บทที่ 116

            “พี่ภัศร์ยังไม่ได้บอกผมเลยว่าทำไมถึงได้เข้าใจตะวันผิดจนถึงขั้นทะเลาะกัน”

            “ฉันเห็นนายพาตะวันไปเลือกซื้อแหวนแต่งงาน”

            “พี่ก็เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยเหรอครับ ดาก็เห็นเหมือนกัน มันเป็นความบังเอิญที่ลงตัว”

            “ขอฉันเตะนายสักทีซิ...โทษฐานที่นายมากอดเมียฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต”

            “พี่ภัศร์คงจะไม่ได้คิดที่จะทำอย่างที่พูดใช่ไหมครับ ผมเป็นน้องชายของพี่นะ”

            “คาดโทษไว้ก่อนละกัน เพราะถึงจะเป็นน้องชายก็ไม่มีสิทธิที่จะมากอดพี่สะใภ้ โดยที่พี่ชายยังไม่ได้อนุญาตเข้าใจไหม”

            “หวงมากนะเนี่ย” ภูริเอ่ยแซวพี่ชาย เมธาวีหันไปมองปิยภัศร์เพื่อเป็นการเตือนเขาว่าเธอหิวแล้ว

            “จริงด้วยมัวแต่คุยกันเพลินผมเลยลืมว่าคุณกำลังหิว ป่านนี้เจ้าตัวเล็กของเราคงหิวจนตาลายแล้ว”

            “อย่าบอกนะว่าพี่ภัศร์กับตะวันกำลังจะมีลูกด้วยกัน”

            “ก็มันใช่นี่”

            “ถือเป็นข่าวดี...ยินดีด้วยนะคะ”

            “ขอบคุณครับ”

            “พี่ภัศร์คงจะดีใจมากเลยล่ะสิ”

            “แน่นอนอยู่แล้วแต่ตอนนี้เราเข้าไปคุยกันต่อที่ห้องอาหารดีกว่า เชิญคุณดาไปทานอาหารพร้อมกันนะครับ”

            เมื่อทุกคนเดินเข้าไปที่ห้องอาหารพบว่าป้าวรรณได้จัดเตรียมอาหารทุกอย่างไว้สำหรับพวกเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ภูริแนะนำว่าที่เจ้าสาวของเขาให้รู้จักกับป้าวรรณ และบอกถึงข่าวดีทั้งของเขาและปิยภัศร์ถึงเรื่องการแต่งงานที่จะมีขึ้นในอีกไม่ช้านี้ ป้าวรรณแสดงความยินดีกับพวกเขาทั้งสองคนที่กำลังจะมีความสุข และมีครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝาซะที ไม่ใช่ทำตัวเสเพลใช้ผู้หญิงเปลืองเหมือนแต่ก่อน  

            ข่าวการแต่งงานของปิยภัศร์และเมธาวีแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว สื่อทุกสื่อต่างก็ประโคมข่าวนี้ทุกคนล้วนแต่จับตามองคู่รักคู่นี้ เพราะว่าเจ้าบ่าวเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจ และเจ้าสาวก็ยังเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงสังคมไฮโซอีกด้วย พวกนักข่าวต่างก็ตื่นตาตื่นใจที่จะคอยพบกับงานแต่งงานในครั้งนี้ เพราะดูเหมือนจะเป็นงานที่จัดได้ยิ่งใหญ่ไม่แพ้งานแต่งงานของกวินและมินตรา

            ปิยภัศร์เปิดแถลงข่าวเกี่ยวกับงานแต่งงานของเขาด้วยตัวเอง และยังตอบข้อซักถามของผู้สื่อข่าวทุกแขนงทุกคำถามที่บรรดาสื่อมวลชนถาม อีกทั้งยังเชิญช่างภาพและสื่อมวลชนเข้าไปร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งงานของเขาและเมธาวีด้วย

            และแล้วก็มาถึงวันสำคัญของปิยภัศร์กับเมธาวี ทุกอย่างถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างไม่มีข้อผิดพลาดในตอนเช้าพิธีการทางศาสนาดำเนินมาจนเสร็จสิ้น แขกที่มาร่วมงานส่วนใหญ่ก็จะเป็นครอบครัวของทั้งสองฝ่าย ญาติพี่น้องที่สนิท แขกผู้ใหญ่ที่ทั้งคู่นับถือ และที่ขาดไม่ได้คือเพื่อนสนิทของเขาและเธอนั่นเอง สีหน้าของแต่ละคนนั้นล้วนยินดีกับคู่บ่าวสาว

            จากนั้นก็มีการถ่ายรูปเก็บไว้ก่อนที่จะแยกย้ายกันเพื่อเตรียมตัวขึ้นเครื่องบิน ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสอันยิ่งใหญ่ของคู่บ่าวสาว ซึ่งได้จัดเตรียมขึ้นที่เกาะส่วนตัวอย่างเลิศหรูอลังการไม่ต่างไปจากงานเลี้ยงแต่งงานของกวินและมินตรา

            เป็นไปตามความคาดหมายของทุกคน เพราะงานเลี้ยงฉลองบนเกาะส่วนตัวจัดได้อย่างยิ่งใหญ่จริงสมคำล่ำลือ ทุกคนที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่แต่งตัวกันอย่างสวยงามทั้งนั้น เพื่อเป็นการให้ความสำคัญแก่คู่บ่าวสาว เมื่อถึงเวลาคู่บ่าวสาวถูกเชิญให้ขึ้นมาบนเวที เพื่อกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานในครั้งนี้ โดยมีกวินรับหน้าที่เป็นพิธีกรบนเวทีคู่กับสู่ขวัญน้องสาวของเขา

            แต่ก่อนที่ทั้งสองพิธีกรจะมีการสัมภาษณ์คู่บ่าวสาว พวกเขาได้เปิดวีทีอาร์ของทั้งคู่ที่เจ้าบ่าวได้จัดทำขึ้นมาเพื่อให้แขกผู้มีเกียรติทุกท่านในค่ำคืนนี้ได้ชม มันเป็นการเก็บรวบรวมภาพในวัยเด็กเรื่อยมาจนถึงภาพความรักและความหวานชื่นในปัจจุบันของคู่บ่าวสาว เมื่อทุกคนที่ได้ดูวีทีอาร์นี้ต่างก็ต้องอมยิ้มด้วยความพึงพอใจ กับภาพความน่ารักของคู่บ่าวสาวที่คัดสรรมาให้ชม

            ทุกอย่างลงตัวไม่ว่าจะเป็นภาพ เสียงเพลง หรือแม้แต่ข้อความที่เจ้าบ่าวต้องการจะสื่อถึงเจ้าสาวของเขา บรรยากาศภายในงานในค่ำคืนนั้นต่างก็อบอวลไปด้วยความรักรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เมื่อฉายวีทีอาร์จบก็ถึงการสัมภาษณ์คู่บ่าวสาวที่ดำเนินการโดยพี่น้องตระกูล “อัศวะนันท์”

            และพิธีกรทั้งสองคนก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เขาและเธอต่างก็สัมภาษณ์และพูดแซวคู่บ่าวสาวบนเวทีมาโดยตลอด จนได้รับเสียงหัวเราะและเสียงกรี๊ดกร๊าดจากบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ที่มาร่วมงานในค่ำคืนนั้น ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าแอบอิจฉาเจ้าสาวที่ได้เป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในวันนี้ และประทับใจกับบทสัมภาษณ์ในบางช่วงบางตอน

            “เจ้าบ่าวมีความในใจอะไรที่จะบอกกับเจ้าสาวไหมคะ” ปิยภัศร์จับมือของเมธาวีเอาไว้สายตาของเขาที่มองเธอบอกถึงความรู้สึกของเขาในตอนนี้อย่างไม่ปิดบัง

            “ก็คงจะไม่มีอะไรมากไปกว่าคำว่าผมรักคุณนะตะวันรักคุณมาก...ความรักที่ผมมีให้คุณมันไม่เคยลดน้อยลงเลยมันมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นทุกวัน และขอบคุณที่คุณให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่ดูแลคุณ ผมให้สัญญาว่าผมจะรักและซื่อสัตย์ต่อคุณเพียงคนเดียวตลอดไป”

            “เจ้าสาวล่ะครับมีอะไรจะพูดกับเจ้าบ่าวหรือเปล่าครับ”

            “ขอบคุณสำหรับความรักที่คุณมอบให้ ฉันซึมซับความรู้สึกนั้นได้ดี และฉันเองก็รักคุณมากเช่นกันค่ะ”

            จากนั้นก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านข้างเวทีว่า

            “จูบเลย ... จูบเลย...จูบเลย” ทุกคนร่วมกันส่งเสียงเชียร์ให้เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวบนเวที ปิยภัศร์รีบแก้ตัวกับเจ้าสาวว่า

            “ผมเปล่านะมันไม่ใช่ความคิดของผม แต่ผมว่ามันเป็นความคิดที่ดีมากเลยล่ะ” จากนั้นเขาก็โน้มใบหน้าก้มลงประชิด แล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มสีกุหลาบนั้นบางเบาราวกับปีกผีเสื้อโบยบิน