บทที่ 117

            งานเลี้ยงฉลองสมรสของปิยภัศร์กับเมธาวีผ่านไปอย่างราบรื่นไม่มีที่ติ ภาพความประทับใจต่างๆ ก็จะยังคงอยู่ในใจของแขกผู้มีเกียรติ รวมถึงสื่อมวลชนที่มีโอกาสมาร่วมงานนี้ไปอีกนาน และงานนี้ก็คงจะเป็นงานที่ได้รับการกล่าวขานกันไปอีกนานแสนนาน เฉกเช่นเดียวกับงานแต่งงานของกวินและมินตรา

            หลังจากที่ฟังผู้ใหญ่ให้โอวาทคู่บ่าวสาวในการครองรักกันแล้ว ก็เป็นเวลาที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะอยู่ด้วยกันตามลำพัง ปิยภัศร์ช่วยถอดชุดแต่งงานของเมธาวีออก พร้อมกับบอกให้เธอไปอาบน้ำ เพื่อที่จะได้มาพักผ่อนเพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

            หญิงสาวยอมทำตามอย่างว่าง่ายเธอใช้เวลาไม่นานก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และบอกให้เขาไปอาบน้ำไวไวก่อนที่เธอจะหลับไปซะก่อน พร้อมกับปิดปากหาวปิยภัศร์ยิ้มอย่างเอ็นดู

            “ถ้าคุณง่วงก็นอนไปก่อนได้เลยนะตะวันไม่ต้องรอผม” แต่เธอกลับบ่นพึมพำคนเดียว

            “จะมีใครเหมือนคุณไหมนะ ในวันแต่งงานของตัวเองแต่คุณกลับบอกให้เจ้าสาวนอนได้เลยโดยไม่ต้องรอ นี่ฉันไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ”

            หญิงสาวเดินไปนอนรอเขาบนเตียงโดยสวมแต่เสื้อคลุมเพียงตัวเดียวเท่านั้น เธอรอเขาอยู่นานจนเกือบหลับกว่าเขาจะเดินออกจากห้องน้ำ ด้วยเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวเช่นกันเผยให้เห็นแผงอกล่ำสันของเขา ปิยภัศร์มานั่งลงบนเตียง

            “ผมนึกว่าคุณหลับไปแล้วซะอีก”

            เธอไม่พูดอะไรเพียงแต่โอบกอดเขาเอาไว้ชายหนุ่มไม่ทันได้ระวังตัวเลยล้มลงบนตัวของเธอ หญิงสาวไซ้ซอกคอของเขาแล้วย้ายไปขบเม้มที่ติ่งหู

            “หอมจังเลยค่ะ”

            ปิยภัศร์เพียงแต่ยิ้มยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้พูดอะไร เมธาวีก็แตะริมฝีปากของเธอกับไหล่ของเขา เธอซุกหน้าลงกับซอกคอของเขาอีกครั้ง และโน้มคอของเขาลงมาเพื่อจูบริมฝีปากของเขา ลิ้นนุ่มของเธอแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดพันกับลิ้นของชายหนุ่มเนิ่นนาน ก่อนที่จะถอนริมฝีปากช้าๆ พร้อมกับกระซิบ

            “ฉันต้องการให้คุณรักฉันค่ะ...นะคะคุณภัศร์รักฉันนะคะเดี๋ยวนี้เลย”

            ปิยภัศร์พยายามแข็งขืนไม่ยอมที่จะให้ความร่วมมือกับเธอ แต่อันที่จริงแข็งใจทำเสียมากกว่า เพราะเขาเกรงว่าจะกระทบกระเทือนไปถึงลูกในท้อง อีกทั้งวันนี้เธอก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แต่หญิงสาวไม่ยอมให้เขาตั้งตัว เธอโผเข้ากอดจูบเขาเป็นพัลวัน กอดรัดเขาแน่นจนเขาขยับไปทางไหนก็พบแต่เนื้อนวลเนียนของหญิงสาว

            “คุณคิดจะทำอะไร พูดกันก่อนได้ไหม” เขากล่าวกับเธอด้วยเสียงเข้มเพราะถ้าเธอไม่หยุดเขาคงจะหมดความยับยั้งชั่งใจ แต่หญิงสาวไม่ยอมหยุดเธอกลับยั่วยุเขาด้วยการจูบไซ้ซอกคอของเขาเหมือนเช่นที่เขาเคยทำกับเธอ มือของเธอเริ่มซุกซนอยู่ไม่เป็นสุขล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมที่เขาสวมใส่ พร้อมกับใช้ปลายเล็บแหลมคมครูดจากหน้าอกของเขาลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ มันทำให้เขาหมดความยับยั้งช่างใจ และก็เป็นไปอย่างที่หญิงสาวคิดไว้เขาทนอยู่ไม่ได้นาน เมื่อเขาครางออกมาเบาๆ เหมือนจะยอมรับความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเธอ

            “คุณจะรออะไรอีกคะฉันอยากที่จะให้คุณรักฉันจะแย่อยู่แล้วนะ มีเจ้าบ่าวที่ไหนเขาทำแบบคุณในคืนแต่งงานของตัวเอง แต่กลับเลือกที่จะไล่ให้เจ้าสาวไปนอน”

            เขาลูบไล้ใบหน้าของเธอและปัดผมที่ลงมาปรกหน้าให้กับเธออย่างเบามือ

            “คุณตอบผมหน่อยได้ไหมว่าที่คุณทำแบบนี้ เป็นเพราะผมรับผิดชอบคุณด้วยการแต่งงานกับคุณใช่ไหม”

            เมธาวีพยักหน้าให้เขาแทนคำตอบ ปิยภัศร์ก้มหน้าลงมาหาริมฝีปากของเธอก่อนที่จะจูบละไปทั่วใบหน้าของหญิงสาวที่เขารัก จากนั้นเขาก็กลับมาจูบริมฝีปากของเธออีกครั้ง จูบของเขาเร่าร้อนรุนแรงจนหญิงสาวต้องร้องออกมาคล้ายจะประท้วงกลายๆ ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความดุดันด้วยอารมณ์ จูบของเขาปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้โลดแรงขึ้นทำให้เธอสั่นไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว เขาเริ่มจูบระมาตามซอกคอและหัวไหล่ของเธอ หญิงสาวช่วยดึงเสื้อคลุมตัวที่เขาใส่ออกจากตัวเขาด้วยความใจร้อนจนปิยภัศร์ต้องหัวเราะออกมา

            “ใจร้อนจริงเมียผม” และเขาก็ถอดเสื้อคลุมของเธอออกไปโยนไว้กับพื้นเช่นกัน เนื้อต่อเนื้อสัมผัสกันเขากอดกระชับหญิงสาวพร้อมกับก้มหน้าลงไปหาทรวงอกอวบอิ่ม ซุกไซ้เนินอกนุ่มจนสาวหญิงสาวต้องส่งเสียงครางออกมาด้วยความซาบซ่าน เธอหลับตาส่ายหน้าไปมาบนหมอน เขาเลื่อนตัวขึ้นไปมอบจูบเร่าร้อนให้กับเธออีกครั้ง ปิยภัศร์สานต่อภารกิจที่เขาทำค้างเอาไว้ทั้งคู่ครางเสียงเบาๆ เมื่อร่างกายหลอมเป็นหนึ่งเดียวกัน

            บทรักร้อนแรงดำเนินไปจนทั้งคู่แทบจะสำลักความสุขตาย ปิยภัศร์พาเมธาวีล่องลอยไปพบกับความสุขที่ทั้งเขาและเธอไม่อยากให้จบหรือสิ้นสุดลงง่ายๆ เมื่อทุกอย่างผ่านไปชายหนุ่มก็นอนกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง มือหนาลูบไล้ลงบนริมฝีปากบางของเธอ เมธาวีพลิกตัวขึ้นมานอนซบอกเขาอย่างมีความสุขทั้งคู่นอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ผืนเดียวกัน

            “ถ้าผมรู้ว่าการที่ผมแต่งงานกับคุณแล้วคุณจะเปลี่ยนไปแบบนี้ ผมคงจะตัดสินใจแต่งงานกับคุณนานแล้ว” เขาจูบหน้าผากของเธอ

            “คุณชอบไหมคะ”

            “ชอบมากเลย...”

            “ฉันเพลียจังเลยค่ะ”

            “ความผิดใครกันนะ”

            “ความผิดของคุณ มีอย่างที่ไหนคืนแต่งงานของตัวเอง แต่กลับเลือกที่จะให้ฉันนอนพักผ่อน”

            “ผมเห็นคุณเพลียและเหนื่อยมาทั้งวัน ก็เลยอยากที่จะให้คุณได้พักผ่อนก็เท่านั้นเอง ใครจะคิดว่าคุณจะยังมีแรงลุกขึ้นมาร่วมรักกับผม”

            “แน่ล่ะใครจะนอนหลับไปเฉยๆ ในคืนแต่งงานของตัวเอง ถ้าฉันไปเล่าให้ใครฟังว่าสามีฉันเขานอนหลับไปโดยที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่คู่แต่งงานคู่อื่นเขาทำกันคนอื่นเขาจะคิดยังไง พวกเขาจะต้องคิดว่าฉันมันช่างเป็นเจ้าสาวที่ไม่มีเสน่ห์เอาซะเลย แม้แต่ในคืนแต่งงานของตัวเองเจ้าบ่าวยังไม่ให้ความสนใจ แบบนี้ฉันก็เสียชื่อแย่ไปเลยน่ะสิ” ปิยภัศร์หัวเราะเสียงดังก่อนที่จะแซวภรรยาสุดที่รัก

            “ผมนึกว่าเรื่องอะไรที่แท้คุณก็กลัวเสียชื่อนี่เอง ง่วงแล้วใช่ไหมดูสิตาปรอยเชียว ถ้าง่วงก็นอนซะคนดีของผม” เมธาวีกอดเอวเขาไว้พร้อมกับหลับตา ปิยภัศร์ลูบไล้หน้าท้องของเธอราวกับจะสื่อไปถึงลูก

            “ตื่นเต้นไหมลูกที่พ่อพาลูกไปท่องดินแดนมหัศจรรย์กับแม่ตะวันมา ไว้คราวหน้าพ่อจะพาไปอีกนะ”

            ปิยภัศร์บอกกับตัวเองว่าเขาคิดไม่ผิดจริงที่ตัดสินใจแต่งงานกับเมธาวี ต่อไปนี้เขาจะสร้างครอบครัวของเขาให้มีแต่ความสุขและความอบอุ่น จะไม่ปล่อยให้ลูกของเขาต้องรู้สึกว่าเหงาหรือรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างดังเช่นที่เขาเคยรู้สึกมาแล้วในอดีตอย่างแน่นอน จากนั้นก็หลับไปพร้อมรอยยิ้ม

       

                                                        จบบริบูรณ์