บทที่ 44

            มินตราเดินเข้ามานั่งข้างน้องสาวและถามด้วยความห่วงใย

            “ตะวันเป็นอย่างไรบ้าง ปกติตะวันเป็นคนแข็งแรงนี่นา ทำไมคราวนี้ถึงได้ป่วยได้”

            “ตะวันไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะพี่ฟ้า หมอบอกว่าพักผ่อนไม่กี่วันก็หาย”

            “ตัวพี่ตะวันยังร้อนอยู่เลยนะคะ” สู่ขวัญพูดหลังจากที่เอามือไปอังที่หน้าผากของอีกฝ่ายเพื่อวัดไข้

            “พี่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยเท่านั้น”

            หลังจากที่พูดคุยกันอยู่สักพักสู่ขวัญก็ขอตัวลงไปคุยกับป้าวรรณข้างล่างเพื่อที่จะเปิดโอกาสให้สองพี่น้องคุยกันตามลำพัง มินตราเอ่ยปากขอบคุณ

            “ขอบคุณนะคะน้องขวัญ” สู่ขวัญหันมายิ้มให้เธอแทนคำตอบ จากนั้นก็หันมาลูบไล้ไปตามใบหน้าของน้องสาวเพื่อวัดไข้

            “ยังมีไข้อยู่เลยเดี๋ยวพี่จะเช็ดตัวให้ตะวันเองนะ”

            แต่เมธาวีปฏิเสธและยืนยันว่าอยากจะอาบน้ำมากกว่า หญิงสาวใช้น้ำเสียงออดอ้อนซึ่งมักจะใช้ได้ผลทุกครั้งกับพี่ฟ้าของเธอ มินตราอิดออดอยู่สักพักจึงยอมทำตามคำขอร้องของน้องสาว จากนั้นก็ออกมาจัดเตรียมเสื้อผ้าให้เมธาวี

            หลังจากที่เมธาวีอาบน้ำสระผมเรียบร้อยแล้ว มินตราก็ช่วยเป่าผมของเธอให้แห้ง พร้อมตำหนิน้องสาวด้วยความห่วงใย

            “ตะวันสระผมทำไม รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองไม่สบายก็ยังจะสระผมอีกน่าตีจริงๆ เลย”

            หญิงสาวหันมากอดพี่สาวของเธอเอาไว้

            “พี่ฟ้าจะตีน้องสาวคนนี้ลงเหรอคะ” มินตราถอนหายใจพร้อมกับกอดน้องสาวของตนเองไว้แน่น

            “ตะวันอยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง ทุกคนที่นี่ดีกับตะวันหรือเปล่า”

            “ก็ดีค่ะ ตะวันอยู่ที่นี่ในฐานะเจ้านายคนหนึ่ง และป้าวรรณจะคอยดูแลตะวันเป็นอย่างดี ป้าวรรณเป็นคนที่เลี้ยงดูคุณภัศร์มาตั้งแต่เขายังเด็กค่ะ”

            “แล้วเขาล่ะจ๊ะดีกับตะวันไหม”

            “นายนั่นน่ะเหรอคะก็โอเคนะคะ...เขาก็ดีในระดับหนึ่ง...แต่ที่ไม่ดีก็คือชอบที่จะคอยกวนประสาทของตะวันอยู่เรื่อย”

            “พี่นี่แย่จังเลยนะรู้ทั้งรู้ว่าตะวันไม่อยากที่จะมาอยู่ที่นี่...แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้...ได้แต่ต้องทนดูน้องสาวของตัวเองต้องมาทนทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่”

            “การอยู่ที่นี่ก็ไม่ถึงกับต้องทนทุกข์ทรมานอะไรหรอกค่ะ เพราะทุกคนที่นี่ก็ให้การต้อนรับตะวันเป็นอย่างดี เพียงแต่ว่าตะวันยังรู้สึกแปลกๆ ที่จะต้องเข้ามาอยู่บ้านของคนอื่นแบบนี้ และโดยเฉพาะจะต้องมาอยู่ด้วยเหตุผมที่ไม่น่ายินดีเท่าไร แต่พี่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงตะวันนะคะ ตะวันโตแล้วดูแลตัวเองได้ค่ะ”

            มินตรลูบผมของน้องสาวด้วยความรักใคร่

            “พ่อเป็นยังไงบ้างคะตะวันคิดถึงพ่อ ไม่รู้ว่าพ่อจะคิดถึงลูกสาวคนนี้บ้างหรือเปล่า”

            “ช่วงนี้พ่อทำงานหนักมากไม่ค่อยจะได้มีเวลาพักผ่อน พี่รู้ดีว่าที่พ่อทำแบบนี้ก็เพราะว่าพ่อเสียใจที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้ตะวันต้องมาอยู่ที่นี่ ทั้งที่พ่อเองก็ไม่สามารถยื่นมือเข้ามาช่วยอะไรตะวันได้เลย ได้แต่คอยดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น ส่วนตัวพี่เองก็เพิ่งจะเข้ามาเรียนรู้งาน ยังไม่สามารถแบ่งเบาภาระของพ่อได้สักเท่าไร พี่ก็รู้สึกกลุ้มใจเหมือนกัน”

            “ตะวันฝากพี่ฟ้าช่วยดูแลพ่อแทนตะวันด้วยนะคะ แล้วพี่ฟ้าเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าทำงานหนักมากจนเกินไปเดี๋ยวจะไม่สบายไปอีกคน”

            “จ้ะพี่รับปากตะวันว่าจะดูแลพ่อและก็ดูแลตัวเองอย่างดี ตะวันเองก็ต้องรับปากพี่เหมือนกันนะว่าจะดูแลตัวเองให้ดี ถ้ามีปัญหาอะไรอย่าเก็บเอาไว้คนเดียว ต้องบอกให้พี่รู้ด้วยเข้าใจไหม”

            “เข้าใจค่ะตะวันไม่เคยมีความลับกับพี่ฟ้าอยู่แล้ว”

            “พี่ขึ้นมานานแล้วคงจะต้องลงไปเสียทีเดี๋ยวเจ้าของบ้านเขาจะว่าเอาได้ แล้วพี่จะหาเวลามาเยี่ยมตะวันอีก แต่ถ้าตะวันมีปัญหาอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะ” มินตราช่วยพยุงเมธาวีกลับไปนั่งที่เตียง

            “พักผ่อนนะจะได้หายไวไวแล้วก็ห้ามเกเรด้วยล่ะ ต้องกินยาตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัดเข้าใจไหม”

            “ไม่ต้องห่วงนะคะตะวันจะทานยาให้ตรงตามเวลาค่ะ” เธอบอกลาพร้อมกับจูบแก้มน้องสาวของเธอก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป สู่ขวัญอยู่เป็นเพื่อนเมธาวีจนบ่ายจึงขอตัวกลับโดยมีคนขับรถของกวินขับรถมารับ

            ในขณะที่ปิยภัศร์เดินเข้ามาบอกตะวันว่าเขามีงานด่วนที่จะต้องไปจัดการด้วยตัวเอง และบอกให้เธอนอนพักผ่อนห้ามลุกขึ้นไปไหน ถ้าเขากลับมาแล้วรู้ว่าเธอขัดคำสั่งของเขาล่ะก็ เธอจะโดนเขาจัดการขั้นเด็ดขาดโทษฐานที่กล้าขัดคำสั่ง