ตอนที่8.

ตอนที่8.

“ยักษ์น่ะ ซูซี่อุตส่าห์มาหานะคะ มาตั้งไกลแทนที่จะถามบ้างว่าซูซี่เหนื่อยไหม พักที่ไหน”

“ทำไมผมต้องถามด้วยล่ะ” เจอคำถามนี้เข้าไปสุมณฑายิ่งเคืองหนัก คิดไปถึงสาวหน้าจืดอีกคนขึ้นมาอย่างพาลๆ

“คงเป็นเพราะนังคนหน้าจืดนั่นสินะที่ทำให้คุณมีท่าทีห่างเหินกับซูซี่แบบนี้ คุณไม่มีทางสนใจแม่นั่นจริงจังหรอกใช่ไหมคะ”

“ผมเคยบอกคุณไปแล้วนะเกี่ยวกับสถานะของเรา หากคุณไม่พูดธุระของคุณแต่เลือกที่จะมางี่เง่ากับผมเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกัน ผมไม่ใช่สามีหรือคนรักของคุณ ที่คุณจะมาหึงหวงทำตัวไร้สติเหมือนมนุษย์ป้า หมดเวลาของคุณแล้ว เชิญกลับไปได้ วิลล์ส่งแขก..”

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องรับแขก วิลล์ซึ่งยืนรอรับใช้เจ้านายหนุ่มยิ้มน้อยๆ อย่างสะใจที่เห็นแม่คนหยิ่งผยองคอยดูถูกเขาเสมอยามเห็นหน้ากันเต้นเร่าๆ เหมือนเจ้าเข้า

“เชิญครับคุณซูซี่”

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ขี้ข้าก็อยู่ส่วนขี้ข้าไป๊” หญิงสาวตวาดแหวไม่รักษาภาพพจน์ใดๆ

“ก็ยังดีกว่าหมาตัวเมียที่วิ่งไล่เสือนะครับ”

“กรี๊ดดด ไอ้บ้าแกว่าฉันเป็นหมาตัวเมียเหรอ” สุมณฑากระทืบเท้าเร่าๆ ชี้หน้าวิลล์อย่างเดือดดาล

“ผมจะกล้าไปว่าอะไรคุณละครับผมก็แค่ขี้ข้า”

วิลล์ยิ้มอ่อนๆ แล้วผายมือไปยังประตู หญิงสาวหน้าแดงก่ำเจ็บแค้นอย่างที่สุด แต่ทำอะไรไม่ได้มากกว่าการเดินออกไป

วิลล์มองหญิงสาวที่กระแทกเท้าเดินจากไปแล้วส่ายหน้าดีใจที่เจ้านายของเขาไม่หลงใหลไปกับเสน่ห์ของสุมณฑา ถึงเจ้าหล่อนจะสวยมากชนิดหาตัวจับยากและรวยมาก แต่เขาไม่เห็นคุณสมบัติดีๆ จากสุมณฑาเลยแม้แต่น้อย และวิลล์รู้ดีว่าเจ้าหล่อนมาทำไม

เมื่อเห็นว่าร่างระหงของสุมณฑาขับรถออกไปจากบริเวณรีสอร์ตแล้ว วิลล์ก็สั่งการบางอย่างกับลูกน้องของตนอีกทีก่อนจะเดินเข้าไปหาพยัคฆ์ในห้องทำงาน

“ผมให้คนตามดูเธอแล้วครับ”

“แล้วได้ข่าวมายังไงบ้าง”

“เป็นไปตามที่เราคาดครับ” พยัคฆ์หันมามองหน้าคนสนิทใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย

“เรื่องนี้เคลื่อนไหวให้เงียบที่สุด ส่วนเรื่องคู่ขายายซูซี่นั่นนายอยากจะจัดการเองหรือจะให้ฉันช่วย”

“ผมจัดการเองได้ครับ ไม่ต้องห่วง ได้ข่าวว่าน้องสาวมันสวยพอดู หึหึ”

วิลล์หัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึง เสี่ยเอก เจ้าของร้านเพชรผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นคาสโนวาคนหนึ่ง ที่สำคัญเสี่ยเอก หรือ เอกพล คือคนที่ทำให้คนรักของเขาเสียชีวิต เพราะมันพยายามจะขืนใจคนรักของเขาแต่เธอขัดขืนมันจึงทำร้ายเธอจนเสียชีวิต กฎหมายทำอะไรมันไม่ได้เพราะหลักฐานไม่แน่นหนาและพ่อของเอกพลก็เป็นคนมีอิทธิพลคดีความจึงเงียบไป ซึ่งตอนนั้นพยัคฆ์อยู่ที่อิตาลีและยุ่งอยู่กับการจัดการงานซึ่งกำลังมีปัญหา วิลล์จึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเจ้านายของตนและเขาก็คิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวที่จะต้องสะสางเอง ซึ่งความแค้นเมื่อห้าปีก่อนมันยังฝังใจเขาอยู่และรอวันที่จะทวงคืน

“ตอนนี้สองมนุษย์ป้านั่นคงจะเอาของไปปล่อยให้ไอ้เสี่ยเอกสินะ” พยัคฆ์มองเอกสารในมือแล้วยิ้มร้ายกาจ

“ยายซูซี่เลยมาดูลาดเลาว่าเรามีท่าทียังไง”

“นายเดาถูกแล้ว ยายนั่นก็นางนกต่อดีๆ นี่เอง อีกอย่างตอนนี้ครอบครัวเธอกำลังจะหมดตัวจึงต้องพึ่งพาไอ้เสี่ยเอก แต่มันคงลืมไปว่ามันกำลังเล่นอยู่กับใคร ตอนนี้กับเมื่อห้าปีก่อนมันเปลี่ยนไปแล้ว นายไปเตรียมตัวเถอะงานนี้ถอนรากถอนโคน” พยัคฆ์กล่าวเสียงเรียบทว่าหนักแน่น

เมื่อคนสนิทออกไปแล้วชายหนุ่มก็เดินกลับไปที่ห้องของตนเองแล้วต้องหัวเสียอย่างหนัก เมื่อแม่ลูกไก่ในกำมือไม่อยู่ในห้อง ซ้ำพอเขาไปหาเธออีกห้องที่อยู่ติดกันแม่คุณก็ล็อกเสียอย่างนั้น

“หึหึ.. คิดว่าประตูแค่นี้จะขวางฉันได้เหรอจุมพิตา”

ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องของตัวเองอีกครั้งร่างสูงเดินไปที่ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่รูปเสือลายพาดกลอน ที่ยืนอยู่บนหน้าผาดูงามสง่า เขาแตะมือลงบนปุ่มเล็กๆ สีทองซึ่งกลมกลืนไปกับกรอบรูปลวดลายสลักงดงามจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ ผนังที่อยู่หลังภาพวาดก็เปิดออกเผยให้เห็นประตูบานหนึ่งอยู่ตรงนั้น พยัคฆ์เดินผ่านเข้าไปแล้วหยุดยืนกอดอกมองคนที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวที่กำลังยืนบ่นคนเดียวกับเสื้อผ้ามากมายในตู้

“ไม่รู้จะซื้อมาทำไมเยอะแยะ อย่างกับว่าเราจะได้ออกไปเฉิดฉายที่ไหนอย่างนั้นล่ะ ดูท่าแล้ววันๆ ก็คงจะได้อยู่แต่ในห้องคอยสนองความต้องการอีตาบ้านั่น แล้วนี่ซื้อมาทำไมเครื่องประดับสวยเวอร์วังอลังการขนาดนี้ใครจะกล้าใส่ ลิเกที่สุด นี่ก็อีก ชุดอะไรไม่รู้ใส่เข้าไปได้ยังไง เหมือนแก้ผ้าอย่างไรอย่างนั้น ดูสิชุดนอนบางขนาดนี้จะใส่ทำไม ใส่แล้วคงไม่ได้นอน นี่รึเปล่านะที่เขาพูดกันว่าชุดนอนใส่แล้วไม่ได้นอน..”

พยัคฆ์อยากจะหัวเราะคำพูดเธอนัก ตอนแรกเขาคิดว่าจุมพิตาจะต้องเป็นสาวมากเล่ห์เจ้าแผนการแน่ๆ แต่พอได้สัมผัสกับตัวตนที่แท้จริงของเธอแม้จะเพียงแค่ระยะเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอเป็นคนอย่างไร...

ภายนอกดูเหมือนจุมพิตาจะดูเหมือนเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนั่นก็เพราะอาชีพพนักงานขายของส่งของในร้านจำหน่ายเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดของตลาดชายแดนไทยลาวแห่งนั้น และอาชีพเสริมหลังเลิกงานกับวันหยุดคือการเป็นแม่ค้าขายกาวมหัศจรรย์แสนวิเศษที่ติดหนึบกับทุกสิ่ง สรรพคุณเลิศล้ำตามที่เธอโฆษณาให้ลูกค้าและนักท่องเที่ยวฟังด้วยความชำนาญ แต่เมื่อได้สัมผัสตัวตนที่แท้จริงของจุมพิตาแล้ว เขาก็นึกขันและคิดว่าตัวเองต้องบ้าแน่ๆ ที่หลงมาตอแยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นเธอ

จุมพิตาใสซื่อและอ่อนเดียงสามากอย่างไม่น่าเชื่อ ที่สำคัญเขารู้ได้ทันทีเลยว่าเขาคือคนที่ได้จูบแรกของเธอมาและมันทำให้เขาอยากได้มากกว่านั้น ซึ่งมันทำให้ต้องทำทุกอย่างเพื่อจะได้ครอบครองคนที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่กับข้าวของมากมายตรงหน้า นั่นคืออีกสิ่งหนึ่งที่จุมพิตาแตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมาซึ่งล้วนแต่ดีอกดีใจวิ่งรี่เข้าหาของกำนัลพวกนี้ กระเหี้ยนกระหืออยากจะได้ข้าวของมีราคาแพงๆ แต่งตัวสวยๆ เพื่อเอาใจเขา แต่กับจุมพิตาเจ้าหล่อนเอาแต่จะหนีและคอยแต่จะขัดคำสั่งเขาทุกครั้งที่จะทำได้แถมบางทีก็เถียงคำไม่ตกฟาก สรุปแล้วจุมพิตาคือต้นฉบับของคำว่า จอมพยศตาใส ดีๆ นี่เอง