-๖- ข้าไม่หล่อตรงไหนเอ็งบอกมาซิ

"เอ็งกินเข้าไป เดี๋ยวยายหาสมุนไพรเสร็จจะด่าข้าอีกว่าไม่ดูเอ็ง"

เสือหาญชักเริ่มจะหงุดหงิดใส่คนดื้อดึงที่ไม่ยอมกินข้าวที่กำลังป้อนเสียที อยากจะเดินออกไปไม่สนใจแต่คำสั่งยายนวลก็ไม่เคยขัดได้ ชีวิตไอ้เสือหาญผู้ยิ่งใหญ่แห่งธาราวิหคไม่เคยลดตัวมาทำแบบนี้ให้ใครหรอกนะ ยอมทำให้ก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว ยังไม่รู้จักสำนึกบุญคุณกันอีก

"ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้ใส่อะไรแปลกๆลงไป"

"ข้าจะไปใส่อะไร อย่าบอกว่าเอ็งกลัวข้าใส่ยาเสน่ห์ลงไปนะ แบบเองข้าไม่สนใจหรอก"

"แล้วคิดว่าฉันสนใจคุณหรือไง หล่อก็ไม่หล่อ พูดอะไรเพ้อเจ้อ"

"นังตัวดี เอ็งกล้าดียังไงมาว่าข้าเพ้อเจ้อ!"

หวานใจขยับหนีคนที่ลุกขึ้นยืน ใบหน้าบึ้งตึงของเสือหาญทำเธอเม้มปากแน่น คำพูดเมื่อครู่กำลังสร้างปัญหาแล้วสินะ ให้ตาย จะถูกยิงทิ้งไหมเนี่ย ข้อมือสองข้างถูกเสือหาญกระชากไปหา แล้วใบหน้าของคนตรงหน้าก็ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆจนหวานใจต้องรีบหลับตาหนี

"ลืมตามาดู ข้าไม่หล่อตรงไหนเอ็งบอกมาซิ"

"ไม่ดูอะไรทั้งนั้น!!"

"ข้าบอกให้ดู!!!"

เสือหาญกระชากแรงจนไปจนกายบางเข้ามาชนที่อก ดวงตากลมลืมขึ้นมามองเพราะรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่มากกว่าปกติ สันจมูกโด่งแทบจะชนกลับจมูกของหวานใจอยู่รอมร่อ เสือหาญยังคงนิ่งอยู่กับที่ไม่ยอมขยับ ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นแววตาผู้หญิงคนนี้นัก

"กรี๊ดด นังหวานใจ"

กะทิเปิดเข้ามาเห็นภาพบาดตาก็พุ่งตัวใส่สองคนที่ยังคงใกล้ชิดกันอยู่แล้วออกแรงกระชากเสือหาญออกไป ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงที่ใบหน้าสวย หวานใจหันกลับมาจ้องตาเขม็ง แล้วไม่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัวอยู่ฝ่ายเดียว เธอตบอีกคนคืนไปเต็มแรง

"นี่แกกล้าตบฉันหรอ!"

"ทีเธอยังกล้าตบฉันเลย"

เสียงกรีดร้องของกะทิดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะพุ่งเข้าไปหาจังหวะเดียวกับที่หวานใจก็พุ่งไปหาด้วยเหมือนกัน หวานใจก็ไม่ใช่คนชอบเอาชนะหรอก แต่เรื่องอะไรต้องแพ้ด้วย ถึงจะเจ็บตัวอยู่ก็ไม่ได้มีผลต่อการตอบโต้ผู้หญิงบ้าคนนี้หรอกนะ

"เฮ้ยๆๆ แยกๆ ไอเพ้งมาช่วยข้า"

เพ้งรับคำสั่งแล้วคว้าตัวกะทิไว้เพราะอยู่ฝั่งเดียวกับตัวเอง ส่วนเสือหาญก็ใช้แขนแกร่งคว้าหวานใจจนลอยหวือมาอยู่ในอ้อมกอด 

"พวกเอ็งพอเลย เลิกตีกัน"

"แต่มันอ่อยพี่เสือหาญนะจ๊ะ กะทิจะจัดการมัน"

"ก็เข้ามาสิ!! คิดว่าจะยอมหรือไง!"

หวานใจตอบกลับทันทียิ่งทำเอากะทิหงุดหงิดจนจะพุ่งมาหาอีกรอบ แต่เพราะถูกเพ้งล็อกตัวเอาไว้ก็เลยทำไม่ได้ ส่วนหวานใจก็ยังถูกเสือหาญโอบล็อกรอบเอวเอาไว้แน่น ขนาดตัวที่ต่างกันมากแทบจะทำให้หวานใจดิ้นไปไหนไม่ได้

"มันอะไรกันห๊ะ!?"

"ก็นังหวานใจน่ะสิยาย มันหลอกล่อพี่เสือหาญให้จูบกับมัน"

"เฮ่ย จะบ้าหรอ ฉันเปล่าจูบนังหนูหวานใจของยายนะ นังกะทิมันเข้าใจผิดแล้วโวยวายไปเอง"

"เอ็งกลับไปนังกะทิ ว่างมากก็กลับไปหาอะไรทำ ส่วนเอ็งปล่อยเอวนังหนูหวานใจมันได้แล้ว เนียนเหลือเกินนะ"

กะทิเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปเพราะทำอะไรไม่ได้ เสือหาญก้มมองแขนตัวเองที่โอบเอวหวานใจไว้แน่นแล้วรีบผละออกด้วยอาการตกใจ ทำท่าทางอึกอักไม่รู้ควรจะพูดอะไรออกไปดี แล้วถึงทำหน้าไม่ชอบใจก่อนจะเอามือถูเช็ดตามเสื้อราวกับรังเกียจที่ต้องเนื้อตัวหวานใจซะอย่างนั้น

หวานใจก็ไม่ยอมทำท่าปัดไปตามเสื้อผ้าที่เสือหาญจับแล้วยักคิ้วใส่ ทำมาทำกลับไม่โกง ให้รู้ไปเลยว่าเสือหาญเกลียดกันมากเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งเกลียดเขายิ่งกว่า

"นังหวานใจ นังตัวดี!"

"หยุด! เอ็งจะทำอะไรห๊ะ!"

ร่างสูงของเสือหาญชะงักเพราะยายนวลมาขวางไว้ ก่อนจะโดนมือเหี่ยวย่นตีเข้าที่หัวหนึ่งที เอะอะทำไมกลายเป็นว่าเหมือนผิดตลอดเลย ยายนวลดูจะรักหวานใจมากกว่าเขาเสียอีก

"ฉันเป็นหลานยายนะ ทำไมเข้าข้างคนอื่น"

"ข้าเข้าข้างความถูกต้อง นังหนูหวานใจมันก็อยู่ของมันเฉยๆ มีแต่เอ็งนั่นแหละที่ชอบไปหาเรื่อง"

หวานใจเดินเข้าไปกอดแขนยายนวลแน่น แววตาออดอ้อนนั่นเสือหาญเห็นแล้วก็แอบหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้อันตรายเสียจริง ชอบทำหน้าทำตาใส่ซื่อ ออดอ้อนจนใครต่างก็ชอบ

ลูกน้องคนสนิททั้งสองคนก็ดูเหมือนจะชอบมาก เอาแต่คอยเทียวไปเทียวมาพูดคุยไม่หยุด ไอเพ้งคนดูแลยายนวลก็ชอบมาช่วยงานเวลาเขาสั่งให้ทำอะไร นี่ถ้าไม่ติดว่าส่วนใหญ่หวานใจอยู่กับยายนวล เสือหาญคงจะคิดว่าทำเสน่ห์ใส่คนไปทั่วแล้ว โดยเฉพาะกับพวกผู้ชายหน้าตาดี 

"พี่หาญเลิกมองคุณหวานใจแบบนั้นได้แล้ว"

"เอ็งนี่มันมีอะไรดีนะ ทำไมคนถึงเข้าข้างกันนัก"

เสือหาญพูดใส่ทันทีที่เสือโชคพูดแล้วจ้องหน้าคนที่ดูเหมือนจะไม่สลดสักนิดที่ถูกเขาว่า 

"มีอะไรดีเดี๋ยวสักวันเอ็งก็จะรู้เองนั่นแหละ"

"ยายหมายความว่าไง?"

"ก็บอกว่าเดี๋ยวรู้เองไงเล่า เอ็งพากันออกไปได้แล้ว ข้าจะให้นังหนูมันพักผ่อน"

เสือหาญเดินออกมาด้านนอกอย่างหัวเสีย แอบหงุดหงิดที่ใครต่อใครก็พากันเข้าข้างหวานใจกันหมด เตะเข้าที่เก้าอี้เพื่อระบายอารมณ์แล้วหันไปมองเสือมิ่งกับเสือโชคที่แอบขำกันอยู่

"ขำอะไรกันพวกมึง!"

"พี่หาญก็ใจเย็นๆ อย่าหงุดหงิดไปเลย"

เสือมิ่งทำมือให้เสือหาญหายใจเข้าหายใจออกจะได้คลายอารมณ์ลงบ้าง

"ทำไมพี่ถึงดูไม่ชอบคุณหวานใจ ฉันว่าน่ารักดีออกนะ"

"น่ารักหรอว่ะ กูว่าแล้วไอ้โชค มึงนี่หลงเสน่ห์นังตัวดีนั่นเข้าแล้วละสิ"

เสือหาญชี้หน้าลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าจริงจัง คิดเอาไว้อยู่แล้วไม่มีผิด ผู้หญิงคนนี้เข้ามาเพื่อทำให้ผู้ชายในหมู่บ้านลุ่มหลง แล้วสุดท้ายมันก็จะเกิดปัญหาแตกหักจากกัน แล้วก็อาศัยช่วงเวลานั้นพาตำรวจเข้ามา ต้องใช่อย่างที่เขากำลังคิดแน่ๆ

"ไม่ใช่แบบนั้น แต่ฉันแค่เห็นว่าคุณหวานใจไม่มีพิษมีภัยอะไร"

"น้อยไปสิ แม่หมอบอกว่าเป็นกาลกิณีของหมู่บ้านด้วยนะ ถ้าถึงวันที่นังตัวดีนี่ทำให้ธาราวิหคเกิดเรื่อง พวกมึงกับยายก็จะรู้เอง"

"นี่อย่าบอกว่าที่พี่ไม่ชอบคุณหวานใจ เป็นเพราะว่าแม่หมอบอกนะ?"

เสือมิ่งขมวดคิ้วถามดู ถึงแม่หมอจะเป็นคนสำคัญของหมู่บ้าน พูดอะไรออกมาคนส่วนใหญ่ก็ต่างเชื่อ แต่ปกติเสือหาญไม่ใช่คนเชื่ออะไรง่ายๆ จะต้องมีหลักฐานชัดเจน หรือพิสูจน์ด้วยตัวเองก่อน แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น

"มันก็ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ไม่รู้ทำไม เวลากูเห็นหน้าแล้วก็หงุดหงิดจนจะบ้า"

พูดไปก็พลางคิดถึงใบหน้าของหวานใจที่ชอบทำเหมือนกำลังอ้อนคนนั้นคนนี้อยู่ นั่นหรอที่ไอ้โชคมันบอกว่าน่ารัก เอาลูกตาข้างไหนมองกันนะ เวลามองทีไรก็ไม่เห็นจะรู้สึกตกหลุมรัก มีแต่จะหงุดหงิดก็เท่านั้น

"เนี่ยแค่นึกถึงหน้าขี้อ้อนนั่นเวลาอ้อนยาย ก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว"

เสือหาญจิ๊ปากอย่างไม่เข้าใจตัวเอง สงสัยว่าเขาคงจะเกลียดผู้หญิงคนนี้จนเข้าไส้แล้วมั้ง ทั้งที่พึ่งเจอกันไม่นานแท้ๆ แต่ทำให้เกลียดซะจนแค่นึกถึงหน้าก็หงุดหงิดได้นี่ก็ไม่ธรรมดาแล้ว ยังไงก็ปล่อยให้นังหวานใจอะไรนี่อยู่ที่ธาราวิหคนานไม่ได้หรอก