บทที่ 4 - สุขสันต์วันเกิด

ร่างบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำขลับตัดกับสีผิวขาวเนียนละเอียด ผมลอนยาวสีน้ำตาลเข้มถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าทรงสูงโชว์แผ่นหลังนวลผุดผ่อง

สาวสวยเพียงหนึ่งเดียวภายในบาร์แจ๊ซสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว เธอนั่งเพียงลำพังอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ พลางยกแก้วค็อกเทลสีร้อนแรงขึ้นจิบด้วยใบหน้าผ่อนคลาย บางครั้งดวงตาคู่สวยก็เหลือบมองไปยังสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์

มือบางคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความในแอปพลิเคชันไลน์ ก่อนคลี่ยิ้มบางออกมา

“ไอ้มัทลากคุณนงเยาว์ไปนอนบ้านจนได้”

เฌอริตาว่าพลางเลื่อนดูภาพถ่ายที่มฑิราส่งมาให้นับสิบรูป ซึ่งเป็นภาพคุณนงเยาว์และครอบครัวของมฑิรากำลังทำกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกัน

หญิงสาววางสมาร์ตโฟนลงไปดังเดิม ก่อนยกเครื่องดื่มขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

เฌอริตาเดินทางมาทำงานที่ประเทศเวียดนามกับทีมการตลาดได้หลายวันแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงสนุกกว่านี้ เพราะเพื่อนร่วมงานที่ไปด้วยกัน และเพื่อนร่วมงานที่สาขาเวียดนามก็ต่างสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

หลังจากตารางงานในแต่ละวันเสร็จสิ้น ทุกคนก็มักจะชวนกันออกไปสังสรรค์ดื่มกินกันอย่างสุดเหวี่ยง

ทว่าในครั้งนี้มันต่างออกไป เนื่องจากวีรภาพผู้เป็นหัวหน้าคนใหม่เมาอาละวาดโวยวาย ออกคำสั่งให้ลูกน้องทำโน่นทำนี่ หากใครขัดขืนก็โดนด่าทอยกใหญ่ ทำให้ปาร์ตี้เมื่อคืนวานนี้วงแตกแยกย้ายในเวลารวดเร็ว

เฌอริตาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายแอบหนีออกมานั่งดื่มคนเดียวที่คลับภายในโรงแรม

และด้วยบรรยากาศอันสุดแสนจะโรแมนติกภายในคลับ ก็ทำเอาเธอเพลิดเพลินไปกับการดื่มเสียจนเมามายเกือบเดินกลับห้องไม่ไหว โชคดีที่ได้บาเทนเดอร์สุดหล่อเตือนสติ เธอจึงกลับห้องมาได้โดยสวัสดิภาพ

และวันนี้เธอก็กลับมาที่นี่อีกครั้ง หลังจากที่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมาตลอดทั้งวัน

มือเล็กคว้าแก้วคอกเทลขึ้นมาอีกครั้งด้วยใบหน้าแดงก่ำ ทว่าพบเพียงความว่างเปล่า เธอจึงหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาเทนเดอร์หนุ่ม ก่อนจะนั่งโยกย้ายไปกับจังหวะเพลงแจ๊ซระหว่างรอเครื่องดื่ม

และในตอนนั้นเธอก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองมา เฌอริตาจึงหันไปทางด้านข้างซึ่งเคยมีเก้าอี้สตูลว่างอยู่ ก็พบกับชายชาวเอเชียหน้าตาหล่อเหลากำลังมองมาที่เธอ

คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนหันกลับมาหาบาเทนเดอร์หนุ่มที่นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้พอดี

“มองอะไร” เสียงหวานบ่นพึมพำก่อนยกแก้วคอกเทลขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจชายหนุ่มคนนั้นอีกเลย

เมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายที่เพิ่มดีกรีความเข้มข้นขึ้น ทำให้เฌอริตาวาดลวดลายโยกย้ายไปกับจังหวะเพลงแจ๊ซอย่างไม่สนใจใคร เพราะไหน ๆ ที่นี่ก็ไม่มีใครรู้จักเธออยู่แล้ว

จวบจนเวลาล่วงเลยเข้าวันใหม่ สมาร์ตโฟนที่วางอยู่ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวจึงคว้ามันขึ้นมาเปิดดูข้อความมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาอวยพรวันเกิด

“อ้าว วันเกิดนี่นา ลืมไปเลย” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างยืดยานพร้อมความรู้สึกมึนงงจากฤทธิ์ค็อกเทล

ร่างบางเริ่มทรงตัวไม่อยู่ จึงต้องโน้มใบหน้าซบลงบนเคาน์เตอร์บาร์ และนั่นจึงทำให้เธอเห็นว่าหนุ่มหล่อคนนั้นก็ยังคงมองเธออยู่เช่นเดิม

“มองทำไมจ๊ะพ่อหนุ่มเวียดนาม ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง” สิ้นเสียงหวานใบหน้าหล่อเหลาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“ฮ่า ฮ่า ฟังไม่ออกล่ะสิ แอบมองแบบนี้เดี๋ยวปั๊ดให้เลี้ยงเหล้าซะเลย” ว่าจบคนตัวเล็กก็สะอึกออกมาและตามมาด้วยเสียงเรอดังลั่น

เฌอริตายกสมาร์ตโฟนในมือขึ้นมา พยายามหรี่ตามองหาอะไรบางอย่าง ก่อนเปิดแอปพลิเคชันเทียนวันเกิดขึ้นมา

จากนั้นหญิงสาวก็เริ่มร้องเพลงแฮปปีเบิร์ทเดย์เบา ๆ เพียงหนึ่งรอบก่อนทำท่าเป่าเทียน

“สุขสันต์วันเกิดนะเฌอร์ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดี เก่งมากเฌอริตา” สิ้นเสียงหวานเฌอริตาก็ยิ้มออกมาทั้งตาและปาก เมื่อเธอมองเลยออกไปก็เห็นชายหนุ่มคนนั้นยิ้มไปกับเธอด้วย หญิงสาวจึงโงหัวขึ้นมา และลุกขึ้นจากเก้าอี้สตูล ก่อนจะเดินโซเซไปหาชายหนุ่ม

“นี่ยู ทูเดย์อีสมายแฮปปีเบิร์ทเดย์นะ โอเค๊ บาย”

ว่าจบคนตัวเล็กก็เดินออกไปจากหน้าเคาน์เตอร์บาร์โดยที่ยังไม่ได้จ่ายเงิน ทำให้บาเทนเดอร์หนุ่มตกใจทำท่าจะร้องเรียกเธอ ทว่าลูกค้าหนุ่มส่งสัญญาณให้บาเทนเดอร์พร้อมยื่นเครดิตการ์ดสีดำเงาวับ

“อ้าว แล้วนั่นจะเดินไปวะน่ะ” สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวโตก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามออกไปด้วยความเป็นห่วง

คามินนึกสงสัยตัวเองที่เดินตามผู้หญิงที่ไม่รู้จักออกมา อาจเป็นเพราะว่าเธอเป็นคนไทยเหมือนกัน อีกทั้งยังอยู่ต่างแดนจึงเกรงว่าอาจเกิดอันตรายกับเธอ

เขาเจอเธอตั้งแต่เมื่อคืนวาน ทว่ายังไม่ได้เห็นหน้าค่าตาเธอก็ไปเสียก่อน แต่เมื่อชายหนุ่มลงมาดื่มที่บาร์อีกครั้งในค่ำคืนนี้ เขาก็จำเธอได้ทันทีเมื่อเห็นสเตปการโยกย้ายคร่อมจังหวะดนตรีของเธอ

เฌอริตาเดินออกไปยังประตูทางออกของโรงแรม ก่อนจะไปทรุดกายนั่งลงบนทางเท้าใกล้กับลานจอดรถ พร้อมกับบ่นพึมพำบางอย่าง ทว่าคามินก็ไม่กล้าเข้าไป จึงทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่าง ๆ

จนกระทั่งมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา จ้องมองไปยังคนตัวเล็กตาเป็นมัน และทำท่าว่าจะเดินเข้าไปหาเธอ

สองขาของชายหนุ่มก้าวเข้าไปโดยอัตโนมัติ ทำให้นักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นตกใจและเดินหนีออกไป

ทันทีที่เข้าประชิดคนตัวเล็ก เขาก็คว้าแขนเรียวหิ้วเธอขึ้นจากพื้น หวังจะลากเธอกลับเข้าไปในโรงแรม ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

“แหวะ!”

ร่างบางลอยละลิ่วเข้าหาแผงอกแกร่ง พร้อมพรั่งพรูของเสียออกทางปากลงบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงเข้าเต็มเปา

คนตัวโตยืนอึ้งตะลึงงันต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันรวดเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ก่อนกลั้นใจก้มลงมาอีกครั้ง

“แหวะ!”

มวลอาเจียนระลอกใหม่พุ่งลงสู่เบื้องล่าง อาบรองเท้าหนังราคาแพงจนหมดสิ้น

“เต็มที่เลยครับ เอาออกมาซะให้หมด เต็มตัวกูหมดแล้วเนี่ย” คามินโคลงศีรษะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังบอบบาง

เมื่อเฌอริตาอาเจียนจดหมดไส้หมดพุง เธอก็ล้มลงในอ้อมแขนแกร่ง พร้อมหลับตาพริ้ม

คามินจึงจัดการอุ้มเธอขึ้นพาดบ่า พาเดินไปยังซูเปอร์คาร์เปิดประทุนคันงามที่จอดอยู่ไม่ไกล ก่อนวางเธอลงบนที่นั่งฝั่งผู้โดยสาร

“ซวยฉิบหายเลยกู”