บทที่ 105

            เมื่อเริ่มลงมือรับประทานอาหารเมธาวีสังเกตว่าปิยภัศร์ไม่ค่อยจะกินและเฝ้าแต่มองเธอ

            “ทำไมคุณไม่กินมัวแต่จ้องมองฉันอยู่ได้ หรือว่าคุณวางยาในอาหารของฉัน”

            “ไม่ใช่แบบนั้น ผมแค่อยากรู้ว่าคุณกินเข้าไปแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง อร่อยไหม”

            “รสชาติก็งั้นๆ พอกินได้” เธอแกล้งตอบเพื่อที่จะดูปฏิกิริยาของเขา ดูสิทำหน้าจ๋อยไปเลย

            “งั้นคุณอย่ากินเลยนะ เปลี่ยนไปกินอาหารที่ป้าวรรณทำดีกว่า”

            “ฉันกินได้แค่ล้อคุณเล่นเท่านั้น คุณก็กินด้วยสิ ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันอยากกินสเต็กเนื้อ”

            “ผมปรึกษาป้าวรรณว่าจะทำเมนูอะไรให้คุณดี ป้าวรรณเลยแนะนำให้ทำเมนูนี้เพราะว่าทำไม่ยากและคุณเองก็ชอบ” เมื่อเขาลงมือกินอาหารตามคำชวนของเธอ ทำให้เมธาวีเห็นว่าที่นิ้วของเขาพันพลาสเตอร์เอาไว้

            “มือของคุณไปโดนอะไรมา” เขาเอามือข้างที่เจ็บไปซ่อนไว้ข้างหลัง แต่เธอไม่ยอมให้เขาแบบนั้น เธอดึงมือข้างนั้นของเขามาดู

            “ไปโดนอะไรมาคะ”

            “ผมหั่นเนื้อวัวแล้วมันพลาดมีดเลยบาดมือผม แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะผมไม่เป็นอะไรมากหรอก” หญิงสาวลูบไล้มือข้างนั้นของเขาเบาๆ

            “เจ็บมากไหมคะใส่ยาหรือยัง”

            “ไม่เจ็บเท่าไรหรอกครับเป็นเพราะผมไม่ระวังก็เลยโดนมีดบาด อีกอย่างมีดของป้าวรรณคมมากโดนบาดเพียงนิดเดียวแต่เป็นแผลลึกเหมือนกัน ป้าวรรณเห็นเข้าก็ตกใจรีบมาทำแผลให้ผม จากนั้นผมก็เตรียมอาหารมื้อนี้ให้คุณจนเสร็จ สเต็กจานนี้คุณกินได้แน่นะตะวัน”

            “แน่สิคะ อร่อยดีค่ะ ฉันชอบ” เมื่อต่างฝ่ายต่างลงมือทานอาหารกันไปสักพัก เมธาวีก็เอ่ยถามชายหนุ่ม

            “ตกลงคุณมีอะไรจะพูดกับฉัน คุณเป็นอะไรไป ฉันสังเกตว่าคุณเปลี่ยนไปตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยงฉลองงานแต่งงานของคุณวินกับพี่ฟ้า” ปิยภัศร์ตอบตามความจริง

            “ผมไม่ชอบให้คุณไปสนิทสนมกับผู้ชายอื่น ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นน้องชายของผมเองก็ตาม”

            จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาไม่พอใจเธอ เมธาวีแอบยิ้มเธอรู้สึกดีใจที่เขาออกอาการหึงเธอจนไม่ยอมพูดจาด้วย แต่ก็ยังไม่วายพูดจาเหน็บแนมเขา

            “คุณท่าจะอาการหนักภูริเขาเป็นน้องชายของคุณนะ ตอนแรกเขามาขอฉันเต้นรำ และฉันเองก็เป็นคนขอร้องให้เขาเป็นคู่เต้นรำของฉันในค่ำคืนนั้น เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการเต้นรำกับผู้ชายอื่น”

            “ถึงเขาจะเป็นน้องชายผมก็ไม่ชอบอยู่ดี”

            “ไร้สาระจริงๆ”

            “ไร้สาระงั้นเหรอ แล้วที่ผมเห็นคุณกับนายภูจูบกันละ”

            “ฉันกับภูรินะเหรอจูบกัน ต้องมีการเข้าใจผิดแน่” หญิงสาวถามด้วยท่าทีงงงัน เป็นเพราะเธอลืมไปแล้วนั่นเอง

            “ก็ที่คุณจูบน้องชายผมตอนที่เขาไปส่งคุณที่ห้องนอน”

            “ฉันแค่หอมแก้มของเขาแทนคำขอบคุณเท่านั้น คุณเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร”

            “ก็ผมไม่ชอบ” ปิยภัศร์พูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง

            “ฉันจำได้ละ หลังจากนั้นคุณก็มาเคาะประตูห้องฉัน แล้วทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ยอมพูดบอกแต่ว่าปวดหัว ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้เอง คิดมากไปได้แล้วยังมางอนไม่พูดจากับฉัน ไม่สนใจฉันอีกต่างหาก”

            “ผมก็เลยต้องสมน้ำหน้าตัวเองไง ที่ผมทำถึงขนาดนั้นคุณเองกลับรู้สึกเฉยเมยเหมือนไม่สนใจว่าผมจะเป็นยังไง ปล่อยให้ผมทุรนทุรายอยู่คนเดียว คุณใจร้ายมากเลยนะตะวัน”

            “ฉันรู้ค่ะว่าคุณโกรธฉัน แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้คุณไม่พูดจากับฉัน...ฉันถามอะไรก็ไม่ตอบแถมยังทำเป็นไม่สนใจใยดีฉันอีกด้วย ฉันก็เลยไม่สนใจคุณบ้าง”

            “คุณนี่ร้ายจริงๆ”

            “ฉันก็เรียนรู้มาจากคุณ เขาเรียกว่าหนามยอกเอาหนามบ่ง ว่าแต่คุณเถอะเมื่อคืนไปนอนค้างที่ไหนมา คงจะสนุกกับแม่เจสซิก้าเต็มที่เลยใช่ไหม สนุกกันทั้งคืนเลยล่ะสิ” เธอพูดพร้อมกับค้อนเขาทำให้ปิยภัศร์หัวเราะออกมาเพราะการที่เธอพูดต่อว่าเขาแบบนี้ คงเป็นเพราะเธอหึงเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เขาพอใจอยู่ไม่น้อย

            “คุณหัวเราะอะไร สิ่งที่ฉันพูดมันน่าขำตรงไหนกัน” เธอเอื้อมมือไปทุบไหล่เขาอย่างแรง

            “ผมไม่ได้ไปกับเจสซิก้าซะหน่อย”

            “อย่ามาโกหก ฉันได้ยินคุณพูดนัดแนะกับแม่เจสซิก้าอะไรนั่นหวานจนชวนเลี่ยน” เมธาวีอดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บแนมเขา

            “เปล่านะ คุณเข้าใจผิดเองต่างหาก”

            “อย่ามาทำปากแข็งหน่อยเลย ก็เมื่อวานฉันได้ยินคุณพูดโทรศัพท์นัดแนะกับเธอ บอกว่าจะไปทบทวนความหลังกันไม่ใช่หรือ”

            “ผมก็แค่ล้อคุณเล่น ที่จริงแล้วนายวินต่างหากที่เป็นคนโทรมาหาผม”

            “ล้อฉันเล่นงั้นเหรอ คุณนี่มันร้ายกาจจริงๆ เลย”

            เธอทุบไปที่แขนของชายหนุ่มอย่างแรง โทษฐานที่เขาแกล้งทำสถานการณ์ว่ากำลังคุยอยู่กับเจสซิก้าคู่ขาเก่า แต่แท้ที่จริงแล้วเขาคุยกับกวินต่างหาก

            “แล้วคุณจะบอกฉันได้หรือยังว่า เมื่อคืนคุณไปค้างที่ไหน”

            “ผมก็ไปค้างบ้านนายวินแต่ก่อนที่จะไปค้างที่นั่น เราไปกินอาหารเย็นกับพ่อของคุณ พี่สาวคุณก็ไปด้วย”

            “คุณไปที่นั่นทำไม”

            “ก็ไปคุยกับพ่อของคุณ ผมยังเอาเรื่องของเราไปปรึกษาท่านด้วยนะ แล้วพ่อก็แนะนำว่าให้ผม...”

            “เดี๋ยวก่อนเมื่อกี้คุณเรียกใครว่าพ่อ”

            “ก็เรียกพ่อของคุณอย่างไรล่ะตะวัน”

            “ใครอนุญาตให้คุณเรียกไม่ทราบ เรียกซะสนิทสนมแบบนั้นพ่อของตัวเองก็ไม่ใช่”

            “พ่อคุณเป็นคนอนุญาตให้ผมเรียกท่านเองเลยนะ ไม่เชื่อคุณก็ไปถามท่านสิผมไม่โกหก ถึงท่านจะไม่ใช่พ่อของผมแต่ว่าผมก็ให้ความเคารพนับถือท่านไม่ต่างไปจากพ่อของผมหรอกนะ”