บทที่ 36

            เช้าตรู่วันต่อมาเมธาวีบอกป้าวรรณว่าเธอจะไม่ทานอาหารเช้า เพราะจะแวะไปหามินตราก่อนที่จะไปทำงาน ป้าวรรณสั่งให้คนเตรียมรถเพื่อที่จะไปส่งหญิงสาว หลังจากนั้นเพียงครึ่งชั่วโมงปิยภัศร์ลงมาที่ห้องอาหารเขาเจอกับป้าวรรณที่กำลังเตรียมอาหารเช้าให้เขาอยู่

            “ตะวันยังไม่ลงมาอีกเหรอครับ สงสัยจะเหนื่อยมากเลยยังไม่ตื่น” ชายหนุ่มคาดคะเน

            “ใครบอกคุณภัศร์คะว่าคุณตะวันยังไม่ตื่น เธออออกไปแล้วค่ะทั้งที่ยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลย”

            “ออกไปแล้ว...ออกไปไหนกันแต่เช้าแบบนี้”

            เขาเริ่มหงุดหงิดอารมณ์เสียที่หญิงสาวจะออกไปไหนก็ไม่บอกเขา จะรอให้เขาลงมาก่อนก็ไม่ได้

            “เธอบอกว่าจะไปหาคุณฟ้าที่บ้านค่ะ และที่รีบไปตั้งแต่เช้าก็เป็นเพราะว่าเธอจะได้รีบกลับมาทำงานให้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นเจ้านายของเธอจะว่าเอาได้ ว่าเธอบกพร่องต่อหน้าที่ไม่รู้จักรักษาเวลา”

            “ผมรู้สึกว่าตะวันนี่เสน่ห์แรงดีจริงๆ มาอยู่ที่นี่เพียงวันสองวัน ก็สามารถทำให้ป้าวรรณรักและเป็นห่วงจนมาต่อว่าเหน็บแนมผม”

            “เธอก็น่ารักดีนะคะ ป้าเห็นว่าเธอมาอยู่ที่นี่คนเดียวอาจจะเหงาและไม่คุ้นกับสถานที่ ป้าก็เลยคอยดูแลเธอก็เท่านั้นเองล่ะค่ะ ทำไมคะคุณภัศร์เกิดอิจฉาน้องขึ้นมายังนั้นเหรอคะ”

            “น้องงั้นเหรอ!! ตะวันไม่เคยเรียกผมว่าพี่สักคำ แล้วผมก็ไม่อยากที่จะเป็นเพียงแค่พี่ชายของเธอหรอกนะครับ อีกอย่างผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปอิจฉาเธอ เพราะผมรู้ดีว่าป้าวรรณต้องรักผมมากกว่าตะวันอยู่แล้วจริงไหมครับ”

            ป้าวรรณยิ้มให้เขาแทนคำตอบ

            “คุณภัศร์จะเข้าบริษัทแต่เช้าเลยหรือเปล่าคะ”

            “ใช่ครับเช้านี้ผมมีประชุม แต่ยังสงสัยอยู่ว่าเลขาส่วนตัวของผมจะมาทันเวลาประชุมไหม”

            “ป้าอยากจะขอร้องคุณภัศร์ถ้าคุณตะวันมาไม่ทันละก็อย่าไปต่อว่าอะไรเธอเลยนะคะ ก่อนที่คุณตะวันจะรีบออกไปจากบ้านเมื่อเช้านี้ ป้าเห็นเธอหน้าตาอิดโรยและสีหน้าก็ดูเหมือนว่ามีความกังวลใจเรื่องอะไรอยู่”

            “คงจะเป็นข่าวเมื่อคืนนี้มั้งครับ” ปิยภัศร์คาดคะเน

            “ข่าวอะไรคะ นี่ป้าตกข่าวอะไรไปหรือเปล่า”

            “ก็ข่าวที่นายวินประกาศว่าเขาเป็นแฟนกับคุณฟ้า และช่วงนี้พวกเขาก็กำลังคบหาดูใจกันอยู่”

            “นี่คุณวินคิดจะสละโสดแล้วเหรอคะ ป้าไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย”

            “ป้าวรรณคิดแบบนั้นเหรอครับ แต่ผมว่าเพลย์บอยอย่างนายวินคงไม่คิดที่คิดจะสละโสดง่ายๆ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่าผมเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน...ว่าทำไมเพื่อนรักของผมถึงได้ให้สัมภาษณ์ออกไปแบบนั้น”

            “ก็แล้วทำไมคุณวินจะคิดสละโสดบ้างไม่ได้คะ ป้าว่าคุณวินอาจจะรักคุณฟ้าก็ได้นะคะ ก็เลยให้สัมภาษณ์นักข่าวออกไปอย่างนั้น”

            “รักเหรอครับ!! เป็นไปไม่ได้หรอกครับ เจอกันเพียงแค่ไม่กี่ครั้งจะทำให้คนเรารักกันได้ มันไม่ง่ายขนาดนั้น แต่ถ้าบอกว่าวินชอบคุณฟ้าจนอยากที่จะมีเซ็กส์กับเธอแบบนี้ยังจะน่าเชื่อซะกว่า”

            “ป้าเชื่อแล้วค่ะว่าพวกคุณสองคนจัดเป็นพวกคนไม่มีหัวใจ มีแต่ความคิดที่จะรักสนุกกันแต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น” ป้าวรรณพูดพร้อมกับค้อนให้ชายหนุ่มที่เธอเลี้ยงมาอย่างหมั่นไส้ ที่เขาช่างเชื่อมั่นในความคิดของตัวเองซะเหลือเกิน

            “ผมไม่เถียงด้วยดีกว่า...แค่นี้ผมก็ติดลบในสายตาของป้าวรรณมากพอแล้ว” เขาลุกขึ้นหลังจากอิ่มอาหารเช้า และเดินเข้าไปกอดพร้อมกับจูบแก้มเธอ

            “ผมไปทำงานก่อนนะครับ” จากนั้นก็เดินหัวเราะออกไป

            เมื่อเมธาวีมาถึงบ้าน “จิระกานต์กุล” เธอก็บอกให้คนรถกลับไปได้เลยไม่ต้องรอ เพราะเดี๋ยวจะให้รถที่บ้านไปส่ง จากนั้นก็เดินเข้าบ้านไปอย่างคนใจร้อน พร้อมกับสอบถามเด็กที่มาคอยต้อนรับเธอว่ามินตราอยู่ที่ไหน และก็ได้รับคำตอบว่ายังไม่ลงมาจากข้างบน อีกสักครู่คงจะลงมาตะวันพยักหน้ารับรู้

            “คุณตะวันจะรับอาหารมื้อเช้าไหมคะ”

            “ก็ดีเหมือนกันเพราะว่าฉันยังไม่ได้กินอะไรมาเลย คุณพ่อกินอะไรหรือยัง”

            “คุณท่านทานแต่กาแฟและไปทำงานแล้วค่ะ”

            “ไปทำงานแล้วเหรอนี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ ช่างเถอะเธอไปเตรียมอาหารเช้าให้ฉันกับพี่ฟ้าด้วยก็ละกัน”

            “ได้ค่ะ คุณตะวันรอสักครู่นะคะ”

            ระหว่างที่หญิงสาวรอทานอาหารมื้อเช้าอยู่นั้น มินตราก็ลงมาจากข้างบนทันได้ยินเสียงบ่นของน้องสาว

            “ทำไมวันนี้พี่ฟ้าลงมาช้าจัง”

            “บ่นอะไรอยู่คนเดียว”

            “ตะวันก็กำลังบ่นว่าทำไมวันนี้พี่ฟ้าถึงลงมาช้ายังไงล่ะคะ”

            แต่เมื่อเห็นพี่สาวเดินไม่ค่อยถนัดนัก ก็รีบเดินเข้าไปช่วยประคองพี่สาวมานั่งที่โซฟา

            “พี่ฟ้าขาเจ็บเหรอคะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ฟ้าคะ แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”

            “ถามเป็นรถด่วนขนาดนี้พี่จะตอบคำถามไหนของตะวันก่อนดี เอาเป็นว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นนิดหน่อยแต่ตะวันไม่ต้องเป็นห่วงนะ คุณวินพาพี่ไปหาหมอมาเรียบร้อยแล้ว”

            “คุณวินมาเกี่ยวอะไรด้วยคะ” แต่ยังไม่ทันที่มินตราจะตอบอะไรก็มีเสียงรถมาจอดที่หน้าบ้านซะก่อน

            “ใครกันนะมาแต่เช้าเลย” เมธาวีหันไปถามแต่มินตราส่ายหน้าแล้วทั้งคู่ก็ได้รับคำตอบ