-๔- แถวบ้านมีหล่อกว่านี้

หวานใจเดินตามยายนวลมาในครัวหลังจากตื่นนอนตอนเช้า มองไปรอบห้องครัวที่แทบไม่มีของอำนวยความสะดวกอะไรมากแล้วถอนหายใจ ตอนอยู่ที่บ้านก็ช่วยแม่ทำครัวบ่อยอยู่หรอก แต่ว่ายังมีเตาแก๊ส มีไมโครเวฟ ส่วนที่นี่มีแค่เตาถ่านกับพวกกระทะหม้อไหที่เก่าซะจนแทบจะดำหมดแล้ว

ยายนวลเอ่ยปากสั่งให้จุดเตาก็ได้แต่พยักหน้า ไม่กล้าจะพูดปฏิเสธออกไป ยังดีที่อย่างน้อยก็มีไฟแช็กยื่นมาให้ หวานใจนั่งลงมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะคว้าเอากากมะพร้าวขึ้นมา อันนี้น่าจะเอาไว้ใช้จุดไฟเป็นเชื้อเพลิงก่อนละมั้ง

พอเห็นควันโขมงก็ตกใจไปพักใหญ่ แล้วก็รีบโยนถ่านเข้าไปใส่จนเต็มเตา หวานใจลุกหาฝาหม้อมาพัดให้ไฟแรงขึ้นจนควันแทบเต็มครัว ยายนวลเดินกลับมาก็ปล่อยไข่ในมือหล่นแตกหมดแล้วร้องลั่นด้วยความตกใจ

"ไฟไหม้!!!! เร๊ววว ไอเพ้ง!! อยู่ไหนกันหมดว่ะ!"

เสือหาญวิ่งมาถึงก่อนใครด้วยเพราะตกใจเสียงตะโกน มือหนาปัดควันไปมาแล้วมองอย่างงุนงง ไม่เห็นจะมีเปลวไฟอยู่ตรงไหน มีแต่ควันขาวพวยพุ่งเต็มไปหมด ว่าแต่หวานใจละ หายไปไหน...

"แล้วนังหนูหวานใจของยายไปไหนจ๊ะ"

"จริงด้วย! นังหนู!! นังหนูอยู่ในนั้น ตายๆ"

"เกิดอะไรขึ้นจ๊ะพี่เสือหาญ ฉันได้ยินยายร้องลั่น"

กะทิวิ่งเข้ามาสมทบด้วย มองเข้าไปในครัวก็ได้แต่อ้าปากค้าง รั้งเสือหาญที่ท่าจะเดินเข้าไปด้วยความเป็นห่วง 

หวานใจวิ่งออกมาตอนได้ยินเสียงโหวกเหวก ปิดปากไอแล้วปัดควันไฟที่ส่งกลิ่นแตะจมูกอยู่ ก่อนจะหันไปมองทุกคนที่ยืนรวมกันตาแป๋วอย่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เสือหาญแอบอมยิ้มออกมาตอนที่เห็นว่าใบหน้าของหวานใจมีสีของถ่านเต็มไปหมด แก้มสองข้างก็ดำเป็นรอยนิ้ว คงจะเพราะเอามือไปลูบสินะ คิดอยู่ในใจไม่ทันจบ มือเล็กก็ยกขึ้นลูบหน้าตัวเองอีก แล้วครั้งนี้ทำเอาเสือหาญกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

"เอ๊ะ พี่หาญหัวเราะหรอ ไอเพ้งหูฝาดรึเปล่าเนี่ย"

ใครต่อใครต่างก็พากันมองเสือหาญอย่างแปลกใจ มีแค่กะทินั่นแหละที่ไม่พอใจเท่าไหร่ ปกติเสือหาญแทบไม่ยิ้มเลยด้วยซ้ำ แต่กลับส่งเสียงหัวเราะเพราะนังหวานใจคนนี้ กะทิไม่มีวันยอม

"คุณหัวเราะอะไร?"

"ข้าเปล่าสักหน่อย เอ็งต่างหากทำอะไร คิดจะเผาครัวบ้านข้าหรือไง"

"ปะ เปล่านะ ก็ยายบอกให้ฉันก่อไฟ"

"ก่อไฟอะไรของเอ็งควันเยอะขนาดนี้ ทำไม่เป็นก็พูดสิ เกิดไฟไหม้บ้านข้าจะทำยังไง เอ็งนี่มันเป็นตัวกาลกิณีเหมือนที่แม่หมอบอกสินะ"

หวานใจก้มหน้าลงอย่างรู้สึกเสียหน้าอีกครั้ง ทุกคนในหมู่บ้านก็คิดอย่างนี้อยู่แล้ว แต่พอไม่ออกจากบ้านยายนวลไปไหน ไม่ได้ยินใครพูดก็เลยไม่คิดมาก แต่เสือหาญบ้านี่ก็ยังมาพูดตอกย้ำซะได้

ยายนวลเดินมาลูบแผ่นหลังเล็ก แต่หวานใจไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วก็เลยวิ่งชนคนปากเสียที่พึ่งว่ากันเมื่อครู่ออกไปจากตรงนี้ เสือหาญมองตามแล้วส่ายหัวอย่างไม่อยากใส่ใจ

"พี่หาญพูดแรงไปหรือเปล่า ฉันว่าคุณหวานใจคงจะเสียใจนะ"

"แล้วมันเรื่องอะไรของมึงไอเพ้ง เจอกันไม่เท่าไหร่ก็หลงเสน่ห์จนต้องเอาอกเอาใจเลยหรือไง"

"มันไม่ใช่อย่างนั้น แต่ฉันก็เห็นว่าคุณหวานใจน่าสงสาร ที่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่ว่าอยากมาอยู่นี่จ๊ะ แต่ดันถูกพวกชั่วจับมา"

เสือหาญเอ่ยปากออกคำสั่งลูกน้องคนสนิทซ้ายขวาให้ออกไปเดินสำรวจรอบหมู่บ้าน แล้วหลอกล่อให้กะทิไปเอาของที่บ้านหมอคมให้จะได้เลิกมาเกาะแกะเสียที 

เดินตามทางมาแล้วมองหาไปทั่วก็ยังไม่เจอคนที่ตามหา เสือหาญได้แต่ถอนหายใจ ทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครชอบก็ยังจะเดินเตร่ไปทั่วอีก ขืนโดนฆ่าจนตาย ก็อย่ามาหาว่าเสือหาญคนนี้ไม่เตือนแล้วกัน

ธารน้ำตกของหมู่บ้านอยู่ไกลจากบ้านเสือหาญอยู่มาก ใครจะไปรู้ว่าหวานใจจะเสียใจจนวิ่งมาถึงนี่ เสือหาญยืนมองคนที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงริมธารน้ำ ไม่ใช่ว่าอยากมาตามหาหรอกนะ ถ้ายายนวลไม่สั่งก็ไม่มีวันที่จะทำอย่างนี้หรอก

"ข้าเตือนแล้วไม่ใช่หรอว่าผู้ชายที่ธาราวิหคน่ากลัว หรือว่าเอ็งอยากได้ผัวอยู่ที่นี่"

"......."

"ข้าพูดด้วยทำไมไม่พูด หรือต้องให้ใช้ลูกปืนงัดปาก"

หวานใจหันไปตวัดตามองคนที่ยังตามมาปากเสียใส่กันถึงนี่ เสือหาญก็เสือหาญเถอะ หวานใจในตอนนี้ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ไม่อยากจะคุยด้วยเลยสักนิด

"จะมานั่งเศร้าอะไรอยู่ที่นี่ ข้าวปลาไม่กินหรือไง มาอยู่กับคนอื่น ก็หัดทำตัวให้มีประโยชน์บ้าง"

"......"

"รีบไปช่วยยายทำกับข้าว"

"ไม่ไป!!"

"ทำไม!?"

"เดี๋ยวก่อไฟจนควันเยอะคุณก็ว่าอีก!"

เสือหาญได้แต่แอบยิ้มอีกแล้ว หน้าง้ำงอกับปากกระจับที่ยู่ลงนั่นมันอะไร อย่าบอกว่าน้อยใจที่โดนพูดจาแบบนั้นใส่ แต่ที่พูดไปทั้งหมดมันก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น

หวานใจมองเสือหาญที่เดินไปริมธารน้ำ อีกคนนั่งลงแล้วหยิบเอาผ้าที่พกมาจุ่มลงไปในน้ำแล้วบิดจนหมาดก่อนจะยื่นมาให้ หวานใจมองคนให้สลับกับผ้าในมืออย่างไม่เข้าใจ

"หน้าเอ็งดำไปหมด ขืนเดินไปให้คนเห็น เขาจะว่าเป็นผีเอานะ"

หวานใจเบิกตากว้างแล้วรีบขยับไปใกล้ธารน้ำ ส่องดูซ้ายขวาถึงจะไม่ชัดนักแต่ก็พอมองเห็น นี่อย่าบอกว่าเดินออกมารอบหมู่บ้านทั้งอย่างนี้นะหวานใจเอ๊ย

"ข้าถามจริงๆ เอ็งเป็นใครกันแน่ คงไม่ใช่พวกสายตำรวจหรอกนะ"

"เฮ่อ ฉันพูดไปคุณก็ไม่เชื่อ แล้วจะถามทำไม ก็บอกไปแล้วว่าโดนจับมา ธาราวิหคอะไรนี่ก็ไม่เคยรู้จัก ใครจะอยากมาลำบากลำบนอยู่ที่นี่ถามหน่อย"

"......"

"พวกคุณ...ทำเรื่องผิดกฏหมายหรอ? ทำไมถึงกลัวตำรวจนัก"

"ไม่ใช่เรื่องที่เอ็งต้องยุ่ง ลุกขึ้น! ไปช่วยงานบ้านยาย"

เสือหาญดึงตัวเองออกมาจากบทสนทนาแล้วพูดเสียงแข็ง หวานใจลุกขึ้นแล้วก็รีบเดินออกไปเพราะรู้แล้วว่าเสือหาญคงไม่ยอมพูดอะไรหรือบอกเกี่ยวกับที่นี่ให้ฟัง

ถึงจะก้าวเดินไม่ได้รีรอแต่เสือหาญก็เดินมาทันอยู่ดี ภาพตอนนี้ใครมองก็คงเหมือนเสือหาญเดินตามหวานใจต้อยๆ แต่ที่ทำก็แค่เพราะยายนวลสั่งเท่านั้น ขืนปล่อยให้เดินกลับคนเดียวแล้วเกิดเรื่องละเดือดร้อนแย่

"พี่เสือหาญไปไหนกับมันมาจ๊ะ!?"

"ไม่ได้ไป ข้าแค่ไปตามกลับมาช่วยยาย"

"ฉันเตือนเอาไว้ก่อนเลยนะ ว่าพี่เสือหาญเป็นของฉัน"

"ก็รู้แล้วไง พูดไปไม่รู้กี่รอบแล้วเนี่ย"

หวานใจเริ่มจะหงุดหงิดกับเด็กผู้หญิงคนนี้เต็มที พอโตเป็นสาวก็อยากมีสามีจนเต็มแก่เลยหรือไง 

"ฉันไม่สนใจคนของเธอหรอก แถวบ้านฉันมีคนที่หล่อกว่านี้ตั้งเยอะ"

เสือหาญมองตามหวานใจไปอย่างครุ่นคิด คำพูดของหวานใจทำไมฟังดูแปลกทะแม่ง ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเขาโดนด่าไม่มีผิด

"เอ็งว่าข้าไม่หล่อหรอหวานใจ!"

"พี่เสือหาญอย่าไปฟังมันนะจ๊ะ พี่เสือหาญของกะทิเนี่ย หล่อที่สุดเลย"