บทที่ 103

            “คิดถึงสิครับผมคิดถึงเจสใจจะขาดอยู่แล้วไว้เย็นนี้พบกันนะครับ คืนนี้เราไปทบทวนความหลังครั้งเก่าด้วยกันนะ” เขาส่งเสียงจูบไปตามสายก่อนจะวางโทรศัพท์ กวินถึงขนาดตกใจรีบเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูของเขาและก็หัวเราะ

            “เฮ้ย! ภัศร์นายทำอะไรของนาย มีส่งจูบมาด้วยสยองพิลึก”

            “หัวเราะอะไรคะ แล้วตกลงคุณภัศร์เขาว่างจะไปทานอาหารเย็นกับเราหรือเปล่าคะ”

            “ผมยังไม่ทันได้คุยกับเขาเลย”

            “แล้วเมื่อกี้คุณคุยโทรศัพท์กับใครคะ”

            “ก็นายภัศร์นั่นล่ะครับเพียงแต่ว่าเขาพูดเองเออเอง โดยไม่ฟังสิ่งที่ผมพูดพอพูดจบก็วางสายไปเลย เห็นทีเย็นนี้เราคงจะต้องไปทานอาหารกับพ่อกันเพียงสองคนซะแล้ว คุณพร้อมแล้วใช่ไหมครับเราไปกันเลยดีไหม”

            เมื่อปิยภัศร์วางสายเขาทำเป็นไม่สนใจเมธาวีและรีบเซ็นเอกสาร เมื่อเซ็นเสร็จก็ยื่นส่งให้หญิงสาวรับเอกสารแล้วก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จากับเขาสักคำ ดูเหมือนจะไม่พอใจด้วยซ้ำที่ได้ยินเขาพูดโทรศัพท์กับเจสซิก้าคู่ขาเก่าหวานชื่นแบบนั้น การแสดงออกของหญิงสาวทำให้เขาพอใจจนกระทั่งอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

            จากนั้นก็รีบโทรศัพท์กลับไปหากวินเพื่อสอบถามว่ามีธุระอะไร กวินบอกว่าเขาและมินตราจะไปทานอาหารเย็นเป็นเพื่อนพ่อ ก็เลยจะชวนชายหนุ่มและเมธาวีไปด้วย แต่ดันเจอข้อความชวนจั๊กจี้ซะก่อนพร้อมกับถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น ปิยภัศร์เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กวินฟัง เมื่อฟังจบเขาก็หัวเราะในความเจ้าเล่ห์ของเพื่อน

            ปิยภัศร์รับปากว่าจะตามไปสมทบกับด้วย แต่จะไม่บอกเมธาวีและก็วางสายไป กวินเล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาทั้งหมดให้ภรรยาฟัง

            “ที่แท้เขาก็หึงตะวัน”

            “นั่นสิ ผมก็เพิ่งจะเห็นเพื่อนของผมเจ้าเล่ห์แสนกลก็ครั้งนี้ล่ะครับ”

            เมื่อสองหนุ่มสาวมาถึงบ้านก็ทักทายพูดคุยกับวิชญะอยู่พักใหญ่ หลังจากนั้นไม่นานปิยภัศร์ก็ตามมาสมทบ ทุกคนย้ายไปคุยกันต่อที่โต๊ะอาหาร

            “ทำไมวันนี้ตะวันไม่มาด้วย” วิชญะถามในขณะที่กำลังนั่งทางอาหารอยู่ด้วยกัน แต่คนที่ตอบกลับกลายเป็นกวินลูกเขยคนโตนั่นเอง

            “ภัศร์เขากำลังงอนลูกสาวคนเล็กของคุณพ่ออยู่ครับ ก็เลยไม่ยอมชวนมาด้วย”

            “ตะวันทำอะไรให้ไม่ถูกใจงั้นหรือ” แต่คนที่บอกเล่าเรื่องราวนี้กับเป็นมินตรา

            “เขาโมโหหึงตะวันค่ะพ่อและก็ไม่ยอมพูดด้วย แต่ลูกสาวของพ่อไม่สนใจไงคะ เลยต้องมีแผนเจ้าเล่ห์แสนกลเพื่อยั่วให้น้องหึง ยังไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า” แล้วเธอก็เล่าเรื่องที่เขากุขึ้นให้บิดาฟัง วิชญะฟังไปหัวเราะไป

            “ทุกคนหัวเราะเยาะผมเหรอครับ ผมกำลังกลุ้มอยู่นะไม่เอาใจช่วยกันบ้างเลย พ่อครับผมจะทำยังไงดีครับ ลูกสาวคนสวยของพ่อถึงจะสนใจและก็รับรักผม”

            “ภัศร์เมื่อกี้นายเรียกใครว่าพ่อ ฉันหูฝาดหรือว่านายเพี้ยนไปกันแน่”

            “ฉันก็เรียกพ่อเหมือนที่นายเรียกไง”

            “ขออนุญาตใครไม่ทราบ”

            “ไม่มีใครอนุญาตแต่ว่าฉันเรียกตามนาย ซ้อมไว้ก่อนจะได้ชินเวลาที่จะต้องเรียกจริงจะได้ไม่รู้สึกขัดเขิน”

            “มั่วนิ่มจริงๆ เลยนะคะคุณภัศร์”

            “สามีภรรยาคู่นี้เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยออกมาขัดขวางไม่ให้ผมเรียกพ่อ” แล้วชายหนุ่มก็หันไปหาแนวร่วม

            “พ่อช่วยผมด้วยสิครับ ผมไม่มีพวกเลยพ่อเป็นพวกเดียวกับผมนะครับ” ทุกคนหัวเราะกับการที่เขาหันไปออดอ้อนวิชญะให้เป็นพวกของเขาง่ายๆ ซะงั้น

            “ได้เลยว่าที่ลูกเขยจะซ้อมเรียกพ่อไว้ก่อนก็ได้พ่ออนุญาต แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องดูแลลูกสาวของพ่อเป็นอย่างดีนะ”

            “แน่นอนครับ” เขาตอบพ่อแต่หันไปพยักหน้ากับคู่สามีภรรยาที่นั่งฟังและยิ้มไปกับเขาด้วย เหมือนกับจะบอกว่าเห็นไหมแม้แต่พ่อยังอยู่ข้างเขาเลยทึ่งไหมละ อาหารเย็นมื้อนั้นเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ

            “พ่อมีอะไรจะแนะนำว่าที่ลูกเขยคนนี้ไหมครับ ว่าจะต้องทำยังไงถึงจะชนะใจลูกสาวคนเล็กของพ่อได้”

            “ของแบบนี้ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง พ่อบอกได้แต่เพียงว่าวิธีที่ภัศร์ทำอยู่ตอนนี้มันใช้ไม่ได้ผลกับตะวัน ถึงแม้ใจจริงแล้วตะวันอาจจะเป็นกังวลว่าทำไมภัศร์ถึงเปลี่ยนไป แต่ตะวันก็เลือกที่จะแสดงออกในทางตรงกันข้าม ภัศร์ลองเปลี่ยนมาเอาใจเขาแทนสิวิธีนี้น่าจะได้ผลกว่า”

            “พ่อคะเล่นบอกความลับของน้องแบบนี้ก็แย่สิคะ เดี๋ยวตะวันก็เพลี่ยงพล้ำกันพอดี”

            “ไม่เป็นไรหรอกฟ้า พ่อมั่นใจว่าตะวันจะเอาตัวรอดได้” วิชญะพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

             “ผมทราบครับว่าตะวันเป็นหัวใจของทุกคนที่นี่ และแน่นอนเธอก็เป็นหัวใจของผมด้วย ที่ผ่านมาผมอาจจะทำเหมือนดูถูกเธอ แต่ผมขอบอกเลยว่าผมสนใจเธอตั้งแต่แรกเห็น สัญญาประหลาดฉบับนั้นจึงเริ่มต้นขึ้น ขอเวลาผมอีกสักระยะนะครับถ้าตะวันใจตรงกับผม ผมจะแต่งงานกับเธอแน่นอนครับ”

            “พ่อเคยบอกฟ้าแล้วใช่ไหมว่าพ่อมองคนไม่ผิด”

            “ค่ะหนูก็เห็นด้วยกับพ่อค่ะ อย่าให้พวกเราต้องรอนานนะคะว่าที่น้องเขย”

            ปิยภัศร์ถามมินตราว่าตอนที่เธอคลอดใครจะดูแลกิจการที่บริษัท แต่กวินเป็นคนตอบคำถามนี้เองว่าเขาจะเป็นคนดูแล และยังเอ่ยปากชวนให้เพื่อนรักมาช่วยทำด้วย ปิยภัศร์บอกว่ายินดีอย่างยิ่งและหันไปบอกกับวิชญะและมินตราว่า

            ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องงานที่บริษัทพวกเขาจะเป็นคนจัดการให้เองขอให้วางใจ กวินคุยอยู่อีกสักพักก็ขอตัวพามินตรากลับบ้าน และได้ชวนเพื่อนรักไปด้วยซึ่งเขาตกลงทันทีโดยจะขับรถตามไป แต่ก่อนที่จะขึ้นรถวิชญะก็เรียกเขาไว้ซะก่อน พร้อมกับบอกให้เขาพาเมธาวีมาที่นี่บ่อยๆ ทั้งยังให้คำแนะนำอีกว่าสำหรับลูกสาวคนนี้ไม้แข็งมักจะใช้ไม่ได้ผล และกำชับว่าให้ลองใช้วิธีที่เขาแนะนำ ปิยภัศร์กล่าวขอบคุณผู้สูงวัยสำหรับคำแนะนำ ก่อนที่จะขึ้นรถและขับตามกวินไป