวดดิ้งอีกด้วย มันเป็นแบรนด์ที่เธอชอบ แต่ยังไม่กล้าซื้อเพราะค่อนข้างมีราคา

​เขา...

​เขาคนไหนนะ

​ธงราม

​หรือธงลักษณ์

​ที่เป็นคนจัดการทุกอย่างให้ได้ดั่งใจเธอแบบนี้

​เธอคิดอย่างสงสัยขณะที่ทรุดลงนั่งให้ช่างแต่งหน้า จัดการแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าให้

..........................................................................................................................................................

​“อ้ายราม”

เมื่อออกมาจากเต้นท์แล้ว เห็นเข้ากับใครบางคนที่ยืนรอเธออยู่กับน้องชายของเขา ก็ทำให้จันดาลีตื่นเต้นยินดีจนลืมทุกคำถามไปเสีย เขาเอ่ยทักทายตอบเธอ ตอนนี้พนักงานร้านถ่ายรูปพรีเวดดิ้งพากันงงนิดๆ เพราะถึงเวลาถ่ายแล้ว เจ้าบ่าวไม่ยักกะใช่คนที่เดินทางมากับเจ้าสาวเสียนี่

​“ผมเป็นน้องชายเจ้าบ่าวครับ”

ธงลักษณ์เอ่ยแก้ความเข้าใจผิด แถมยังโอบไหล่ ‘ว่าที่พี่สะใภ้’ ต่อหน้าพี่ชาย แล้วเอ่ยบอกตากล้องเสียงทุ้ม

​“ขอรูปต่างหากของผมกับพี่สะใภ้สักรูปสิครับ”

​“เอ่อ ได้สิครับ”

​“อ้ายลักษณ์”

จันดาลีเงยหน้ามองเขา เธอเหลือบมองดูธงรามอย่างนึกเกรงใจ เกรงว่ามันจะไม่เหมาะสมที่น้องชายของเขามาโอบเธอแบบนี้ แต่เขาก็ไม่ได้มองมายังเธอและน้องชาย เพราะตอนนี้เข้าเต้นท์ไปแต่งหน้า แต่งตัวเช่นกัน

​“ระหว่างที่รอพี่ราม ก็ซ้อมถ่ายรูปกับพี่ไปก่อน”

ว่าแล้วก็ฉุดมือเธอไปยังฉากที่เซ็ตไว้ ช่างกล้องมองหน้ากับผู้ช่วย ส่งสายตาถามกันอย่างสงสัย กับความสัมพันธ์แปลกประหลาดนี่

​ก็มากับคนน้อง บอกว่าคนพี่เป็นเจ้าบ่าว แต่ไหงดูว่าคนน้องจะมีหูตาแวววาวยามมองเจ้าสาว เสียยิ่งกว่าเจ้าบ่าวก็ว่าได้ เจ้าบ่าวดูอึดอัด ดูเครียดมากด้วยซ้ำ

​เอ่อ...

​ก็แปลกแหะ

​“อ้ายลักษณ์ บ่ต้องจับมือกันก็ได้”

จันดาลีว่า ธงลักษณ์ยักไหล่ แล้วปล่อยมือจากมือเธอ ไปโอบเอวแทน เล่นเอาจันดาลีทำตาโต ก่อนจะพยายามแงะมือเขาออกจากเอวของตนเอง

​“ยิ้มนะครับ 3 2 1”

​“อีกรูปนะครับ”

เสียงตากล้องตะโกนบอก หนนี้ธงลักษณ์ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดกลายๆ พลางสั่งเสียงทุ้ม

​“เอ้ายิ้มหน่อย ขออีกรูปหนึ่ง เดี๋ยวพี่รามก็มาแล้ว”

​จันดาลีจำต้องยิ้มให้กับกล้อง

​ธงลักษณ์แอบมองสำรวจเธอ นึกชอบใจที่เธอเลือกสวมชุดนี้มาถ่ายเป็นชุดแรก ผ้าซิ่นผืนนี้เขาคิดว่าเธอจะต้องใส่สวย เพราะมันขับกับผิวของเธอ สีน้ำเงินเข้ม สีโปรดของเขา เธอสวมมันกับเสื้อถักแบบสายเดี่ยว ประดับด้วยเปลือยหอยเล็กๆ ผมปล่อยยาวสยายเรี่ยเอว เหน็บดอกลั่นทมไว้ที่เรือนผม ต่างหูเปลือกหอยร้อยยาวเป็นเครื่องประดับอีกชิ้น ที่เก๋ไก๋และน่ารัก แต่งหน้าโทนสีส้ม มันเข้ากับเธอ ทำให้เธอน่ารักนักหนา

​น่ารักจนเขาอยากจะถีบพี่ชายไป แล้วก็ถ่ายรูปทั้งหมดกับเธอเสียเองแหะ

​เอาเถอะ...

​นายลักษณ์

​อย่าทำไก่ตื่น

​เขาบอกสะกดตัวเอง ทำใจให้ผละออกมาจากจันดาลี ก่อนจะเดินก้าวยาวๆ สวนกับธงรามที่กำลังจะเดินไปถ่ายรูปตามหน้าที่ของตน เขาตบบ่าธงรามเบาๆ พร้อมกับเอ่ยให้ได้ยินกันสองคน

​“ทำให้น้องแก้มหอมมีความสุขมากๆ นะวันนี้ นายราม”

​“อืม...”

​เขาเดินไปนั่งตรงร่มไม้ที่จัดไว้ให้นั่งรอ ตามองยังภาพเบื้องหน้า ใจแปลบนิดๆ ยามที่พี่ชายแตะเนื้อต้องตัวจันดาลีตามคำสั่งช่างภาพ หมั่นไส้หล่อนหน่อยๆ ที่หน้าบาน และเปล่งปลั่งไปด้วยความสุขอย่างเหลือเกิน

​เขายอมปล่อยไปก่อน

​แต่หลังจากคืนแต่งงานแล้ว

​สีหน้ามีความสุขนั่น

​เขาจะเป็นคนทำให้เธอมีรอยยิ้ม มีนัยน์ตาแบบนี้

​ร่างกายแสนน่ารักนั่น

​จะต้องเป็นของเขา และห้ามผู้ชายหน้าไหนมาแตะต้องใกล้ชิดได้อีก