ログインร้านอาหาร
“นี่มันเลยเวลานัดมา2ชั่วโมงแล้วนะ”นาวินพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ในขณะที่หมอสิตา“นาวิน”หมอสิตาเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสดใส ดีใจมากที่เขามาหาเธอกลางดึกแบบนี้ ในขณะที่นาวินเพียงจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ข้างในกำลังเดือดพล่านสุดๆ“เข้ามาก่อนสิคะ”หมอสิตาพูดขึ้น พาร่างสูงเดินมายังโซฟา ในใจก็แอบยิ้มตลอด หรือที่เขามาหาเธอ ก็เพราะต้องการที่พักใจกัน ถ้าเป็นแบบนั้น คืนนี้เธอจะถวายตัวให้เขาเต็มที่เลย“นาวินทานข้าวมารึยังคะ ให้สิตาทำอะไรให้กินไหม เอาเป็นแกงจืดของโปรดของ..”“สิตา”อีกฝ่ายถึงกับชะงักเมื่อนาวินเรียกชื่อเธอเสียงเรียบ“ผมมีอะไรจะถาม”“อะไรเหรอคะ?”“สิ่งนี้..”ร่างสูงโยนซองถุงยางลงตรงกลางโต๊ะ หมอสิตาเห็น เธอไม่ได้แสดงสีหน้าของความตกใจออกมาแต่อย่างใด เพราะเธอเตรียมรับมือกับเรื่องนี้มาแล้ว“อะไรเหรอคะ?”หมอสิตาถามกลับอย่างใสซื่อ “มันเป็นของคุณใช่ไหม”“คะ? ของสิตา? ไม่ใช่แล้วค่ะนาวิน ถุงยางซองนี้มันจะเป็นของสิตาได้ยังไงกันคะ”หมอสิตารีบเอ่ยแก้ตัวหน้าตาตื่น“ถ้ามันไม่ใช่ของคุณ แล้วมันของใคร ผมเจอมันอยู่ในถุงกระดาษที่คุณให้ผมมา”ใบหน้าหล่อจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างกดดัน คิดดูดีๆแล้ว มันไม่มีทางเลยที่ซองถุงยางนี้จะเป็นของเขา ที่มั่นใจขึ้นไปอีกก็เพราะเขาเอาซองถุงยางนั้นไปเที
“หมอนาวินคะ คุณรชาเป็นไงบ้างคะ”เหล่าพยาบาลที่เห็นนาวินเดินกลับมาก็รีบปรี่ไปถามด้วยความเป็นห่วงทันที แต่ทุกคนกลับต้องชะงัก เพราะใบหน้าหล่อของเขานั้นนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณ แถมดวงตายังแดงก่ำราวกับพึ่งร้องไห้มาหมาดๆสุดท้ายแล้วทุกคนก็ยอมถอยออกมาโดยไม่ถามอะไรต่อ ปล่อยให้ร่างสูงเดินกลับห้องไปเงียบๆวันต่อมา“รชาลูก!”“พ่อ? แม่?”รชามองพ่อกับแม่ของนาวินที่รีบวิ่งมาหาเธอหน้าตาตื่น หลังจากที่นาวินออกไป เธอก็ได้ออกจากห้องอันแสนมืดมิด แต่ยังคงไปไหนไม่ได้ เพราะถูกหมอสิตาสั่งให้นอนบนเตียงพร้อมกับเชือกที่มัดมือและเท้าของเธอติดไว้กับเตียงเธอโกรธเธอแค้นแต่พูดอะไรไปก็ไม่มีใครห้ามหมอสิตาได้ เพราะอีกฝ่ายคือหมอเจ้าของเคสของเธอซึ่งเรื่องนี้สิรช
“คุณหมอนาวินคะ!!”ร่างสูงที่กำลังพูดคุยกับคนไข้อยู่ มองพยาบาลที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาอย่างไม่สบอารมณ์“ไร้มารยาทนะครับ ไม่เห็นหรือว่าผมคุยกับคนไข้อยู่”เขาพูดเสียงเรียบ ใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน“คุณรชาค่ะ!”ชื่อนั้นทำเอานาวินถึงกับชะงักไปทันที สายตาคมมองสีหน้าพยายาลที่ตื่นกลัวสุดๆ ใจของเขาก็เต้นระรัวทันที“รชาทำไมครับ!”“ตอนนี้คุณรชาโดนทีมรักษาความปลอดภัยหิ้วปีกไปที่แผนกจิตเวชแล้วค่ะ!”“ครับ!?”ร่างสูงถึงกับลุกขึ้นพรวด ใบหน้าหล่อแสดงสีหน้าช็อกสุดๆ กับคำพูดของพยาบาลเกิดอะไรขึ้น?เวลานี้เธอควรจะกำลังเตรียมอาหารรอเขากลับบ้านไปทานด้วยกันไม่ใช่หรอกเหรอเธอมาที่นี่ทำไม
สิรชาเดินมาหยุดอยู่ที่ถุงกระดาษด้วยความตื่นเต้น ปกตินาวินจะซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอในวันสำคัญอย่างเช่นวันเกิดของเธอเท่านั้น ว่าแล้วร่างบางก็รีบเปิดดูด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความคาดหวังในสิ่งที่อยู่ด้านใน แต่ทว่า..“อ่าว ถุงเปล่ารึ?”คนตัวเล็กถึงกับถอนหายใจอย่างผิดหวัง ก็นึกว่าจะมีของขวัญอยู่ข้างในเสียอีก แต่มันไม่มีอะไรเลยต่างหาก ใบหน้าสวยหงอยทันที เธอหยิบถุงมาเพื่อไปทิ้ง และคิดว่านาวินคงขอถุงใครสักคนมาเพื่อใส่เสื้อเปื้อนเลือดที่ว่า เธอก็อุตส่าห์หลงดีใจนึกว่าสามีจะซื้อของขวัญมาให้แท้ๆแต่จังหวะที่กำลังจะทิ้ง จู่ๆก็มีบางอย่างหล่นออกมาจากถุง ตอนนั้นสิรชายังไม่คิดอะไร เธอก้มลงไปเก็บ แต่พอได้เห็นสิ่งนั้นชัดๆ ตัวเธอก็แข็งทื่อไปทันที“นี่มันอะไร?”สิรชาพูดด้วยความช็อกสุดขีด มองซองถุงยางสีน้ำเงินระบุไซซ์อย่างชัดเจนและใช่ทั้งไซซ์และยี่ห้อขอ
“อึก..อื้ออ..ทำไมวันนี้..อ๊าา!”สิรชากระตุกเกร็งเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วเธอก็ไม่อาจจำได้ ร่างบางได้แต่หอบแฮ่กๆ มองใบหน้าหล่อเลียริมฝีปากตัวเองที่ฉ่ำไปด้วยน้ำของเธอ“อย่าพึ่งเหนื่อย พี่ยังไม่ทันได้ใส่เลยนะ”นาวินพูดขึ้น สาวแก่นกายที่แข็งทื่อของตัวเองจ่อไปยังปากทางที่ฉ่ำแฉะของคนตัวเล็ก สวบบบ!!“อื้ออออ!!”ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน รู้สึกได้เลยว่าวันนี้มันแตกต่างจากวันอื่นๆอย่างเห็นได้ชัด ปกตินาวินจะอ้างว่าเหนื่อยจากการทำงานทุกครั้ง แต่มาวันนี้ ทั้งๆที่เขาน่าจะเหนื่อยมากกว่าวันอื่นๆ แต่กลับมีอารมณ์เสียได้“อ๊ะ..อื้อ..พี่นาวิน..ที่รักอ๊าาา..”นาวินที่ได้ยินเธอเรียกแบบนั้นก็ชอบใจสุดๆ อัดกระแทกแก่นกายจนลึกสุดโคน ก้มลงดูดยอดอกสีสวยอย่างหื่นกระหาย ในขณะที่สิรชาได้แต่ร้องครางด้วยความสุขสม“พี่นาวิน อื้ออ ดีมากเลย มันดีมากเลยค่ะ”ใบหน้าหล่อจ้องมองคนตัวเล็กที่ส่งยิ้มให้กับเขา นาวินเลื่อนใบหน้าไปจูบเธออย่างเร่าร้อน เอวสอบขยับเข้าออกถี่ๆ มือบีบนวดหน้าอกของเธออย่างหื่นกระหายดีดีมากตอนนี้นาวินรู้สึกดีมากจริงๆ จากที่คิดแค่ว่าจะทำให้สิรชามีความสุข แต่ทว่าเป็นเขาเองที่มีความสุขมากกว่าเธออีกด้วยซ้
ร้านอาหาร“ยัยรชา ตาน่ะตา มองฉันบ้าง มองอะไรแต่มือถือไม่ทราบ”สิรชาที่โดนเพื่อนบ่นขนาดนั้นก็ต้องจำใจวางโทรศัพท์ลงอย่างช่วยไม่ได้“โทษที”เจ้าตัวเอ่ยขอโทษต่อเพื่อนชายคนสนิท ที่จริงเธอควรอยู่บ้านนั่นแหละ แต่เพราะนอยด์ที่โดนเทนัดกินข้าวกลางคัน ไหนๆเพื่อนก็มาหาทั้งทีเลยออกมาตอนนั้นเลยดีกว่า จะให้กินข้าวคนเดียวก็คงไม่อร่อย แต่ก่อนออกมาสิรชาก็ได้โทรไปหานาวินแล้ว ซึ่งอีกฝ่ายไม่รับ เลยส่งเป็นข้อความไปแทนว่าจะขอไปกินข้าวกับเพื่อน แต่จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีการอ่านเกิดขึ้น สงสัยท่าทางจะยุ่งมากจริงๆ ว่าแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวว่านาวินจะกลับมาเหนื่อยๆ เธอควรจะอยู่บ้านคอยช่วยเหลือนั่นนี่เขาแท้ๆ“งี้แหละเจมส์ ฉันน่ะเห็นจนชินตาแล้ว ยัยรชาห่วงผัวสุดๆ!”มีนาเริ่มเม้าท์ทันที“แต่ผัวนางน่ะเหรอ เหอะ! มองยัยรชาเป็นอากาศเลยจ้า!”“อ่าว ทำไมเขาทำแบบนั้น เลิกเลยนะ!”เจมส์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง ในขณะที่สิรชาเพียงยิ้มอ่อน เพราะแก้ตัวอะไรไม่ได้“เห็นไหมล่ะ ยัยรชาเองก็รู้ว่าผัวนางไม่รัก ไม่รู้จะทนอยู่ทำไม”มีนาเริ่มใส่อารมณ์ ตลอดเวลา3ปีที่เพื่อนของเธอแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ เธอก็คิดว่าเพื่อนจะมีความสุข แต่ไม่ใช่เลย ทุกๆครั้







