บทที่ 2

“ปล่อยฉันไปเถอะแม่ ฉันสัญญาถ้าไปได้ดี ฉันจะกลับมารับลูกฉันทั้งสองคน” เสียงวิงวอนร้องขอความเมตตาจากแม่สามี ด้วยดวงตาที่หดหู่สิ้นหวังอ่อนแรงดังขึ้นแข่งกับเสียงฝนที่กระทบสังกะสีเสียงดังสนั่น

“แกมัน! หมามันยังรักลูกของมัน แต่แกมัน...” นางอำนวยเสียงสั่นเครือชี้หน้าลูกสะใภ้น้ำตารื้นขึ้นมาบริเวณขอบตาที่เหี่ยวย่นด้วยวัยห้าสิบต้น ๆ ก่อนจะทิ้งท่อนแขนลงข้างลำตัวอย่างสิ้นหวัง มือเหี่ยวย่นตามวัยกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มันจุกอกจนพูดอะไรไม่ออก น้ำตาก็พานไหลเอ่อท้นขอบตา รู้สึกหมดแรงหมดกำลังใจลงทันทีเมื่อไม่สามารถรั้งลูกสะใภ้ไว้ได้

“อยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ฉันฝากนุนีติ์กับพศินด้วยนะแม่” นางมณีตรงเข้ามาเกาะแขนแม่สามีพลางเขย่าเป็นเชิงขอร้อง แววตามีแต่ความสิ้นหวังในโชคชะตาน้ำใส ๆ ไหลรินเป็นสายทั้งเจ็บปวด หดหู่ในเวลาเดียวกัน เสียงสะอื้นไห้ปิ่มจะขาดใจความรู้สึกนั้นมันจู่โจมเข้ามาอย่างรับไม่ไหว

นางอำนวยปรายตามองพลางเหยียดยิ้มกับความคิดของลูกสะใภ้ที่นางรักมากพอ ๆ กับลูกชาย ช่างน่าสมเพชเสียจริงหมามันยังรักลูกของมัน

เด็กหญิงเพ็ญนีติ์ลุกขึ้นทันทีเมื่อเข้าใจบทสนทนาระหว่างมารดากับผู้เป็นย่า ตรงปรี่โผเข้ากอดมารดาไว้แน่นเพื่อรั้งนางเอาไว้ น้ำตาไหลพรากเหมือนสายน้ำเด็กหญิงอย่างเธอยังคงไม่เข้าใจความลึกซึ้งของการจากลามากไปกว่าภาพที่เห็นและเข้าใจตามประสาเด็ก

“แม่ แม่จะไปไหน แม่จะทิ้งพวกเราไม่ได้นะคะ แล้วหนูกับน้องจะอยู่ยังไง แม่” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนอย่างที่ห้ามไม่อยู่ ใบหน้าเล็กเปรอะเปื้อนด้วยหยาดน้ำตาไม่คิดว่าชีวิตของเธอจะไร้ที่พึ่งทางใจได้ถึงเพียงนี้

เด็กหญิงตัวน้อยกอดเอวผู้เป็นมารดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความปวดร้าวหวาดกลัวแทรกซึมเข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อยยากจะทัดทาน

นางมณีพยายามแกะมือพร้อมผลักลูกสาวออกให้พ้นตัว ตัดสินใจครั้งสุดท้ายเดินหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านไปในทันทีท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงคำรามของท้องฟ้าดังกึกก้องส่องสะท้อนหัวใจที่ร่ำร้องปิ่มจะขาดใจ เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตตามหลังมารดาไปคาดหวังว่าจะรั้งมารดาไว้ได้ เสียงร่ำไห้เสียงร้องตะโกนแข่งกับสายฝนก่อนจะหกล้มหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นที่เปียกชุ่มเจิ่งนองไปด้วยน้ำ พยายามลุกขึ้นแต่ก็แสนจะทุลักทุเลเพราะพื้นถนนที่ลื่น ภาพสุดท้ายคือภาพของมารดาขึ้นรถแท็กซี่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ…

‘หัวใจดวงน้อยบอบช้ำยากเกินกว่าจะเยียวยา แต่สำหรับเพ็ญนีติ์เธอซ่อนมันไว้ในซอกหลืบของหัวใจ ไม่มีวันที่เธอจะอ่อนแอเพียงเพราะคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิด’

บ้านไม้สองชั้นหลังเก่าค่อนข้างทรุดโทรมตามกาลเวลาแถวชุมชนแออัดแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร เป็นที่ซุกหัวนอนของครอบครัว เพ็ญนีติ์ วราสินธุ์ หรือที่เพื่อน ๆ ชอบเรียกเธอว่า นุนีติ์ สาวสวยดวงตากลมโต นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่งดงามเป็นประกาย ขนตายาวเป็นแพหนา ความสวยของเธอได้จากแม่และพ่อมาอย่างละครึ่งจึงงดงามตรึงใจต่อผู้พบเห็น ผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำยาวสลวยเงางามถูกรวบเก็บอย่างลวก ๆ มัดเป็นจุกกลางศีรษะบางส่วนหลุดลุ่ยคลอเคลียต้นคอ ใบหน้าสวยที่ไร้สีสันดูอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาในวัยสาวสะพรั่งดั่งดอกไม้แรกแย้ม กำลังนั่งช่วยย่าอำนวยห่อข้าวต้มมัดเพื่อขายในเช้าวันรุ่งขึ้น ชีวิตวนเวียนเฉกเช่นนี้ทุกวันเหมือนตารางชีวิตที่ซ้ำซากจำเจ

“ย่าจ๋า เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูเอาไปขายที่ตลาดเองนะจ๊ะ ย่าไม่ต้องไปแล้วเดี๋ยวลื่นหกล้มจะยุ่งไปกันใหญ่” เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใยในสวัสดิภาพของผู้เป็นย่าหญิงชราวัยหกสิบปลาย ๆ

“ไม่ไปได้ยังไง แกต้องไปเรียน ใกล้จบแล้วไม่เป็นไรหรอก ย่าไปได้ไอ้เชิดมันมารับทุกเช้า”

“ปีสุดท้ายแล้วอาจารย์ไม่เคร่งครัดแล้วค่ะ ถ้าเรียนจบหนูจะหางานดี ๆ ทำอดทนหน่อยนะคะ ช่วงนี้ไปทำงานที่ศูนย์ฟื้นฟูผู้สูงอายุทุกวันหลังเลิกเรียนอยู่แล้ว ช่วงปิดเทอมก็ไปทำงานแทบไม่ขาดสักวัน ตอนเย็นค่ำ ๆ ก็ไปอยู่ร้านพี่แข” น้ำเสียงแจ่มใสเอ่ยขึ้นแม้บางช่วงอาจแฝงด้วยความเหน็ดเหนื่อย