บทที่ 24

            “จะทำอะไร”

            “ผมก็จะพาคุณไปนอนบนเตียง ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าผมจะทำอะไรคุณคืนนี้ แค่เห็นคุณร้องไห้มากมายขนาดนี้ผมก็หมดอารมณ์แล้ว”

            หญิงสาวเบี่ยงหน้าไปซุกกับซอกคอของเขา มือยังกอดเขาไม่ปล่อยชายหนุ่มอุ้มร่างเพรียวบางระหงเนื้อเนียนนุ่มนั้นไปวางลงบนที่นอน

            “นอนซะผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณจนกว่าคุณจะหลับ ดูคุณสิร้องไห้จนตาแดงช้ำไปหมดแล้ว”

            หลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบเขาก็จูบซับน้ำตาให้หญิงสาวจนแห้ง

            “หลับตาซะไม่ต้องกลัวนะ”

            หญิงสาวหลับตาอย่างว่าง่ายและก็หลับไปในเวลาไม่นาน ตอนแรกปิยภัศร์คิดจะกลับไปนอนที่ห้องตัวเอง

            แต่พอมองไปที่เมธาวีเขาก็เปลี่ยนใจ ในเมื่อมีหญิงสาวให้นอนกอดแก้หนาวเรื่องอะไรที่เขาจะต้องกลับไปนอนหนาวคนเดียวที่ห้อง คิดได้แบบนั้นเขาก็ขึ้นไปนอนข้างหญิงสาวพร้อมกับดึงเธอเข้ามากอด ปิยภัศร์จูบหน้าผากของเธอ

            การนอนกอดกระชับกันแบบนี้ทำให้เขาได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ด้วยแป้งเด็กที่เธอใช้  ไม่น่าเชื่อว่าแค่กลิ่นหอมจากตัวเธอจะสามารถทำให้เขาตื่นตัวได้ง่ายแบบนี้ และเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะนอนกอดกับผู้หญิงโดยที่ไม่มีอะไรกันทั้งที่เขาไม่ได้เมา ปิยภัศร์คิดและก็ยิ้มกับความคิดของตัวเอง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หลับตามหญิงสาวไปในที่สุด

            เมธาวีรู้สึกตัวตื่นขึ้นในตอนดึกสงัดเธอพบว่าปิยภัศร์นอนกอดเธอไว้แน่น จากนั้นเธอก็ร้องกรี๊ดใส่หูของเขาพร้อมกับทั้งทุบ ตี หยิก ข่วนเขาเป็นพัลวัน

            “เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะตะวัน ผมอยู่นี่แล้วคุณไม่ต้องกลัวนะ”

            “อีตาบ้ามานอนที่นี่ได้ยังไง...แล้วใครใช้ให้นายมานอนกอดฉันไว้แบบนี้...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ...ฉันบอกให้ปล่อยฉันไง”

            หญิงสาวพูดพร้อมกับทั้งหยิกทั้งข่วนเขาเท่าที่เธอจะทำได้ ปิยภัศร์ปัดป้องและพลิกตัวลงมาทาบทับเธอเอาไว้ หญิงสาวหมดสิ้นอิสรภาพได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่ด้านล่างตัวเขา ชายหนุ่มคว้ามือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นก่อนจะตรึงไว้เหนือศรีษะ

            “นี่คุณจำอะไรไม่ได้จริงเหรอ ผมจะทบทวนให้ฟังนะว่า เมื่อตอนหัวค่ำคุณกลัวเสียงฟ้ามากมายซะจนร้องห่มร้องไห้กอดผมไว้แน่น ผมก็เลยอยู่เป็นเพื่อนคุณจนคุณหลับไป”

            “แล้วทำไมนายถึงไม่กลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง”

            “ผมก็ง่วงน่ะสิก็เลยหลับไปกับคุณด้วย”

            “เมื่อไรนายจะปล่อยฉันซะที” ชายหนุ่มยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

            “นั่นคุณจะไปไหนนี่มันยังไม่สว่างเลยนะ” เขาถามอย่างสงสัยว่าเธอกำลังจะทำอะไรกันแน่

            “ก็ถ้านายจะนอนที่นี่ฉันก็จะไปนอนที่อื่น”

            “ตะวันคุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าผมไม่อนุญาต อย่าทำให้ผมโกรธนะนี่ดึกมากแล้ว รีบนอนซะแล้วก็ต้องนอนที่นี่กับผมด้วย พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า”  

            หญิงสาวไม่รู้จะไล่เขาไปได้ยังไงก็เลยจำใจต้องล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกมุมหนึ่ง เมธาวีนอนตัวลีบเพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะเอาเปรียบเธออีก

            ส่วนปิยภัศร์เขายิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากเมื่อคิดถึงผู้หญิงปากจัดที่คอยเถียงเขาแบบไม่ยอมลดราวาศอก และยังชอบทำร้ายร่างกายเขาอยู่เรื่อย ทั้งหยิก ทั้งข่วนทุบตีสารพัด แต่นั่นก็เป็นเสน่ห์ที่น่ารักของเธอเหมือนกัน

            ด้วยความหมั่นไส้เขาก็เลยแกล้งทำเป็นหลับ และหันไปทางหญิงสาวทั้งที่ยังหลับตา จากนั้นก็วาดวงแขนมาใกล้ตัวเธอ เมธาวีรู้สึกตกใจก็เลยยิ่งกระเถิบตัวหนี ความที่นอนชิดขอบเตียงอีกด้านหนึ่งอยู่แล้ว พอกระเถิบตัวหนีก็เลยทำท่าจะกลิ้งตกเตียง ปิยภัศร์ตกใจรีบเอื้อมมือคว้าเอวหญิงสาวมากอดไว้แน่น เลยกลายเป็นว่าเขากอดรัดหญิงสาวไว้ในวงแขน ใบหน้าประชิดกันใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

            หญิงสาวรู้สึกใจเต้นแรงชายหนุ่มเองก็รู้สึกได้ถึงอกนุ่มที่เบียดชิดอยู่กับอกกว้างของเขา มันทำให้ความรู้สึกของเขาตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ เขาอดใจไม่ไหวก้มลงประชิดเพื่อที่จะประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่ม แต่เธอหันหน้าหนีเขาจึงได้แต่จูบแก้มนวลเนียนของเธอแทน 

            “นอนได้แล้ว” ปิยภัศร์เปลี่ยนใจลุกเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ด้วยเกรงว่าจะยับยั้งตัวเองเอาไว้ไม่ได้ทิ้งให้หญิงสาวนอนอยู่เพียงลำพัง เธอพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

            “เกือบไปแล้วเรา”

            ในตอนเช้าหลังจากแต่งตัวเสร็จเมธาวีก็ลงมาที่ห้องอาหาร เธอพบปิยภัศร์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะอาหาร หญิงสาวกำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะเดินเข้าไปดีไหม ถ้าเข้าไปแล้วเธอจะทำหน้าอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อคืนนี้

            แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็เดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ปิยภัศร์เงยหน้าขึ้นมามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันไปให้ความสนใจกับหนังสือพิมพ์ฉบับที่เขาถืออยู่ในมือ

            “นายอ่านอะไรหน้าเครียดเชียว มีข่าวอะไรน่าสนใจเหรอ”

            ปิยภัศร์ยักไหล่ก่อนจะเอ่ยถาม

            “คุณจะกินข้าวต้มหรือจะกินอาหารเช้าแบบอเมริกัน”

            “มีแบบไหนก็กินแบบนั้นแหละ”