บทที่ 3 - ชายผู้หมดศรัทธาในรัก

ณ คลับสุดหรูในโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางนครโฮจิมินห์

ชายชาวเอเชียสองคน หน้าตาหล่อเหลาท่าทางภูมิฐานกำลังนั่งละเลียดเครื่องดื่มสีอำพันพร้อมพูดคุยกันด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

คนหนึ่งเพลิดเพลินไปกับการส่งสายตาให้กับกลุ่มสาวสวยที่นั่งโต๊ะติดกัน ส่วนอีกคนนั้นมัวแต่ก้มหน้าก้มตาจับจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือ

“ไอ้คิน น้องโต๊ะนั้นเขาเหล่มึงตาจะหลุดอยู่แล้ว” คามินช้อนสายขึ้นมองเพื่อนรัก ก่อนเลื่อนสายตาไปมองยังสาวสวยกลุ่มนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย พวกเธอพยายามทอดสะพานให้เขาอย่างเปิดเผย ทว่าคามินกลับทำหน้าตึงใส่ ก่อนดึงสายตากลับมาดังเดิม

“เรื่องของเขา ไม่ใช่ธุระของกู”

“อ้าว ไอ้นี่ กะว่าจะชวนไปเลี้ยงเหล้าสาว ๆ ซะหน่อย” คามินได้ฟังก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนยกแก้วเครื่องดื่มสาดลงคอจนหมด

“ไอ้เกริก แล้วทำไมมึงต้องชวนกูไปด้วยทุกครั้ง ไม่เข็ดหรือไงที่กูทำวงแตกคราวที่แล้ว”

เกริกพลได้ฟังดังนั้นก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนที่ชวนคามินไปจีบสาวด้วยกัน ทว่าความขวานผ่าซากและปากหมาของเพื่อนรักทำเอาสาว ๆ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ วงแตกแยกย้ายกันไปคนละทาง

“เออ กูไปคนเดียวก็ได้”

ว่าจบเกริกพลก็คว้าแก้วเหล้าเดินไปนั่งร่วมวงกับสาวสวยกลุ่มนั้น

คามินจึงหันมาสนใจหน้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า ไล่อ่านข้อมูลที่เลขาฯส่งตรงจากประเทศไทยมารายงานทุกวัน

คามิน อนันต์ชัย ประธานหนุ่มวัย 35 ปี ผู้เป็นเจ้าของบริษัทอาหารทะเลแปรรูปส่งออกยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ

เขาเดินทางมาดูโรงงานใหม่ที่ประเทศเวียดนามได้สองเดือนแล้ว โดยมีเกริกพลผู้เป็นเพื่อนรัก อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในทีมทนายประจำบริษัทติดตามมาด้วย

ชายหนุ่มไล่อ่านข้อความบนหน้าจอสี่เหลี่ยมที่เลขาฯส่งมารายงานความเคลื่อนไหวของคาริสาผู้เป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาและแฟนหนุ่มของเธอ

ไม่กี่วันก่อนคามินเพิ่งบินด่วนกลับประเทศไทยเพื่อไปสะสางปัญหาของน้องสาวและครอบครัวคนรัก ทำให้เขายังคงอดห่วงไม่ได้ จึงให้เลขาฯช่วยคอยเป็นหูเป็นตา

เมื่อเห็นว่าน้องสาวสุดที่รักมีความสุขดี ชายหนุ่มก็โล่งใจ

มือหนาวางสมาร์ตโฟนเครื่องหรูลงบนโต๊ะ ก่อนหันมาคว้าขวดเครื่องดื่มสีอำพันรินใส่แก้วคริสตัลที่ว่างเปล่า

พลันหางตาเหลือบไปเห็นเกริกพลเดินหน้าบอกบุญไม่รับกลับมาที่โต๊ะ เมื่อมองเลยไปทางด้านหลังก็เห็นสาวสวยกลุ่มนั้นกำลังทยอยลุกจากโต๊ะ

เกริกพลเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมหันมาทำตาขวางใส่

“เป็นเชี่ยไรมึง แดกแห้วเสร็จ แล้วอยากแดกตีนหรือไง”

“เขาบอกว่าต้องรีบกลับบ้านไปหาผัว หลังจากที่กูรูดบัตรเลี้ยงเสร็จเรียบร้อย แม่งเอ้ย” เกริกพลสบถออกมาอย่างหัวเสีย ทำเอาคามินหัวเราะออกมาดังลั่น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”

“เออ หัวเราะไปเถอะ ใช่สิ กูไม่ได้หล่อเลือกได้แบบมึง มีสาว ๆ เข้าหาตั้งมากมายแต่เสือกหยิ่ง” เกริกพลบ่นอย่างหัวเสีย เขาไม่ใช่คนหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ก็จริง แต่ทว่าเมื่ออยู่กับคามินทีไร เป็นอันต้องถูกรัศมีความหล่อเหลาของเพื่อนรักบดบังไปเสียทุกครั้ง

“มึงก็รู้ว่ากูเลิกสนใจเรื่องพวกนี้มานานมากแล้ว”

“หรือว่ามึงตายด้านแล้ววะ” เกริกพลถามพลางเหลือบมองต่ำลงไปยังใต้เข็มขัดของเพื่อนรัก

“เดี๋ยวกูถีบไปโน่น มึงกับกูก็ไปซื้อกินด้วยกัน” คามินวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรงพร้อมทำท่าจะยกขาขึ้นมาจัดการเกริกพลจริง ๆ ดังเช่นปากว่า

“กูล้อเล่น อ่ะ อ่ะ อันนี้กูจริงจังแล้วนะ กูถามจริง ๆ มึงยังรักอายอยู่ใช่ไหม”

คำถามของเกริกพลทำให้ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววครุ่นคิด

เมื่อครั้งที่ชีวิตของชายหนุ่มเจอมรสุมลูกใหญ่ บิดามารดาด่วนจากไปกะทันหันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้คามินที่เพิ่งก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยต้องขึ้นมาเป็นผู้นำ แบกรับภาระในการประคับประคองธุรกิจของครอบครัว และต้องคอยเป็นเสาหลักสำคัญให้กับน้องสาวเพียงคนเดียว ซึ่งตอนนั้นเธอยังเด็กมากเขาจึงต้องคอยดูแลเธอมากเป็นพิเศษ จนทำให้เขาละเลยอารียา แฟนสาวที่คบหากันมาตั้งแต่เริ่มเข้าสู้รั้วมหาวิทยาลัย

ในตอนแรกก็เหมือนอารียาจะเข้าใจในเหตุผลของเขา แต่แล้วเธอก็ทิ้งเขาไปแต่งงานกับนักธุรกิจอายุรุ่นราวคราวพ่อที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ

ในตอนนั้นชีวิตของคามินก็เกือบเสียศูนย์ ทว่าชายหนุ่มมีภาระหน้าที่มากมายที่อยู่บนบ่า เขาจึงไม่สามารถยอมให้ใจเศร้าโศกได้นาน นับตั้งแต่นั้นหัวใจของเขามันก็ค่อย ๆ ด้านชา จนไม่แยแสกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อีกต่อไป

“อ้าว เงียบแบบนี้ กูพูดแทงใจดำมึงใช่มั้ย” เกริกพลกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ

“ไม่ใช่เว้ย กูก็แค่คิดไปเรื่อยเปื่อย ส่วนเรื่องอายกูลืมไปนานแล้ว ตอนนี้เขาก็ไปมีครอบครัวมีลูกมีเต้า กูก็ยินดีกับเขา”

“แล้วทำไมมึงยังอยู่เป็นโสดแบบนี้ ยัยน้องของมึงก็มีแฟนไปแล้ว อีกหน่อยก็จะเหลือมึงแค่คนเดียว”

“อ้าว มึงก็ยังไม่มี”

“แต่กูมีแผนในอนาคตแล้วเว้ย...เมื่อถึงเวลากูจะแต่งงานมีลูกสักสองคน”

“ไม่เคยมีความคิดนี้ในหัวกูเลย” คามินว่าพลางยกยิ้มให้กับโชคชะตาของตัวเอง

“ไอ้คิน สักวันเว้ยสักวัน กูเชื่อว่าคนดี ๆ แบบมึงต้องได้เจอรักแท้” คำกล่าวของเกริกพลทำเอาคามินถึงกับหลุดขำออกมา

“โคตรไร้สาระ”

“เออ ไอ้พวกคิดลบมองโลกในแง่ร้าย” เกริกพลลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ปวดขี้ เดี๋ยวมา”

“มึงรีบไปเหอะ ไม่ต้องบอกกูหรอก”

คามินรีบไล่เพื่อนรักก่อนหันมาดื่มด่ำกับเครื่องดื่มราคาแพงบนโต๊ะ พลางเอนหลังพิงพนักโซฟา มองไปรอบ ๆ คลับที่มีเพียงแสงไฟสลัว

พลันนัยน์ตาคู่คมไปสะดุดกับร่างบางที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ผมลอนยาวสลวยสีน้ำตาลจรดกลางหลังพลิ้วไหวไปตามจังหวะการโยกย้ายของเธอ ซึ่งมันค่อนข้างเร็วและไม่เข้ากับจังหวะดนตรีแจ๊ซที่เปิดภายในคลับแห่งนี้

ทว่านั่นกลับดึงดูดความสนใจให้คามินจ้องมองอย่างไม่วางตา ในบางครั้งเขาก็เผลอหลุดขำออกมาเมื่อเธอโยกหนักจนทำท่าว่าจะพลัดตกจากเก้าอี้สตูล

“เมาปลิ้นเลยนะแม่คุณ” เขาว่าพลางโคลงศีรษะเบา ๆ พร้อมความรู้สึกนึกอยากเห็นหน้าค่าตาเธอขึ้นมา

เมื่อคิดได้แบบนั้นชายหนุ่มก็ไม่รอช้า ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืน ก่อนสาวเท้าตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์

ทว่าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว

“เฮ้ย มึงจะไปไหน” เสียงเรียกของเกริกพลทำให้คามินหยุดชะงัก ก่อนหันกลับมามองเพื่อนรัก

“กูจะไป...” เสียงทุ้มขาดหายไปเมื่อหันกลับมาอีกครั้งก็ไม่เห็นเธอแล้วแม้แต่เงา “ไม่มีอะไร”

คามินเดินกลับมานั่งบนโซฟาดังเดิม ทว่าเกริกพลก็ยังคงจ้องมองเพื่อนรักด้วยความข้องใจ

“อะไรของมึง ดูมีพิรุธนะ”

“ไม่มี มึงรีบ ๆ แดกให้หมด จะได้ขึ้นห้องกูง่วงแล้ว”

“เออ ๆ”

สองหนุ่มนั่งดื่มกันต่ออีกครู่ใหญ่ จากนั้นก็ต่างแยกย้ายขึ้นห้องไปพักผ่อน