บทที่ 23

            “คุณหนูตะวันฟังป้านะคะ” ป้าวรรณพูดพร้อมกันจับตัวหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากับเธอ

            “คุณภัศร์ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่เธอเป็นคนปากร้ายและก็ใจร้อนเท่านั้นเอง คุณตะวันทราบไหมคะว่าถึงแม้คุณภัศร์จะเป็นคนเจ้าชู้เพลย์บอย เปลี่ยนผู้หญิงบ่อยมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยที่จะพาใครมาที่นี่ โดยให้เหตุผลว่าเพราะที่นี่คือบ้าน และคุณคือผู้หญิงคนแรกที่คุณภัศร์พามาที่นี่”

            “คุณภัศร์ของป้าอาจจะป้องกันไม่ให้ตะวันเบี้ยวไงคะ แบบว่าต้องใช้ให้คุ้มกับเงินที่เสียไปตามแบบของนายทุนหน้าเลือด ก็เลยต้องเอาตะวันมาไว้ในอาณาจักรของเขา เพื่อจะได้อยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลาต่างหากคะ ตะวันไม่ได้มีความสำคัญกับคุณภัศร์ของป้าตามแบบที่ป้าวรรณคิดไว้หรอกนะคะ”

            “แต่ป้ามั่นใจค่ะว่าคุณตะวันเป็นคนที่คุณภัศร์สนใจ ไม่งั้นคุณภัศร์จะไม่ยอมทำอะไรมากมายขนาดนี้เพื่อคุณตะวัน ป้าพูดอะไรไปตอนนี้คุณอาจจะไม่เชื่อ ไว้ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ก็ละกันค่ะ ตอนนี้คุณตะวันไม่ต้องคิดมากหรอกนะคะ นอนพักสักครู่ถึงเวลาอาหารเมื่อไรป้าจะขึ้นมาเรียก เมื่อคืนได้นอนพักบ้างหรือเปล่าคะ หน้าตาคุณตะวันดูซีดเซียวเหมือนกับคนอดนอน ไม่เอาแล้วค่ะไม่ต้องคิดมาก อยู่ที่นี่ป้าจะดูแลคุณเองค่ะ ต้องการอะไรก็บอกป้าได้นะคะ แต่ตอนนี้ป้าอยากให้คุณนอนพักผ่อนสักครู่ก่อน”

            ป้าวรรณพาหญิงสาวไปนอนบนเตียงพร้อมกับห่มผ้าให้เธอ ราวกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่จะต้องคอยดูแลอย่างดี เมื่อหญิงสาวหลับป้าวรรณจึงได้เดินออกจากห้องไป โดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้เธอ

            ปิยภัศร์โทรมาหาป้าวรรณเพื่อสอบถามเรื่องของเมธาวีว่าเรียบร้อยดีไหม และฝากให้ป้าวรรณดูแลเธออย่างดี ผู้สูงวัยรับปากและถามเขากลับไปว่าคืนนี้เขาจะกลับบ้านหรือไม่ ปิยภัศร์ตอบว่ากลับแต่อาจจะดึกหน่อยเธอไม่ต้องเป็นห่วง และคำตอบที่เขาได้รับกลับมาก็คือ

            “ป้าไม่ห่วงคุณภัศร์หรอกค่ะเพราะทราบดีว่าคุณดูแลตัวเองได้ ตอนนี้ป้ามีคนที่จะต้องเป็นห่วงและต้องดูแลแทนคุณภัศร์แล้วล่ะค่ะ”

            ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นใครปิยภัศร์หัวเราะก่อนจะวางสายไป

            หลังจากที่เมธาวีทานอาหารมื้อเย็นเสร็จเธอก็ขึ้นมาบนห้องนอนของตนเอง ฝนเริ่มตกตั้งแต่เย็นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแถมยังตกหนักขึ้นทุกที เสียงฟ้าคะนองค่อนข้างแรง

            หญิงสาวเป็นคนกลัวเสียงฟ้าตอนฝนตกหนักมาแต่ไหนแต่ไร แต่ทุกครั้งเธอจะมีพี่สาวมาคอยอยู่เป็นเพื่อน ยกเว้นคืนนี้ที่จะต้องอยู่เพียงลำพังคนเดียว ถ้าฟ้าลงแรงจะทำอย่างไร ยิ่งดึกฝนก็ยิ่งตกลงมาอย่างหนัก แถมเสียงฟ้าแลบฟ้าร้องก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอกลัวมาก

            และแล้วไฟก็ดับหญิงสาวร้องกรี๊ด! เสียงดังด้วยความกลัวที่เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม หญิงสาวนั่งอยู่ข้างตู้เสื้อผ้าใบใหญ่โดยนั่งชันเข่าหลับหูหลับตาร้องกรี๊ดๆ  เพราะเสียงฟ้าร้องยังคงดังอย่างต่อเนื่องติดกันซึ่งทำให้เธอกลัวมาก

            เสียงร้องของเมธาวีทำให้ปิยภัศร์ที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จหลังจากกลับมาจากงานเลี้ยง และกำลังจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวในห้องก่อนที่ไฟจะดับ รีบเปิดประตูเข้าไปในห้องของเธอทันทีพร้อมกับร้องเรียก

            “ตะวันคุณอยู่ที่ไหน”

            เมื่อหญิงสาวได้ยินเสียงเรียกของเขา เธอก็วิ่งเข้าไปกอดเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้ไม่หยุด ปิยภัศร์กอดกระชับเธอเอาไว้ เขาออกจะแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมคนที่เก่งกล้าไม่กลัวใครอย่างเธอ จะกลัวความมืดมากมายขนาดนี้

            “ไม่ต้องกลัวนะผมอยู่นี่แล้ว”

            และแล้วเสียงฟ้าร้องอย่างแรงพร้อมกับมีแสงลอดเเข้ามาในห้องมีผลทำให้เมธาวีกรีดร้องอีกครั้ง และครั้งนี้เองที่ทำให้ปิยภัศร์รู้ความจริงว่า เธอไม่ได้กลัวความมืดแต่กลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบซะมากกว่า เขาลูบไล้หลังและไหล่ของเธอเบาๆ เพื่อปลอบโยนร่างบางในอ้อมแขน

            “ตะวันคุณกลัวเสียงฟ้าเหรอ”

            หญิงสาวพยักหน้าในความมืด แต่พอนึกได้ว่าเขาคงจะไม่เห็นเธอก็เลยตอบเขา

            “ใช่ค่ะเสียงของมันน่ากลัวมาก” เธอตอบพร้อมกับยังคงกอดเขาไว้แน่น ซึ่งการกระทำนั้นทำให้เขายิ้มอย่างพอใจในความมืด ในขณะเดียวกันนั้นเองไฟฟ้าก็ติด และป้าวรรณก็เดินเข้ามาในห้องของหญิงสาวด้วยความเป็นห่วงว่าหญิงสาวอาจจะกลัว แต่เธอกลับเห็นคุณภัศร์กอดหญิงสาวไว้แน่น แถมยังพยักเพยิดหน้าบอกให้เธอออกไปจากห้อง

            ป้าวรรณส่ายหัวในการกระทำของคุณภัศร์ แต่ก็ยอมเดินออกจากห้องไปแต่โดยดี พร้อมกับคิดว่าคงไม่ต้องห่วงคุณเมธาวีอีกแล้ว คืนนี้คุณภัศร์คงจะดูแลเธอเอง และตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องพักของตนเอง เมื่อเมธาวีคลายความหวาดกลัวกลับพบว่ามือของปิยภัศร์เริ่มซุกซน ลูบไล้ไปยังแผ่นหลังนวลเนียนผ่านเสื้อนอนตัวบางที่เธอสวมใส่ ส่วนมืออีกข้างเริ่มไล้ลงบนสะโพกเนียน หญิงสาวเริ่มหายใจติดขัดเธอพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเหนื่อยหอบ

            “อย่าทำแบบนี้”

            ปิยภัศร์กลับไม่ยอมทำตามความต้องการของเธอ เขาบดเคล้าริมฝีปากลงกับกลีบปากสีกุหลาบของเธอพยายามให้นุ่มนวล แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกดแรงและหนักหน่วงขึ้น หญิงสาวจูบตอบเขาเหมือนกับคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน

            ซึ่งเขาเองก็ออกจะแปลกใจอยู่เหมือนกัน แต่เขาปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปชายหนุ่มย่อตัวลงทั้งที่ยังไม่ถอนริมฝีปาก เพื่อช้อนใต้ขาของเมธาวีและอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง หญิงสาวถอนใจเหมือนสะอื้น