บทที่ 112

           “ผมรักคุณรับปากแต่งงานกับผมนะครับ”

            เธอมองแหวนวงนั้นมันสวยมากบอกถึงรสนิยมของคนเลือกได้เป็นอย่างดี

            “ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ”

            ชายหนุ่มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ และหยิบแหวนวงนั้นสวมให้กับหญิงอันเป็นที่รักของเขาพร้อมกับยกมือของเธอขึ้นมาจูบ ภูริชวนญาดาไปพบพี่ชายของเขาและว่าที่พี่สะใภ้ที่บ้าน ญาดาเองรู้สึกประหม่าไม่น้อยที่จะต้องไปพบพี่ชายของเขา แต่ภูริจับมือของเธอไว้ตลอดเวลาราวกับจะถ่ายทอดความอบอุ่นและกำลังใจจากเขาไปสู่เธอนั่นเอง

            “ผมชักจะรู้สึกกลัวซะแล้วสิ ถ้าพี่ภัศร์เขาเข้าใจผมกับตะวันผิดเหมือนกับที่คุณเข้าใจจะเกิดอะไรขึ้น ผมว่าเรารีบไปกันดีกว่าครับ ไม่แน่ว่าตอนนี้พวกเขาอาจจะกำลังต้องการความช่วยเหลือจากเรา จะตีกันตายไปข้างหนึ่งหรือยังก็ไม่รู้”

            “พี่ชายของคุณเคยลงไม้ลงมือกับผู้หญิงด้วยเหรอคะ”

            “ไม่หรอกครับผมหมายถึงตะวันต่างหาก ป่านนี้จะทุบพี่ผมช้ำไปทั้งตัวแล้วมั้ง โทษฐานที่เขาไม่เชื่อใจเธอเหมือนอย่างที่คุณเข้าใจผิดในตัวผม”

            เมื่อเมธาวีเดินเข้าไปในบ้านพบว่าปิยภัศร์นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกด้วยสีหน้าเงียบขรึม ที่มักจะเห็นเขาทำสีหน้าแบบนี้บ่อยครั้งในระยะหลังมานี้

            “ผมมีเรื่องสำคัญจะพูดกับคุณ”

            “ฉันก็มีเรื่องจะพูดกับคุณเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรฉันให้คุณพูดเรื่องของคุณก่อน”

            “วันนี้คุณไปทำอะไรกับภูริ คุณกับเขารักกันมากใช่ไหม” หญิงสาวรู้สึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้เขามีท่าทางแปลกๆ สายตาของเขาดูเหมือนจะตัดพ้อเธอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดจริงๆ ว่าเธอกับภูริรักกัน

            “คุณกำลังเข้าใจผิดนะ ฉันกับน้องชายของคุณเราไม่ได้...”

            “คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ผมฟังหรอกตะวัน แต่คุณควรฟังสิ่งที่ผมจะพูดกับคุณ”

            “คุณจะพูดอะไรกับฉันคะ”

            “ผมเห็นแก่ความรักของคุณกับนายภู ทำให้ผมตัดสินใจที่จะปล่อยคุณไป ผมจะคืนอิสระภาพให้กับคุณและก็ยินดีที่จะจัดงานแต่งงานให้คุณกับน้องชายของผมอีกด้วย”

            ตลอดเวลาที่เขาพูดเขาไม่มองหน้าเธอ เพราะเกรงว่าถ้ามองเธอแล้วจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ อีกอย่างเขาไม่อยากที่จะให้เธอเห็นความอ่อนแอของเขา

            “คุณหมายความว่าอะไรที่บอกว่าจะคืนอิสระภาพให้ฉัน” เธอตกใจกับสิ่งที่เธอได้ยินพร้อมกับกอดเอวของตัวเองไว้แน่น

            “หมายความว่าสัญญาที่พ่อคุณตกลงเซ็นไว้กับผมมันสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปนี้คุณจะมีอิสระที่จะทำอะไรหรือรักใครก็ได้ตามแต่ใจคุณ สิ่งนี้ใช่ไหมที่คุณอยากที่จะได้มันมาตลอดผมมอบคืนให้คุณ คุณจะกลับไปอยู่ที่บ้านจิระกานต์กุลของคุณก็ได้นะ ต่อไปนี้คุณจะไม่ต้องทนเห็นผมคอยขัดขวางความสุขของคุณอีกแล้ว”

            เมื่อเมธาวีได้ฟังสิ่งที่เขาพูดจนจบ เธอซวนเซราวกับว่าขาของเธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะรับน้ำหนักได้อีก จนต้องนั่งเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุด เพราะเกรงว่าถ้าไม่นั่งเธออาจจะล้มลงไปก็ได้ ปิยภัศร์เห็นเช่นนั้นเขาเดินเข้ามาประคองเธอด้วยความเป็นห่วง

            “คุณเป็นอะไรไปตะวัน ทำไมถึงหน้าซีดแบบนี้ให้ผมตามหมอให้นะ”

            “ไม่ต้องค่ะ ฉันไม่เป็นอะไร...ไม่เป็นไรเลย...ขอบคุณสำหรับอิสรภาพที่คุณมอบให้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่เหมาะสมกับเวลาก็ตามที ฉันจะขึ้นไปเก็บของและจะกลับบ้านฉันวันนี้เลย”

            “เดี๋ยวก่อนตะวัน...เรื่องที่คุณจะพูดกับผม”

            “ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้วค่ะ คุณอย่าไปสนใจมันเลย ฉันขอตัวก่อนนะคะ” แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากห้องก็ได้ยินสิ่งที่ไม่อยากจะได้ยินจากปากของผู้ชายที่เธอรัก

            “ผมขออวยพรให้คุณมีความสุข และมีครอบครัวที่อบอุ่นกับนายภู” เธอพูดโดยไม่หันมามองหน้าเขา

            “ความสุขเหรอคะคุณรู้ได้ยังไงกันว่าฉันจะมีความสุขกับน้องชายของคุณ”

            เมื่อพูดจบเธอก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้เขาอยู่กับความเงียบ ทำไมนะ! ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเธอไม่ได้ดีใจกับอิสระภาพที่เขามอบให้ และดูเหมือนจะเศร้าใจเสียใจมากด้วยซ้ำไป ปิยภัศร์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวพร้อมกับหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายออกมา ไม่เคยมีใครเคยเห็นเขาแสดงความอ่อนแอเช่นนี้มาก่อนนับตั้งแต่โตมา

            ป้าวรรณได้แอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดเธอเดินเข้ามานั่งข้างตัวเจ้านายหนุ่ม

            “คุณภัศร์คะในเมื่อการที่คุณทำแบบนี้มันทำให้คุณเสียใจมาก แล้วคุณปล่อยคุณตะวันไปทำไมคะ ทำไมคุณไม่รั้งเธอเอาไว้ หรือว่าป้าจะดูผิดไปที่จริงแล้วคุณไม่ได้รักเธอ”

            “ผมรักตะวัน...รักมากผมถึงต้องทำแบบนี้”

            “ป้าไม่เข้าใจในเมื่อคุณรักคุณตะวัน แล้วทำไมจึงทำเหมือนผลักไสเธอให้คนอื่น”