บทที่ 35

            เมธาวีหันมายิ้มแหยๆ ให้กับป้าวรรณพร้อมกับอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังและยังสรุปปิดท้ายว่า

            “ตะวันไม่ได้ตั้งใจนะคะ เป็นความผิดของเขาที่เดินเข้ามาเงียบๆ ตะวันก็แค่ป้องกันตัวเองเท่านั้นใครจะไปรู้ว่าจะเป็นเขา”

            “งานหนักมากเลยใช่ไหมคะ เจ้านายของคุณตะวันนี่ใช้ไม่ได้เลยนะคะ ใช้งานอะไรกันนักกันหนาตั้งแต่เริ่มงานวันแรกแบบนี้” ป้าวรรณบอกให้หญิงสาวรอสักครู่เธอจะรีบไปเตรียมอาหารมาให้ทาน

            “ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวนป้าวรรณดึกๆ แบบนี้”

            “ไม่เป็นไรค่ะ คุณตะวันไปพร้อมกับป้าเลยก็ได้นะคะป้าทำไม่นานหรอกค่ะ อุ่นอาหารแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ได้ทานแล้วล่ะค่ะ”

            “ดีเหมือนกันค่ะเพราะตอนนี้ตะวันหิวมากเลย”

            แต่ก่อนที่หญิงสาวจะเดินตามผู้สูงวัยเข้าไปในบ้านก็ได้ยินเสียงของปิยภัศร์ห้ามไว้ซะก่อน

            “ตะวันคุณยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

            “อะไรอีกล่ะ...นายมีปัญหาอะไรอีก”

            “คุณจะต้องอยู่ทำแผลผมให้เสร็จก่อนถึงจะไปได้ ผมจะไปรอที่ห้อง”

            “ก็ได้ ฉันจะไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลก่อนแล้วจะตามไป”

            ตอนทำแผลให้เขานั้นเธอแกล้งทำแรงๆ เป็นการแกล้งเขาคืนบ้าง จนเขาต้องร้องโวยวายออกมา

            “โอ๊ย...ผมเจ็บนะ...ทำเบาๆ หน่อยสิ ทำแรงขนาดนี้เดี๋ยวผมก็เสียโฉมกันพอดี”

            “นายอย่าเรื่องมากนักเลย ฉันทำได้แค่นี้ ถ้านายอยากให้ดีกว่านี้ก็ต้องทำเอง”

            “คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง...ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะฝีมือของคุณนะ” เมธาวีเถียงกลับไปอย่างไม่ลดละ

            “ก็ใครใช้ให้นายมาแบบเงียบๆ”

            “แล้วคุณจะให้ผมตีฆ้องร้องเป่าว่าผมมาแล้วงั้นเหรอ”

            “มันก็ไม่ถึงขนาดนั้น...เสร็จซะทีตอนนี้ฉันก็ไปได้แล้วใช่ไหม” พูดจบเธอก็เก็บอุปกรณ์ทั้งหมดเดินกลับ ไปที่ห้องพักของเธอ ที่อยู่ติดกับห้องของชายหนุ่มเพียงแค่ประตูกั้น เพื่อไปอาบน้ำและลงไปทานข้าว แต่ด้วยความที่เธอทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย ทำให้เธอหลับไปบนโต๊ะอาหารก่อนที่จะได้ลงมือทาน

            หลังจากที่ปิยภัศร์อาบน้ำเสร็จเขาก็เดินลงมาดูพบหญิงสาวฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะ เขาเรียกเธอหลายครั้งแต่เธอก็ไม่มีทีท่ารับรู้ สุดท้ายเขาตัดสินใจอุ้มหญิงสาวขึ้นไปนอนข้างบน แต่เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมารับรู้ว่ากำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขาซะก่อน เมธาวีพยายามดิ้นรนพร้อมกับบอกให้เขาปล่อย

            “ถ้าผมปล่อยคุณผมก็กลัวคุณน่ะสิ แล้วก็เลิกดิ้นซะทีเดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก” แต่เธอก็ยังไม่หยุดดิ้น

            “ก็ฉันบอกให้ปล่อยฉันไง...ปล่อยสิ”

            “ก็ได้คุณต้องการแบบนี้เองนะ” ปิยภัศร์ทำท่าจะปล่อยเธอ ทำให้หญิงสาวตกใจรีบกอดคอของเขาไว้แน่น

              “อย่าปล่อยนะ”

            “ตกลงคุณจะเอายังไงกันแน่เดี๋ยวบอกให้ปล่อย เดี๋ยวไม่ให้ปล่อย จะเอาอย่างไหนก็เลือกเอาซะอย่างหนึ่งสิ”

            แต่แล้วปิยภัศร์ก็ได้ยินเสียงท้องของเธอร้อง มันทำให้ชายหนุ่มหัวเราะด้วยความขบขัน

            “นายหัวเราะอะไร ก็ฉันหิวข้าว แล้วมันก็เลยเวลาอาหารมาตั้นนานแล้วด้วย”

            ปิยภัศร์ตัดสินใจอุ้มหญิงสาวกลับมาที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม

            “หิวก็กินซะกินเยอะๆ จะได้โตไวไว ตัวเล็กเท่ามดแบบนี้จะมาสู้อะไรผมได้” ตะวันถลึงตาใส่ชายหนุ่มพร้อมกับเถียง

            “ใช่สิใครจะไปตัวใหญ่เป็นหมีขาวอย่างนาย”

            จากนั้นก็ลงมือทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีชายหนุ่มคอยตักโน่นตักนี่ให้ เมื่อทานเสร็จแล้วต่างก็แยกย้ายกันไปนอนห้องใครห้องมัน

            ปิยภัศร์สังเกตเห็นว่าเมธาวียังไม่ปิดไฟในห้องนอนซะที ก็เลยเปิดประตูที่กั้นระหว่างห้องของเขาและเธอเข้าไป แล้วก็พบว่าหญิงสาวกำลังยืนดูทีวีอยู่อย่างใจจดใจจ่อ ปิยภัศร์ดินเข้ามากอดเธอไว้จากทางด้านหลัง ซุกหน้าไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว

            “ตะวันคุณดูอะไรอยู่ ไหนบอกว่าทั้งเหนื่อยทั้งเพลียแล้วทำไมยังไม่นอนอีก”

            “ก็ดูข่าวรอบดึกของคุณวินที่ให้สัมภาษณ์ว่า เขากับพี่ฟ้าเป็นแฟนกันและก็กำลังคบหาดูใจกันอยู่น่ะสิ”

            เพราะหญิงสาวกำลังให้ความสนใจกับข่าวนั้น ก็เลยไม่ทันได้ห้ามปรามชายหนุ่มที่เข้ามากอดเธอเอาไว้แบบนั้น จากคำตอบของหญิงสาวทำให้ปิยภัศร์หันไปสนใจกับข่าวนั้นเช่นกัน และยังคงกอดเธอเอาไว้ไม่ปล่อย

            “นายวินให้สัมภาษณ์เองเลยเหรอ ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยนะว่าเขากับพี่สาวของคุณกำลังคบกัน”

            “นั่นน่ะสิพี่ฟ้าไม่เห็นเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลย แล้วนี่นายมากอดฉันไว้ทำไม ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะฉันจะนอนแล้ว” นั่นเป็นเพราะข่าวเกี่ยวกับพี่สาวของเธอจบลงพอดี

            “ปล่อยก็ได้แต่เวลาคุณนอนอย่าเผลอฝันถึงผม” ชายหนุ่มจูบแก้มหญิงสาวด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

            “ฝันถึงนายเนี่ยนะไม่มีทางอยู่แล้ว” เมธาวีเดินไปที่เตียงตอนแรกตัดสินใจจะโทรไปสอบถามเรื่องราวจากพี่สาวเกี่ยวกับข่าวที่เพิ่งดูจบ แต่เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วก็เลยคิดว่าพรุ่งนี้เธอจะแวะไปหาเธอที่บ้านก่อนที่จะไปทำงาน เพื่อที่จะถามถึงเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เมื่อตัดสินใจได้เช่นนั้นก็ทำให้หญิงสาวหลับไปในที่สุดด้วยความเพลีย โดยไม่มีโอกาสรู้เลยว่าปิยภัศร์เข้ามาดูเธออีกครั้ง เขาจูบหน้าผากและริมฝีปากของเธอบางเบาก่อนที่จะกลับไปนอนที่ห้องของตนเอง