-๗- สามสิบห้าเรียกว่าแก่แล้ว

"นังหนูของยายเนี่ยนะ จะไปช่วยอะไรฉันได้"

เสือหาญเหวใส่ยายนวลที่เดินพาหวานใจมาหาถึงที่เรือนไม้สำหรับประชุมขอคนในหมู่บ้านที่ปกติจะเข้ามาได้เฉพาะคนที่เสือหาญอนุญาตเท่านั้น หวานใจเอาแต่ยืนก้มหน้าไม่เงยขึ้นมาสบตา ตัวเธอเองก็ไม่ได้อยากมาที่นี่นักหรอก แต่ยายนวลดีกับเธอมากเสียจนไม่กล้าขัดใจอะไร เสือหาญหันไปมองพวกผู้ชายในหมู่บ้านที่เรียกประชุมวันนี้มองหวานใจกันจนตาเยิ้ม แล้วก็กระแอมออกมา

"ก็ให้นังหนูมันคอยเอาน้ำมาให้ก็ได้ เอ็งนี่ยังไง นังหนูหวานใจอยู่เฉยๆก็บ่นว่าไม่ทำอะไร พอให้มาช่วยงานก็ยังจะบ่นอีก ทำตัวเป็นคนแก่ไปได้"

"แล้วยังไม่แก่หรอคะ?"

หวานใจรีบหลบสายตาที่จ้องเขม็งมาในตอนที่รู้ตัวว่าเผลอถามอะไรแปลกๆออกไป ก็จะให้ทำยังไงได้ คนตรงหน้าทำตัวดูเหมือนอายุเยอะมากแล้วจริงๆนี่ ทั้งขี้บ่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง ไหนจะคำพูดคำจาอีกละ แต่ดูจากสายตาโกรธเคืองนั้นแล้วคงไม่แก่อย่างที่คิดสินะ

"ข้าอายุแค่สามสิบห้าจะมาแก่อะไร"

"ก็แก่แล้วจริงๆ สามสิบห้าเรียกว่าแก่แล้วนะ"

"เอ๊ะนังนี่ ยิงทิ้งซะดีไหม"

กายบางของหวานใจขยับไปหลบหลังยายนวลทันที จะให้พูดจาดีกับใครก็ได้ แต่กับเสือหาญนี่ทำไม่ได้จริงๆ เขาไม่ชอบหน้าเธอ เธอเองก็ไม่ชอบหน้าที่เอาแต่แสดงออกว่าไม่ชอบเธอตลอดเวลาแบบนั้นเหมือนกัน เมื่อไหร่จะได้ออกไปจากที่นี่สักทีก็ไม่รู้

"คุณหวานใจมาด้วยก็ดีเลย ไอโชคคนนี้มีแรงขึ้นมาทันที"

หวานใจยิ้มตอบเสือโชคไปอย่างนึกขอบคุณ อย่างน้อยอีกคนก็ทำให้เธอรู้สึกไม่กลัวที่จะต้องมาช่วยงานที่นี่ ยายนวลลูบหัวหวานใจแล้วอมยิ้มก่อนจะเดินออกไป หวานใจหันมายิ้มให้ทุกคนก่อนจะหุบยิ้มลงตอนที่สบตากับเสือหาญพอดี คนอะไรเอาแต่ทำหน้าบึ้ง เหมือนชีวิตไม่มีความสุข เหมือนคนอยากปลดทุกข์อยู่ตลอดเวลา

การประชุมของเหล่าเสือในหมู่บ้านเริ่มต้นขึ้น หวานใจเดินถือถาดน้ำเข้ามาได้ยินในช่วงสำคัญพอดี เธอเลือกที่จะแอบอยู่ตรงข้างประตูเพื่อฟังดู ถึงจะรู้ว่ามันเสียมารยาท แต่ก็อยากรู้ว่าเรื่องที่เขาคุยกันจะมีส่วนไหนที่พอจะทำให้เธอออกไปจากที่นี่ได้บ้าง

เสือหาญแจกแจงนัดแนะกับทุกคนเพื่อออกปล้น นั่นเป็นคำที่เธอได้ยิน ที่แท้แล้วคนพวกนี้ก็เลวอย่างที่เธอคิดจริงๆสินะ เป็นพวกโจรปล้นคนอื่นหรืออาจจะฆ่าด้วยก็ได้ แบบนี้เธอยิ่งไม่ควรรู้ความลับของที่นี่ให้มากนัก เพราะอาจจะถูกฆ่าปิดปากเมื่อไหร่ก็ได้ หวานใจสะบัดหัวไล่ความคิดพวกนั้นออกไปแล้วรีบเดินเอาน้ำไปให้จะได้ไม่ดูน่าสงสัย แต่ถึงเธอจะทำตัวไม่รู้อะไรมากแค่ไหน ก็ยังได้รับสายตาไม่ไว้วางใจจากเสือหาญกลับมาอยู่ดี

เกร๊ง!!

แก้วน้ำในมือหลุดร่วงจนหกเลอะเทอะเสื้อยืดสีขาวของตัวเอง หวานใจวางถาดลงแล้วเอามือเช็ดซับไปตามความเปียกชื้น เงยหน้ามาก็เห็นทุกสายตามองจ้องจนต้องขมวดคิ้วแล้วเสียงกระแอมของเสือหาญก็เรียกให้ทุกคนหันกลับไปที่โต๊ะ 

"แล้วเอ็งจะยืนงงอีกนานไหม หรือคิดจะอ่อยพวกมันอยู่ตรงนี้"

"อ่อย? อ่อยอะไร?"

"จะไปไหนก็ไปเถอะ"

"ไม่ไป คุณต้องบอกมาก่อน จะมาหาว่าฉันอ่อยได้ยังไง"

เสือหาญเบนสายตาหลบหวานใจที่เดินเข้ามาใกล้ ดูแล้วชุดชั้นในของกะทิที่ยังไม่ได้ใช้แล้วยายไปเอามาให้หวานใจใส่จะเล็กไปสักหน่อย หน้าอกหน้าใจถึงได้ล้นออกมาแบบนั้น ทั้งที่ไม่ได้อยากจะมองแท้ๆ แต่สีแดงเด่นหราขนาดนั้นก็ออกจะล่อสายตามากเกินไป เสือหาญหันซ้ายหันขวาแล้วก็ได้แต่หยิบกระดาษที่วางอยู่หน้าตัวเองไปแนบปิดเสื้อหวานใจเอาไว้

"ไว้ข้าจะบอกยายให้หาไซซ์ที่ใหญ่กว่านี้ให้แล้วกัน"

"นี่คุณ! มองนมฉันหรอ! ไอบ้า!!"

หวานใจพุ่งเข้าหาหวังเอาเรื่อง กำปั้นเล็กตั้งใจจะทุบเขาแต่เสือหาญไวกว่าแล้วจับเอาไว้ได้  แรงกระชากของเสือหาญทำหวานใจเซถลาไปแขนแกร่งก็เลยโอบรอบเอวแล้วพลิกกายบางไว้ตามสัญชาตญาณ คนอื่นอ้าปากค้างเพราะหวานใจนั่งลงบนตักของเสือหาญพอดิบพอดี 

เสือหาญมองเจ้าของก้นนิ่มที่ยังคงนั่งอยู่บนตักนิ่ง ดวงตาสองคู่ราวกับถูกสะกดไว้ให้มองกันและกันอยู่อย่างนั้น ก่อนแรงกระชากจากใครบางคนจะดึงจนหวานใจแทบกระเด็นไปไกล แล้วก็ถูกฝ่ามือฟาดเข้าที่หน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

"แกมายุ่งกับพี่เสือหาญของฉันอีกแล้วนะ!!"

"เธอก็ตบฉันอีกแล้วนะ บอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยสนใจเสือหาญของเธอเลย ไม่หล่อ ไม่ใช่สเปค เข้าใจบ้างไหมเนี่ย"

"เอ็งเป็นอะไรไหม?"

คนโดนตบส่ายหัวตอบเสือมิ่งไป ถึงจะรู้สึกเจ็บที่หน้าแต่นี่ก็ไม่หงุดหงิดเท่าสาเหตุที่โดนตบเป็นเพราะเสือหาญหรอก โดนตบกี่ทีก็โดนหาว่าเพราะอ่อยคนบ้านี่ทุกที ทั้งที่ไม่เคยอยากจะยุ่งเกี่ยวเลยสักนิด เมื่อไหร่จะเข้าใจกันนะ

"ครั้งนี้ฉันจะไม่ถือสาเธอ ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันไม่ยอมแน่"

"เดี๋ยว...เอ็งจะไปไหน?"

เสือหาญรั้งแขนหวานใจเอาไว้ก่อนที่จะเดินออกไป แขนเรียวสะบัดออกเต็มแรงจนเขาต้องมองสบสายตาดื้อดึงที่มองมา รู้สึกว่าจะอวดดีมากขึ้นทุกที ไม่เกรงกลัวกันเลยสินะ

"ทำไม? ฉันจะกลับบ้านก็ไม่ได้หรอ"

"เอ็งมีบ้านหรอ? นั่นบ้านข้าไม่ใช่บ้านเอ็ง"

กำลังรู้สึกเหมือนกับถูกพูดทวงบุญคุณหรือเปล่านะ หวานใจที่เตรียมจะอ้าปากเถียงก็ต้องหยุดลง ไม่มีอะไรผิดไปจากที่เสือหาญพูด ที่นี่ไม่มีบ้านของเธอ หวานใจอยู่ในฐานะคนอาศัยเท่านั้น มีสิทธิ์อะไรจะไปพูดเถียงกับคนตรงหน้าละ  ในเมื่อเธอยังต้องอาศัยบ้านของอีกคนเพื่อจะได้อยู่อย่างปลอดภัยในธาราวิหค

ระหว่างที่ครุ่นคิดอยู่ก็หันไปสบตากับเสือมิ่งที่พยายามส่งยิ้มให้ เหมือนจะลืมใครสักคนที่ดูพร้อมจะช่วยเหลือเธอมากกว่าเสือหาญไปรึเปล่า

"ฉันไม่อยู่บ้านคุณแล้วก็ได้ ในเมื่อคุณไม่อยากให้อยู่ ฉันก็จะไป"

"เหอะ เอ็งจะไปไหนได้ อย่ามาพูดจาอวดดีกับข้า"

หวานใจยิ้มหวานกลับจนเสือหาญขมวดคิ้วกับท่าทางที่ไม่เคยเห็น มองตามหวานใจที่เดินเข้าไปกอดแขนเสือมิ่งแน่นจนคนโดนกอดยังทำหน้าเลิ่กลั่ก 

"ฉันจะไปอยู่กับเสือมิ่ง"

เสือหาญกำลังรู้สึกเหมือนตัวเองถูกสายตาว่าอยู่เหนือกว่าเขาส่งมา มองแขนเล็กที่คล้องแขนลูกน้องคนสนิทอยู่แล้วก็รู้สึกไม่ชอบใจ จะปล่อยให้ผู้ชายในหมู่บ้านหลงผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ เดี๋ยวก็เสียงานเสียการกันพอดี

หวานใจขยับหลบหลังเสือมิ่งทันทีที่เห็นว่าเสือหาญเดินเข้ามา คนที่เธอใช้เป็นกำลังยืนนิ่งเป็นก้อนหินไม่ขยับไปไหนแต่ก็ไม่ช่วยอะไรเลย จนสุดท้ายก็ถูกเสือหาญคว้าแขนแล้วดึงไปหา

"ใครอนุญาตให้เอ็งไปอยู่ที่อื่น?"

"อยู่บ้านคุณก็ไม่ได้ อยู่บ้านคนอื่นก็ไม่ได้ แล้วจะให้ทำยังไง!?"

"แกก็กลับออกไปซะสิ"

กะทิพูดสวนขึ้นมาแล้วยิ้มอย่างคาดหวังว่าอีกคนจะตัดสินใจอย่างนั้น 

"ก็พวกคุณเป็นคนบอกเองว่าออกจากที่นี่สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ แล้วจะให้ทำยังไง"

"......"

"ในเมื่ออยู่กับคุณแล้วมันมีปัญหามาก ทั้งโดนคุณว่า ไหนจะโดนเมียคุณตบอยู่แทบทุกวัน"

"นังกะทิไม่ใช่เมียข้า!"

เสียงแข็งพูดขึ้นแล้วบีบข้อมือเล็ก ครั้งนี้หวานใจไม่ได้ทำท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอเหนื่อยกับการต้องอยู่กับคนปากเสีย ขี้เผด็จการแบบเสือหาญจะแย่แล้ว

"เอ็งไม่มีสิทธิ์อยู่ที่อื่น เพราะข้าต้องจับตาดูเอ็ง แล้วยายนวลก็สั่งไว้ กลับบ้านกับข้า"

"ฉันไม่กลับ เสือมิ่งขอฉันไปอยู่ด้วยเถอะนะคะ"

หวานใจสะบัดแขนออกแล้ววิ่งกลับไปหาเสือมิ่งอีกรอบ น้ำเสียงออดอ้อนนั่นทำเสือหาญคิ้วกระตุก เวลาได้ยินแล้วรู้สึกรำคาญหูจนหงุดหงิดไปหมด พยายามเรียกหลายครั้งแต่หวานใจก็ไม่ยอมหันมาเสียที คิดจะเล่นแบบนี้ก็ได้ คิดว่าเสือหาญไม่มีวิธีจัดการหรอ

"กรี๊ดด ทำอะไรของคุณ! ปล่อยเลยนะ!"