ตอนที่ 7 ขอนอนด้วย / เฮียช้าง

ตอนที่ 7 ขอนอนด้วย / เฮียช้าง

ช่วงหัวค่ำ ผมแอบย่องเข้ามาในห้องนอนของลูกสาว เห็นว่าหนูนิดหลับไปแล้ว ส่วนพี่เลี้ยงเธอกำลังจัดของเล่นเก็บเข้าที่ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง

“แว่น...ลูกหลับแล้วเหรอ” เห็นแล้วยังจะมาถามอีก!

“ฉันมีชื่อเรียกให้ดีๆ” วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยจังเลย อยากจะเก็บของตรงนี้ให้เสร็จก็ว่าจะนอนแล้ว ช่วงกลางดึกก็ต้องลุกขึ้นมาชงนมให้คุณหนูอีก

“แว่นคนสวย...” ผมพอใจจะเรียกเธอแบบนี้!

วันนี้ฉันไม่มีแรงจะเถียงกับเขาแล้ว เลี้ยงเด็กคนนึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ดีที่หนูนิดเป็นเด็กไม่งอแงแถมยังยิ้มเก่ง ส่วนที่เหนื่อยก็เพราะต้องคอยจับเพราะแกคลานเร็วมาก รอยยิ้มของแกกับความน่ารักทำให้ฉันมีความสุข...เหนื่อยกายนอนพักเดี๋ยวก็หาย

“คุณสิงหราชกลับไปแล้วเหรอคะ”

“ถามถึงมันทำไม” เอ้า! ถามถึงก็ไม่ได้...

“ถามไม่ได้เหรอคะ” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากทางด้านหลัง ในขณะที่ฉันยังคงจัดเรียงข้าวของในห้องอยู่

“คุณสนใจมัน ผมหึง!” ไร้สาระจริงๆ!

“เวอร์...” ฉันจับแขนของเขาที่กอดฉันอยู่ออก ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยให้แต่โดยดี แล้วหันไปนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ

“ผมพูดจริงนะ”

“คุณท่านกับป้านวลก็ไปด้วยเหรอคะ”

“ทางโล่งเลย...” ผมพูดยิ้มๆ

“ทางอะไรของคุณ”

“ทางจู๋จี๋กับคุณไง คืนนี้ผมขอนอนกับลูกด้วยนะครับ”

“ไม่ค่ะ...คุณจะมาเจ้าเล่ห์อะไรกับฉันอีก”

“คุณอย่าคิดไปไกลสิ ผมสัญญากับคุณแล้ว นอนเฉยๆไม่ทำอะไรคุณแน่นอน” สัญญาลูกผู้ชายเว้ยไอ้ช้าง...ไม่ได้ทำขอให้ได้นอนกอดก็ยังดี…ผมบอกกับตัวเองในใจ

“แน่นะคุณ” เธอหันมาสบตากับผมนิ่งๆ ผมนี่รีบยิ้มรับทันทีเลย ถ้าขืนตอบว่าไม่แน่ใจ ผมก็อดน่ะสิ

“แน่! สัญญาเลย”

“ไม่เอาหรอก! ฉันกลัว” อ้าว...ยัยแว่นนี่ทำไมกลับคำง่ายจัง

“ลูกต้องการพ่อนะคุณ” ผมรีบเอาลูกมาอ้าง พ่อลูกเขานอนด้วยกันมาตลอดทำแบบนี้มันบาปนะครับ

“งั้นคุณก็เอาคุณหนูไปนอนห้องคุณสิ” เดิมที่ก็ตกลงกันไว้ก็เป็นแบบนี้ อุ้มไปแกคงไม่ตื่นหรอกมั้ง

“แต่ลูกก็ต้องการแม่นะครับ” เขาจะเอายังไงกับฉันกันแน่!

“ฉันเป็นแค่พี่เลี้ยง...”

“อะไรกันเมื่อเช้าคุณยังพูดอยู่เลยว่าจะเป็นหม่ามี๊ให้หนูนิด” ฉันเลี้ยงหนูนิดทั้งวันยังไม่เหนื่อยเท่ากับมานั่งเถียงกับเขาเลย เฮ่อ...จะเอายังไงก็เอา ฉันอยากนอนพักแล้ว

“คุณไปอาบน้ำเถอะ”

“ตกลงคุณอนุญาตให้ผมมานอนกับลูกที่นี่แล้วใช่มั้ย”

“ค่ะ” ผมยิ้มกริ่มเดินออกจากห้องนี้แล้วเข้าห้องของตัวเองไปอาบน้ำอย่างสบายใจ แต่พอกลับมาอีกทีผมกับพบว่าประตูมันล็อคจากด้านใน

“แสบจริงๆยัยแว่น ผมถือว่าคุณอนุญาตแล้วนะ” ผมเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปแล้วกลับออกมายืนที่เดิมพร้อมกับกุญแจในมือ เสียงไขกุญแจประตูห้องดังแก๊ก

“คุณ!” อ้าวยังไม่หลับ! เธอลุกขึ้นพรวดมานั่งมองมาทางหน้าประตูห้องที่ผมยืนอยู่ ตอนแรกก็ว่าจะมานอนเฉยๆ เห็นทีว่าจะต้องสั่งสองคนขี้โกงซะหน่อยแล้ว

“นี่มันบ้านผม คุณคิดว่าผมจะเข้ามาไม่ได้หรือไง” ว่าแล้วผมก็ทำหน้ามึนๆแล้วเดินเข้าไปล้มตัวนอนลงข้างๆเธอ

“ไหนบอกว่าจะมานอนกับลูกไงคะ” เขาล้มตัวนอนลงมาได้ก็คว้าเอาตัวฉันไปกอดไว้ทันที ท่าทางขี้เล่นตามแบบของเขานั่นแหละ

“ผมอยากจะสั่งสอนคนขี้โกงที่กล้าล๊อคประตูห้องไม่ให้ผมเข้ามาสักหน่อย” พูดจบเขาก็จูบหนักๆลงมาที่หน้าผากของฉัน แล้วผละออกมองลงมาที่ใบหน้าของฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“คุณจะทำอะไร เราสัญญากันแล้วนี่” ฉันทวงสัญญาทันที เมื่อรู้สึกว่าผู้ชายเจ้าเล่ห์ตรงหน้าต้องคิดจะทำอะไรกับฉันแน่ๆ เพราะมือปลาหมึกของเขากำลังเคล้นคลึงเต้าอวบอิ่มของฉันอยู่ คงจะมันมือของเขาแหละ น่ารำคาญจริงๆ รู้อย่างนี้ใส่เสื้อในนอนดีกว่า

“เรื่องสัญญานั่นผมไม่ลืมหรอกน่า...คุณไม่ให้ผมจับคุณกินอย่างเดียว ที่เหลือไม่เกี่ยว” พูดจบเขาก็จุ๊บลงมาที่ริมฝีปากของฉันอีกที แค่จุ๊บเท่านั้นไม่ได้จูบ อะไรของเขาเนี่ย...

“คุณหมายความว่ายังไง” ผมไม่ตอบแต่เลือกที่จะขยับตัวให้ต่ำลงไปพลางใช่มือถลกเสื้อยืดที่เธอสวมใส่นอนขึ้น แล้วจัดการอ้าปากงับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทันที

“คุณฉันง่วง...วันนี้ฉันล้ามากเลย” ฉันพยายามบอกเขาดีๆ เนื่องจากไม่มีแรงมาเถียงหรือว่าทะเลาะด้วยจริงๆ

“ก็นอนไปสิ ใครห้ามคุณล่ะ” ไอ้หื่นนี่! ฉันจะทำยังไงให้เขาหยุดดีนะ มีหวังถ้ายังให้เขากินนมเป็นเพื่อนหนูนิดแบบนี้ต่อ อีกเดี๋ยวก็คงจะเป็นฉันเองที่ยอม ว่าแล้วฉันก็ค่อยๆเลื่อนมือเข้าไปที่ท้ายทอยของเขาอย่างแผ่วเบา แล้วออกแรงกระชากทันที

“โอ๊ย! หนังหัวผมหลุดแล้วมั้ง!”

“น่ารำคาญจริงๆ บอกว่าง่วง! ว่าง่วง! ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!” ฉันด่าเสร็จก็ดึงเสื้อที่เขาถลกขึ้นปิดลงแล้วนอนคว่ำหลับตาลงทันที ส่วนเขาก็บ่นอะไรไม่รู้งึมงำๆแล้วก็หันไปกอดลูกแทน…

ช่วงกลางดึกหนูนิดดิ้นหิวนม น้ำหวานลุกขึ้นมาชงนมให้ กลางคืนหนูนิดจะดื่มนมประมาณสามครั้ง ครั้งแรกและครั้งที่สองผ่านไป ครั้งที่สาม คชาเริ่มรู้สึกว่าเธอตื่นบ่อยเกินไป

“แว่น...คุณนอนเถอะ เดี๋ยวผมลุกเอง” เดิมทีหน้าที่นี้มันก็เป็นของผมอยู่แล้ว

“ขอบคุณนะคะ” ผมพยักหน้าแล้วลุกลงจากเตียงไปชงนมให้ยัยหนู ครั้งแรกและครั้งที่สองผมแอบเห็นน้ำหวานนั่งรอจนกว่ายัยหนูจะอิ่มเธอถึงยอมนอน

“ชงเสร็จส่งให้ยัยหนูแล้วก็นอนได้เลย ไม่ต้องรอแกกินหมด ถ้าทำแบบนั้นคุณจะไม่ได้นอนนะ”

“ฉันกลัวแกสำลักนี่คะ” วิธีที่เธอทำมันอาจจะถูกต้องในการเลี้ยงเด็ก แต่หนูนิดแปดเดือนแล้วไม่ใช่เด็กเพิ่งเกิดสักหน่อย

“ยัยหนูไม่เป็นอะไรหรอก สัญชาตญาณเด็กแปดเดือนแกดิ้นได้ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้น”

“ค่ะ”

“ตอนกลางวัน ถ้ายัยหนูหลับคุณก็นอนพักได้เลยนะ”

“ฉันไม่กล้าหรอกค่ะ ฉันเป็นลูกจ้างนะ”

“เลี้ยงเด็กเล็กทุกคนเข้าใจไม่มีใครว่าอะไรคุณหรอก วันสองวันแรกคุณอาจจะไหว ต่อไปร่างกายคุณพังแน่”

“แต่...”

“เชื่อผมคุณอย่าดื้อสิ” ผมรู้ดีว่ายัยหนูซนขนาดไหน ถ้าเลี้ยงง่ายจริงคงไม่ต้องจ้างพี่เลี้ยงหรอกเพราะคนในบ้านก็มีไม่น้อยผลัดๆกันเลี้ยงก็ได้แล้ว แต่นี่คือไม่ไหวจับจริงๆไง

“..........” เธอพยักหน้ารับ ผมเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอเบาๆ

“นอนต่อเถอะ” จากนั้นเราก็หลับตามกันไปอีกครั้ง โดยมีหนูนิดนอนคั่นอยู่ตรงกลาง