جميع فصول : الفصل -الفصل 7

“พี่นาวิน... พี่นาวินคะ”“อ่า..”ดวงตาคมค่อยๆ เปิดขึ้นจากการถูกปลุก นาวิน หรือนายแพทย์นาวิน หมอจักษุแพทย์ผู้เย็นชาปรับโฟกัสสายตาชั่วครู่ ไม่คิดเลยว่าเขาจะเผลอหลับไปแบบนี้สายตาคมมองสิรชา หรือรชา ผู้หญิงที่เขามองเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเพราะเมื่อก่อนอยู่บ้านข้างกัน และสนิทกันมากจนกระทั่งเขาย้ายบ้านไป ลำตัวของเธอยังคงมีบาดแผลอยู่เต็มตัว ใบหน้าสวยๆซีดและดูอ่อนแรงมาก อีกทั้งดวงตาที่แดงก่ำยังเป็นตัวบอกได้ดีว่าที่ผ่านมาเธอร้องไห้หนักแค่ไหน“รชาขอโทษค่ะ...”เสียงอันแผ่วเบาพูดขึ้น“เจ็บมากรึเปล่าคะ?”“อืม”นาวินตอบตรงๆ มองสิรชาที่มองมาที่มือของเขาซึ่งถูกพันแผลเอาไว้ พอเธอเห็นเขาเจ็บแบบนั้นเพราะตัวเองเป็นสาเหตุก็ยิ่งร้องไห้ออกมา“ฮึก.. รชาขอโทษ รชาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพี่เลย รชาฮึก!.. รชา..”นาวินมองอีกฝ่ายเงียบๆ สาเหตุที่เธอมาอยู่โรงพยาบาลคงต้องย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เขาได้รู้ข่าวจากพ่อแม่ว่าพ่อแม่ของสิรชาและตัวเธอเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงเกิดขึ้นและอุบัติเหตุนั้น ก็ได้พรากสองชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ซึ่งก็คือพ่อกับแม่ของสิรชาทางด้านสิรชาที่เป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวก็นอนโคม่าเป็นอาทิตย์ งานศพขอ

“กลับมาแล้วเหรอคะ”“อืม”นาวินตอบกลับสั้นๆ มองคนตัวเล็กที่มักจะส่งยิ้มให้เขาเสมอเวลาที่เขากลับจากที่ทำงานมา 3ปีแล้วที่เขาแต่งงานกับสิรชา ผู้หญิงที่เขามองเหมือนน้องสาวมาโดยตลอด และไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาได้มาแต่งงานและได้ข้ามสถานะพี่น้องกันยอมรับว่ามันก็แปลกๆในช่วงแรกที่จะต้องมากอด มาหอม มาจูบกัน หรือแม้กระทั่งมีเซ็กซ์กัน แต่ถามว่าทำไมเรื่องแบบนี้เขาไม่ปฏิเสธ เพราะเขารู้ว่าสิรชาชอบตัวเอง และเขาเองก็ขอบคุณเธอที่ยอมแต่งงานกันเพื่อกำจัดสิ่งน่ากวนใจของเขาออกไปได้ และอีกอย่าง ถ้าจะให้สมจริง การที่เขาเอาแต่เมินเฉย ทำตัวเหมือนเดิมกับเธอก็กลัวว่าความลับจะแตก กลัวพ่อแม่จะสงสัยเพราะงั้นเขาถึงยอมใจอ่อนลงบ้าง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้สึกรักสิรชาไปมากกว่าเดิม เขาเพียงแต่มองเธอใหม่ ไม่ใช่แบบน้องสาว แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นแต่มันก็อดยอมรับไม่ได้เลยว่าการอยู่ด้วยกันกับสิรชามันก็ไม่ได้แย่อะไร และเขาก็บอกเธอเสมอว่า หากอยากหย่าก็ขอแค่บอก เขาจะทำให้ทันที เพราะคิดว่าตอนนี้พ่อกับแม่เขาก็คงไม่คิดจะหาผู้หญิงคนอื่นให้แล้วเหมือนกัน“วันนี้รชาทำต้มจืดสาหร่ายของโปรดพี่นาวินด้วยนะ”ทันทีที่เดินเข

หลายวันต่อมาร่างบางเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังที่เลยเที่ยงคืนไปแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แววของนาวิน หลายวันมานี้เธอสังเกตได้ว่าเขาเริ่มกลับบ้านดึกมากขึ้นทุกวัน จากหนึ่งทุ่ม เป็นสองทุ่ม และลากยาวมาถึงวันนี้ที่กลายเป็นวันใหม่เข้าไปแล้วสิรชานั่งอยู่บนโซฟาด้วยความเป็นห่วง เธอมองอาหารบนโต๊ะที่ยังคงทำให้เขาทานทุกวัน และมันก็ถูกเททิ้งทุกวันเพราะเขาไม่กิน “หาวว”มือเล็กยกขึ้นปิดปาก เธอง่วงจนตาจะปิดหลายครั้งแล้ว แต่จะให้ไปนอนใจมันก็อยู่ไม่สุขเนื่องจากอีกฝ่ายยังไม่กลับบ้าน แต่หากมีข้อความจากเขาส่งมาบอกบ้างว่าติดนั่นนี่เธอคงจะวางใจได้กว่านี้ แต่มันไม่มีไง!สักข้อความ สักสายโทรเข้าไม่มีเลย!เพราะงั้นเธอทำได้แค่นั่งรอเขาด้วยความเป็นห่วงอยู่แบบนี้ต่อไป“มาแล้ว!”ร่างบางตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน เธอรีบพุ่งไปหานาวินทันที มองร่างสูงที่ลงจากรถมาด้วยสภาพอิดโรยสุดๆ“กลับมาแล้วเหรอคะ”“ทำไมยังไม่นอน?”นาวินไม่ได้ตอบคำถามของร่างบาง แต่กลับถามคำถามกลับแทน“ก็พี่นาวินยังไม่กลับ รชาเป็นห่วง”เธอพูดออกไปตรงๆ แต่แทนที่เธอจะได้รับคำขอบคุณจากเขา เธอดันได้รับสีหน้าของความไม่พอใจจากเขากลับมาแทน“ไม่จำเป็น ทีห

“จะกลับแล้วเหรอคะคุณรชา”“ค่ะ”ร่างบางตอบกลับพยาบาลหน้าเค้าท์เตอร์ “คุณรชาเป็นอะไรรึเปล่า สีหน้าดูไม่ดีเลย”พยาบาลเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของสิรชาดูไม่สู้ดีนัก “เปล่าค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”ใบหน้าสวยพูดด้วยรอยยิ้ม ก็คงมีแต่คนนอกแหละมั้งที่รู้ว่าเธอไม่โอเค แต่คนเป็นสามีกลับไม่เคยรู้อะไรเลยนี่สิ“คุณหมอนาวินเองก็จะกลับแล้วใช่ไหมคะ”“ยังครับ”“ทำไมละคะ!”พยาบาลคนหนึ่งถึงกับพูดเสียงดังขึ้นมา ใบหน้าหล่อขมวดคิ้ว มองพยาบาลคนนั้นอย่างไม่เข้าใจ “คือว่า..คุณหมอเองก็ไม่ได้มีเคสคนไข้แล้ว วันนี้จะกลับเลยก็ได้นะคะ^^”“ถึงไม่มีคนไข้?แต่ผมก็มีงานอื่นต