บทที่ 34

            “ทำไมไม่มีคนรับสาย” เขารออยู่จนสายถูกตัดไป

            “คุณภัศร์คิดว่าคุณตะวันยังอยู่ที่บริษัทเหรอคะ นี่มันก็ดึกมากแล้วนะคะ”

            “คือผมแกล้งสั่งงานให้เธอทำ และบอกเอาไว้ว่าพรุ่งนี้ผมจะต้องเห็นงานที่ผมต้องการ วางไว้อยู่บนโต๊ะในตอนเช้า”

            “แกล้งคุณตะวัน!! คุณภัศร์หมายความว่ายังไงกันคะ” ผู้สูงวัยถามชายหนุ่มที่ตนเลี้ยงดูมาด้วยความสงสัย

            “งานพวกนั้นที่จริงผมก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร แต่ผมอยากที่จะแกล้งคนอวดดีก็เลยสั่งงานให้เธอทำมากมาย พร้อมกับบอกว่าผมต้องการใช้เอกสารทั้งหมดพรุ่งนี้เช้า ผมไม่คิดว่าตะวันจะนั่งทำงานตามที่ผมสั่งจริงๆ”

            “โธ่คุณภัศร์ก็เล่นเป็นเด็กไปได้ แล้วทีนี้เราจะทำยังไงกันดีคะ”

            “เดี๋ยวผมจะไปดูที่บริษัทก่อนละกันนะครับ ป้าวรรณอย่าเพิ่งคิดมาก บางทีตะวันอาจจะยังอยู่ที่บริษัทก็เป็นได้”

            “รีบไปเถอะค่ะนี่มันใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว ไม่รู้ว่าคุณตะวันได้ทานอะไรบ้างหรือยัง คุณภัศร์ก็ร้ายกาจจริงมีเจ้านายที่ไหนบ้างคะ ที่อุตริใช้งานลูกน้องหนักขนาดนี้ ทั้งที่เธอก็เพิ่งจะเริ่มลงมือทำงานเป็นวันแรก เฮ้อ! ป้าว่าคุณรีบไปดูคุณตะวันที่บริษัทดีกว่าค่ะรีบไปรีบกลับนะคะ” ป้าวรรณเร่งชายหนุ่ม

            “ครับผมจะไปเดี๋ยวนี้ละครับ” ปิยภัศร์ขับรถด้วยความเร็วสูงเพราะความเป็นห่วงหญิงสาว

            ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่บริษัทพบกับยามที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ในขณะนั้นก็เลยสอบถาม ได้ความว่าเมธาวียังนั่งทำงานอยู่ข้างบนเพียงลำพังเพียงคนเดียว ปิยภัศร์จึงรีบขึ้นไปตามหญิงสาว

            ในขณะที่เมธาวีนั่งทำงานอยู่นั้น...เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินตรงมาทางห้องที่เธอนั่งทำงานอยู่ หญิงสาวรู้สึกกลัวเพราะไม่รู้ว่าเป็นใคร จึงหยิบแจกันดอกไม้ของวีรยามาถือไว้ในมือพร้อมกับหลบไปซ่อนตัวอยู่ข้างประตู เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาเธอจึงฟาดเขาด้วยแจกันในมืออย่างแรง

            “โอ๊ยย...ตะวันนี่คุณจะฆ่าผมเหรอ”

            “นายเองเหรอ”

            “ก็ผมเองน่ะสิหรือคุณคิดว่าใคร และคุณก็เกือบจะฆ่าผมแล้วรู้ไหม” ปิยภัศร์พูดพร้อมกับชี้หน้าอีกฝ่าย

            “ช่วยไม่ได้นายอยากมาเงียบๆ ทำไมล่ะ ฉันก็ต้องป้องกันตัวน่ะสิ เลือดนายไหลใหญ่แล้ว” เมธาวีพูดพร้อมกับเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าสะพายมายื่นส่งให้

            “เอาผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ซับเลือดไว้ก่อน ฉันยังไม่ได้ใช้รับรองได้เรื่องความสะอาด”

            เขารับมาซับเลือดที่หน้าผากของตัวเอง

            “คุณมัวทำอะไรอยู่ทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน รู้บ้างไหมว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว”

            “ฉันก็นั่งทำงานที่นายสั่งอยู่น่ะสิ งานบ้าอะไรก็ไม่รู้ทำเท่าไรก็ไม่รู้จักหมดซะที”

            “ไม่ต้องทำแล้วค่อยมาทำต่อพรุ่งนี้ ตอนนี้คุณกลับบ้านไปกับผมก่อน ป้าวรรณเป็นห่วงคุณมากเลยรู้ไหม”

            “นายพูดจริงนะที่ว่าฉันกลับบ้านได้โดยที่ยังทำงานไม่เสร็จ ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีงานที่นายต้องการวางไว้บนโต๊ะจนครบตามคำสั่งของนาย จะมาตำหนิว่าฉันทำงานไม่มีประสิทธิภาพไม่ได้นะ”

            หญิงสาวต้องพูดเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะเอาจุดนี้มาเล่นงานเธอในวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้

            “พูดมากอยู่นั่นแหละจะไปกันได้หรือยัง”

            “ขอเก็บของก่อน” เมธาวีเองก็รู้สึกเมื่อยล้าเต็มทีและที่สำคัญคือหิวมากด้วย จึงรีบเดินไปเก็บเอกสารให้เป็นที่เป็นทางพร้อมทั้งหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง

            “พร้อมแล้วใช่ไหม” เธอพยักหน้า

            เมื่อนั่งมาในรถหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะแอบเหลือบสายตาไปมองชายหนุ่มข้างตัว ที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่ในขณะนั้นแล้วก็อดที่จะเอ่ยถามเขาไม่ได้

            “แผลของนายเป็นยังไงบ้าง”

            “ยังไม่ตายหรอกแผลแค่นี้ไกลหัวใจ แต่เดี๋ยวคุณจะต้องทำแผลให้ผม” ฟังคำตอบของเขาสิ มันน่าจะสั่งสอนให้หนักกว่านี้จะได้เข็ด และไม่ใช่แต่เพียงคิดเท่านั้นเธอยังบอกให้เขารับรู้อีกด้วย

            “คราวหน้าฉันรับรองว่านายจะไม่เจ็บเพียงแค่นี้แน่ ฉันจะเอาให้ถึงตายเลย”

            “ผมจะรอ ถ้าผมตายเพราะคุณเมื่อไร ผมจะตามมาหลอกหลอนคุณ มีคุณอยู่ที่ไหนจะมีวิญญาณของผมที่นั่น เหมือนเงาตามตัวไม่เชื่อคอยดู”

            “นายพูดเพ้อเจ้ออะไรท่าจะประสาท”

            เมื่อปิยภัศร์ขับรถเข้ามาจอดเมธาวีก็ก้าวลงจากรถ แล้วก็พบว่าป้าวรรณมายืนรอเธออยู่ด้วยความเป็นห่วง สีหน้าและแววตาของเธอบอกให้หญิงสาวรับรู้ได้เป็นอย่างดีถึงความรู้สึกห่วงใย

            ผู้สูงวัยเดินเข้ามาลูบไล้แขนของหญิงสาว สีหน้าของเธอแสดงออกว่าเธอรู้สึกโล่งอกที่เธอกลับมาอย่างปลอดภัย พร้อมกับถามด้วยความห่วงใย

            “คุณตะวันเหนื่อยไหมคะทานอะไรมาหรือยัง”

            “เหนื่อยมากเลยค่ะ ทั้งเหนื่อยทั้งหิว ป้าวรรณมีอะไรให้ทานบ้างไหมคะ”

            “คุณตะวันยังไม่ได้ทานอะไรมาอีกเหรอคะ งั้นเดี๋ยวป้าจะรีบไปจัดการให้นะคะ” แต่ก่อนที่ป้าวรรณจะเดินเข้าไปจัดการเรื่องอาหารของหญิงสาว เธอก็ได้หันไปถามชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ในที่นั้น

            “คุณภัศร์ไปเจอคุณตะวันที่ไหนคะ แล้วนั่นหน้าผากของคุณไปโดนอะไรมา”

            “ถามคุณหนูคนดีของป้าวรรณดูสิครับ”