บทที่ 104

            เช้าวันต่อมาปิยภัศร์มาทำงานตามปกติ เขาเซ็นงานเสร็จก็บอกกับวีรยาว่าจะไม่กลับเข้าบริษัท ถ้ามีอะไรเร่งด่วนให้โทรเข้ามือถือได้เลย อีกทั้งยังขอร้องเมธาวีว่าวันนี้ให้เธอรีบกลับบ้าน แต่เมื่อเห็นว่าเธอยังคงนิ่งเฉย เขาก็เลยพูดทิ้งท้ายว่าเขาจะรอจนกว่าเธอจะกลับ รับรองได้เลยว่าคืนนี้เขาจะตอบทุกคำถามของเธอ และยอมให้เธอซักฟอกจนกว่าจะพอใจ จากคำพูดที่อ่อนโยนราวกับจะขอร้องเธอนั้น ทำให้เมธาวีรู้สึกแปลกใจ

            “จะมาไม้ไหนอีกล่ะปรับตัวไม่ทันเลย” แต่น่าแปลกใจที่สุดก็คือเพียงการพูดจาของเขาเมื่อกี้กลับทำให้ความโกรธของเธอเบาบางลงได้

            ‘จะคอยดูซิว่าเย็นนี้จะมีอะไรมาให้แปลกใจอีก’

            เมื่อปิยภัศร์เมื่อออกจากที่ทำงานเขาก็รีบตรงกลับบ้านพร้อมกับตะโกนเรียกป้าวรรณ และขอความช่วยเหลือจากเธอในการจัดเตรียมทำอาหารเย็นมื้อพิเศษให้กับเมธาวีด้วยตัวเองเป็นการเอาใจเธอ ป้าวรรณให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดีโดยช่วยคิดเมนูที่ทำได้ไม่ยากจนเกินไป อีกทั้งเป็นอาหารที่หญิงสาวชื่นชอบอีกด้วย ป้าวรรณถามชายหนุ่มว่าเมื่อคืนเขาไปนอนค้างที่ไหนคำตอบที่ได้รับทำให้รู้สึกงงๆ

             “ผมไปค้างบ้านนายวิน”

            “ค้างบ้านคุณวิน! แล้วทำไมคุณภัศร์จะต้องไปค้างบ้านคุณวินด้วยคะ ในเมื่อบ้านของตัวเองก็มี” ป้าวรรณถามด้วยความสงสัยชายหนุ่มเลยเล่าให้ฟัง

            “เมื่อเย็นวานผมไปทานข้าวกับพ่อที่บ้านจิระกานต์กุลพร้อมนายวินและคุณฟ้า ที่จริงพวกเขาสองคนบอกให้ผมพาตะวันไปด้วยแต่ผมไม่ได้บอกเธอ และที่ไม่กลับบ้านก็เป็นพราะอยากจะรู้ว่าถ้าผมไม่กลับมานอนค้างที่บ้าน ตะวันจะรู้สึกเดือดร้อนเป็นห่วงผมหรือเปล่า ตอนแรกกะไว้ว่าจะไปค้างที่คอนโดแต่วินบอกว่าให้ไปค้างที่บ้านเขาแทน”

            ผู้สูงวัยถึงกับอมยิ้มเมื่อได้ยินชายหนุ่มเรียกคุณวิชญะอย่างสนิทสนม

            “คุณภัศร์สนิทสนมกับคุณวิชญะถึงขนาดเรียกคุณวิชญะว่าพ่อเลยเหรอคะ นี่ก็หมายความว่าอีกไม่นานคุณจะแต่งงานกับคุณตะวันใช่ไหมคะ”

            “ป้าวรรณอยากให้ผมแต่งงานกับตะวันไม่ใช่เหรอครับ”

            “ใช่ค่ะ ป้าว่าไม่มีใครเหมาะสมกับคุณภัศร์เท่าคุณตะวันอีกแล้ว คุณภัศร์ได้คุยกับคุณตะวันหรือยังคะ ป้าสังเกตเห็นว่าตั้งแต่กลับมาจากงานแต่งงานของคุณวิน คุณภัศร์ก็ไม่ยอมพูดจากับคุณตะวันอีกเลย ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าคะ”

            ปิยภัศร์เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้สูงวัยฟัง แล้วขอความช่วยเหลือจากเธอเกี่ยวกับเมนูอาหาร ป้าวรรณแนะนำให้เขาทำซุป สเต็กเนื้อ และก็สปาเก็ตตี้ อีกทั้งยังออกปากรับรองว่าหญิงสาวจะต้องประทับใจกับอาหารมื้อนี้อย่างแน่นอน เพราะชายหนุ่มลงมือทำอาหารมื้อนี้ให้เธอด้วยหัวใจ ทั้งคู่เดินเข้าไปในครัวซึ่งเปรียบเหมือนอาณาจักรของป้าวรรณแล้วความวุ่นวายเล็กๆ ก็เริ่มต้นขึ้น

            จากการทำอาหารในครั้งนี้ทำให้เขารู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถึงแม้ว่าเขาจะเคยทำอาหารทานเองบ้างตอนสมัยที่ไปเรียนต่างประเทศแต่ก็ไม่บ่อยนัก ทำให้เขาได้รับบาดแผลจากการทำอาหารในครั้งนี้ แต่เพื่อหญิงสาวที่เขารักเขาจึงพยายามทำอาหารมื้อนั้นอย่างตั้งใจ

            เมื่อทุกอย่างถูกเตรียมเสร็จเรียบร้อยชายหนุ่มก็ไปเตรียมตัวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะใกล้จะได้เวลากลับบ้านของหญิงสาวแล้วนั่นเอง ทำไมเขาจึงรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้นะ ยังไงคืนนี้เขาจะต้องง้อให้เธอกลับมาคุยกับเขาเหมือนปกติให้ได้ โดยจะใช้คำแนะนำที่ได้รับจากว่าที่พ่อตา ให้มันรู้กันไปว่าเขาจะทำไม่ได้ ปิยภัศร์กลับขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง และเมื่อกลับลงมาก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่เมธาวีเดินเข้ามาในบ้านพอดี

            “คุณมีเรื่องอะไรจะพูดกับฉัน” เมธาวีเปิดการสนทนาทันทีที่เห็นหน้าเขา

            “ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ คุณเพิ่งจะกลับมาเหนื่อยๆ ผมว่าคุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวก่อน แล้วค่อยมากินอาหารด้วยกันมีอะไรไว้คุยกันตอนนั้น”

            “โอเคเดี๋ยวฉันลงมาฉันใช้เวลาไม่นาน คุณจะไปรอที่โต๊ะอาหารก่อนก็ได้” เมื่อหญิงสาวเดินขึ้นไปบนห้องปิยภัศร์ก็เดินไปดูความเรียบร้อยที่โต๊ะอาหาร เขาเจอป้าวรรณที่นั่นและบอกกับเธอว่าหญิงสาวกลับมาแล้วตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกันนั้นเมธาวีก็เดินเข้ามาในห้องอาหารพอดี เธอมองดูอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างงดงาม

            “อาหารน่าทานทั้งนั้นเลยค่ะ ป้าวรรณทราบได้อย่างไรคะว่าตะวันอยากทานสเต็กเนื้อ ขอบคุณนะคะสำหรับอาหารมื้อนี้” เธอพูดโดยไม่ได้หันไปมองหน้าของชายหนุ่มแม้แต่น้อย

            “คุณตะวันมาขอบคุณป้าคะ อาหารที่คุณเห็นมื้อนี้ไม่ใช่ฝีมือของป้าหรอกค่ะ เป็นฝีมือของคุณภัศร์ค่ะ”

            เธอหันไปมองหน้าเขาและถามเพื่อให้แน่ใจว่าเธอได้ยินไม่ผิด

            “คุณเป็นคนทำอาหารพวกนี้เองทั้งหมดเลยเหรอ”

            “ใช่ผมตั้งใจทำเพื่อคุณโดยเฉพาะ คุณหิวหรือยังเรามากินกันเลยนะ” ปิยภัศร์เดินมาเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวก่อนที่จะกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

            “จะกินได้ไหมนะ ไม่ใช่ว่าพอกินเข้าไปแล้วเกิดอาหารเป็นพิษขึ้นมาละก็แย่เลย”

            “ผมทำสุดฝีมือเลยนะ และก็ไม่เคยทำให้ใครแบบนี้มาก่อน ทำให้คุณเป็นคนแรก”

            “หวังว่าฉันคงจะไม่ใช่บุคคลที่โชคร้ายหรอกนะ” ป้าวรรณต้องการที่จะเปิดโอกาสให้สองหนุ่มสาวได้พูดคุยปรับความเข้าใจกันแต่เพียงลำพัง จึงได้เอ่ยปากขอตัวและเดินออกจากห้องอาหารไป