Partager

บทที่ 2

last update Date de publication: 2025-11-02 15:24:30

“ปล่อยฉันไปเถอะแม่ ฉันสัญญาถ้าไปได้ดี ฉันจะกลับมารับลูกฉันทั้งสองคน” เสียงวิงวอนร้องขอความเมตตาจากแม่สามี ด้วยดวงตาที่หดหู่สิ้นหวังอ่อนแรงดังขึ้นแข่งกับเสียงฝนที่กระทบสังกะสีเสียงดังสนั่น

“แกมัน! หมามันยังรักลูกของมัน แต่แกมัน...” นางอำนวยเสียงสั่นเครือชี้หน้าลูกสะใภ้น้ำตารื้นขึ้นมาบริเวณขอบตาที่เหี่ยวย่นด้วยวัยห้าสิบต้น ๆ ก่อนจะทิ้งท่อนแขนลงข้างลำตัวอย่างสิ้นหวัง มือเหี่ยวย่นตามวัยกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มันจุกอกจนพูดอะไรไม่ออก น้ำตาก็พานไหลเอ่อท้นขอบตา รู้สึกหมดแรงหมดกำลังใจลงทันทีเมื่อไม่สามารถรั้งลูกสะใภ้ไว้ได้

“อยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ฉันฝากนุนีติ์กับพศินด้วยนะแม่” นางมณีตรงเข้ามาเกาะแขนแม่สามีพลางเขย่าเป็นเชิงขอร้อง แววตามีแต่ความสิ้นหวังในโชคชะตาน้ำใส ๆ ไหลรินเป็นสายทั้งเจ็บปวด หดหู่ในเวลาเดียวกัน เสียงสะอื้นไห้ปิ่มจะขาดใจความรู้สึกนั้นมันจู่โจมเข้ามาอย่างรับไม่ไหว

นางอำนวยปรายตามองพลางเหยียดยิ้มกับความคิดของลูกสะใภ้ที่นางรักมากพอ ๆ กับลูกชาย ช่างน่าสมเพชเสียจริงหมามันยังรักลูกของมัน

เด็กหญิงเพ็ญนีติ์ลุกขึ้นทันทีเมื่อเข้าใจบทสนทนาระหว่างมารดากับผู้เป็นย่า ตรงปรี่โผเข้ากอดมารดาไว้แน่นเพื่อรั้งนางเอาไว้ น้ำตาไหลพรากเหมือนสายน้ำเด็กหญิงอย่างเธอยังคงไม่เข้าใจความลึกซึ้งของการจากลามากไปกว่าภาพที่เห็นและเข้าใจตามประสาเด็ก

“แม่ แม่จะไปไหน แม่จะทิ้งพวกเราไม่ได้นะคะ แล้วหนูกับน้องจะอยู่ยังไง แม่” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนอย่างที่ห้ามไม่อยู่ ใบหน้าเล็กเปรอะเปื้อนด้วยหยาดน้ำตาไม่คิดว่าชีวิตของเธอจะไร้ที่พึ่งทางใจได้ถึงเพียงนี้

เด็กหญิงตัวน้อยกอดเอวผู้เป็นมารดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความปวดร้าวหวาดกลัวแทรกซึมเข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อยยากจะทัดทาน

นางมณีพยายามแกะมือพร้อมผลักลูกสาวออกให้พ้นตัว ตัดสินใจครั้งสุดท้ายเดินหิ้วกระเป๋าออกจากบ้านไปในทันทีท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงคำรามของท้องฟ้าดังกึกก้องส่องสะท้อนหัวใจที่ร่ำร้องปิ่มจะขาดใจ เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตตามหลังมารดาไปคาดหวังว่าจะรั้งมารดาไว้ได้ เสียงร่ำไห้เสียงร้องตะโกนแข่งกับสายฝนก่อนจะหกล้มหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นที่เปียกชุ่มเจิ่งนองไปด้วยน้ำ พยายามลุกขึ้นแต่ก็แสนจะทุลักทุเลเพราะพื้นถนนที่ลื่น ภาพสุดท้ายคือภาพของมารดาขึ้นรถแท็กซี่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ…

‘หัวใจดวงน้อยบอบช้ำยากเกินกว่าจะเยียวยา แต่สำหรับเพ็ญนีติ์เธอซ่อนมันไว้ในซอกหลืบของหัวใจ ไม่มีวันที่เธอจะอ่อนแอเพียงเพราะคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิด’

บ้านไม้สองชั้นหลังเก่าค่อนข้างทรุดโทรมตามกาลเวลาแถวชุมชนแออัดแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร เป็นที่ซุกหัวนอนของครอบครัว เพ็ญนีติ์ วราสินธุ์ หรือที่เพื่อน ๆ ชอบเรียกเธอว่า นุนีติ์ สาวสวยดวงตากลมโต นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่งดงามเป็นประกาย ขนตายาวเป็นแพหนา ความสวยของเธอได้จากแม่และพ่อมาอย่างละครึ่งจึงงดงามตรึงใจต่อผู้พบเห็น ผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำยาวสลวยเงางามถูกรวบเก็บอย่างลวก ๆ มัดเป็นจุกกลางศีรษะบางส่วนหลุดลุ่ยคลอเคลียต้นคอ ใบหน้าสวยที่ไร้สีสันดูอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาในวัยสาวสะพรั่งดั่งดอกไม้แรกแย้ม กำลังนั่งช่วยย่าอำนวยห่อข้าวต้มมัดเพื่อขายในเช้าวันรุ่งขึ้น ชีวิตวนเวียนเฉกเช่นนี้ทุกวันเหมือนตารางชีวิตที่ซ้ำซากจำเจ

“ย่าจ๋า เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูเอาไปขายที่ตลาดเองนะจ๊ะ ย่าไม่ต้องไปแล้วเดี๋ยวลื่นหกล้มจะยุ่งไปกันใหญ่” เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใยในสวัสดิภาพของผู้เป็นย่าหญิงชราวัยหกสิบปลาย ๆ

“ไม่ไปได้ยังไง แกต้องไปเรียน ใกล้จบแล้วไม่เป็นไรหรอก ย่าไปได้ไอ้เชิดมันมารับทุกเช้า”

“ปีสุดท้ายแล้วอาจารย์ไม่เคร่งครัดแล้วค่ะ ถ้าเรียนจบหนูจะหางานดี ๆ ทำอดทนหน่อยนะคะ ช่วงนี้ไปทำงานที่ศูนย์ฟื้นฟูผู้สูงอายุทุกวันหลังเลิกเรียนอยู่แล้ว ช่วงปิดเทอมก็ไปทำงานแทบไม่ขาดสักวัน ตอนเย็นค่ำ ๆ ก็ไปอยู่ร้านพี่แข” น้ำเสียงแจ่มใสเอ่ยขึ้นแม้บางช่วงอาจแฝงด้วยความเหน็ดเหนื่อย

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 189

    “เหมือนทั้งสองคนค่ะ”“พี่อยากได้ลูกสาวคงน่ารักมากเพราะแม่สวย พี่จะถักเปียให้ลูกไปโรงเรียนทุกเช้า” ปรมัตถ์จัดความเรียบร้อยของหมอนเพื่อให้ภรรยาล้มตัวลงนอนได้ถนัด โดยมีสามีหนุ่มคอยประคองอยู่ไม่ห่าง นุนีติ์ยิ้มหัวเราะคิกคัก“ยิ้มหัวเราะหมายความว่ายังไง ทำไมพี่จะถักเปียให้ลูกสาวไม่ได้ เรื่องแค่นี้เองทำไม

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 188

    สองปีต่อมา...“พี่พีร์ พี่พีร์ครับ อยู่ไหนลูก” เสียงหวานของคุณแม่ถามหาลูกชายตัวน้อย ตอนนี้นั่งเล่นอยู่บนกองทรายอย่างสนุกสนานกับพี่เลี้ยง“คุณแม่พิพีร์อยู่นี่คับ” เด็กชายพีร์ตัวอวบอ้วนเพราะกินเก่งนั่งตักทรายใส่รถแบคโฮ เนื้อตัวมีแต่เม็ดทรายเต็มไปหมดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“ไปอาบน้ำไหมครับ เย็นมากแล้วเ

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 187

    “อือ” ปรมัตถ์ร้องครางเสียงต่ำ มือเรียวสวยกลมกลึงสอดเข้าไปในชุดสูทสีกรมท่า ลูบไล้เชิ้ตขาวไปมาเล่นเอากายแกร่งขนลุกเกรียว“นุนีติ์” เสียงแหบพร่ากดต่ำคำรามเมื่อมือเรียวสวยลูบไล้ลงต่ำไปป้วนเปี้ยนแถวแก่นกลางลำตัวที่กำลังโป่งนูนดุนดันขึ้นมาจนเด่นชัด ยิ่งก้นงอนงามอวบอัดบดเบียดด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่“ทำไมคะ ท

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 186

    วันต่อมา...ปรมัตถ์เดินทางมาทำงานพร้อมกับนุนีติ์ สามีหนุ่มมีอาการงอนเล็กน้อยเมื่อภรรยาสาวรบเร้าจะมาทำงานให้ได้ ทั้งที่เขาต้องการให้พักผ่อนอยู่ที่บ้าน หรือไปเยี่ยมครอบครัวของเธอ เขาเองก็ไม่มีปัญหาเพียงแต่ห่วงสวัสดิภาพของภรรยาต่างหาก ยิ่งลูกคนแรกเขากังวลสารพัดไอ้หมอทศก็ขยันเล่าเรื่องภาวะแทรกซ้อนระหว่า

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 185

    จากนั้นทั้งคู่ก็อยู่เสวนากับหลวงพ่อสักพักก่อนกราบลาเดินทางกลับ และได้ไปเยี่ยมมารดาของสามีที่บ้านหลังใหญ่ของตระกูลอิทธินันท์ธาดากุล ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แสงแดดยังลอดผ่านม่านบังแดดสีขาวสะอาดตา ปรมัตถ์พูดคุยสอบถามอาการของมารดากับพยาบาลที่ดูแลนุนีติ์เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ใก

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 184

    ร่างเปลือยเปล่าสองร่างตระกองกอดกันกลมด้วยไฟรักที่โหมกระพือตามแรงปรารถนา ปรมัตถ์พรมจูบไปทั้งร่างภรรยาสาว ฝากรอยคิสมาร์กแทบจะทุกซอกหลืบ กายสาวดิ้นพล่านเสียวซ่านรัญจวนใจ ตอบสนองอย่างเร่าร้อน ยิ่งฮอร์โมนคนท้องพลุ่งพล่านยิ่งเพิ่มกำหนัดให้กายแกร่งเร่งเร้าขับเคลื่อนอย่างลืมตน“เบา ๆ นะคะที่รัก”“ครับคนสวย

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 156

    “ฉันบอกให้เธอกลับ กลับไปซะ ฉันไม่ต้องการเธอ” แต่เธอก็ยังดื้อไม่ยอมกลับตามคำสั่งของเขา จนปรมัตถ์เกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ“ฉันบอกให้เธอออกไป” คราวนี้เสียงเข้มดุตวาดลั่น นุนีติ์พยายามใจดีสู้เสือ“ฉันไปหาอะไรมาให้เจ้านายทานดีกว่า ตอนนี้หนึ่งทุ่มกว่าเลยเวลาทานอาหารแล้วด้วย” “ทำไมดื้อนุนีติ์” ปรมัตถ

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 155

    “เจ้านายคะ เจ้านายเดี๋ยวสิคะ รอฉันด้วย” ฟากปรมัตถ์ที่เดินดุ่ม ๆ ไม่สนใจใคร นุนีติ์รีบเดินเข้ามาขวางหน้าเจ้านายเอาไว้แต่เขากลับไม่สนใจเดินเลี่ยงไปอีกทาง หญิงสาวก็เดินไปดักเขาไว้อีก“ฉันขอโทษเรื่องที่ฉันไม่ได้บอกเรื่องแม่ ไว้ฉันอธิบายให้ฟังวันหลังนะคะ แต่ตอนนี้เจ้านายควรไปดูอาการของคุณป้า”“ถ้าไม่หลีก

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 154

    ช่วงบ่ายแก่ ๆ นุนีติ์เดินทางมาเยี่ยมผู้สูงอายุที่ศูนย์พักฟื้น พนักงานที่นั่นต่างคิดถึงและชมความสวยกันเป็นแถว“สวยขึ้น ดูมีน้ำมีนวล หรือว่ามีแฟนแล้ว” นุนีติ์ยิ้มให้ทุกคนเมื่อถูกทัก เธอคงบอกพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้ว่ากำลังท้องอายุครรภ์น่าจะเกือบสองเดือน“สงสัยช่วงนี้ไม่ได้ทำงานกลางคืนมั้งคะ เลยได้พักผ่อน

  • หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา   บทที่ 153

    นายเปรมชัยรับไหว้อย่างเอ็นดู ส่วนนางบุหงาเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะเจอบุตรสาวพร้อมกับบุตรชายของเจ้าของบ้าน“พ่อมีธุระอะไรกับผม” ปรมัตถ์ถามขึ้นเมื่อนั่งลงตรงข้ามบิดา ปรายตาเหยียดมองผู้หญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากบิดาของเขา“ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากเจอลูกชาย เย็นนี้จะชวนมาทานอาหารค่ำด้วยกัน พร้อมหน้า

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status