บทที่ 45

            เย็นวันนั้นเองกวินขับรถไปรับมินตราที่บริษัทและขับมาส่งเธอที่บ้าน หญิงสาวได้ชวนเขาทานอาหารมื้อเย็นที่นั่นเป็นการตอบแทนที่เขาขับรถมาส่งเธอ

            แต่เนื่องจากแม่บ้านขอลากระทันหันทำให้มินตราต้องแสดงฝีมือทำอาหารเองโดยเลือกทำเมนูที่ไม่ยุ่งยาก และกวินก็ยืนยันที่จะช่วยเธอทำอาหารมื้อนั้นด้วยกัน แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงอาหารง่ายๆ แต่เขาก็รู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอ ซึ่งเขาก็บอกตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่า...ทำไมเขาถึงมีความรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนนี้ ทั้งที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ในระหว่างที่ทานอาหารกันนั้นกวินก็ชวนหญิงสาวคุยไปด้วย

            “ผมไม่ยักรู้ว่าคุณก็ทำอาหารอร่อยเหมือนกัน ตอนแรกผมนึกว่าคุณทำอาหารไม่เป็นซะอีก”

            “ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นคะ”

            “ที่ผมคิดแบบนั้นก็เป็นเพราะว่าโดยส่วนใหญ่แล้วลูกคุณหนูอย่างพวกคุณ จะไม่ค่อยเข้าครัวทำอะไรกินกันเองแบบนี้หรอกครับ เห็นมีแต่ออกคำสั่งแต่เพียงอย่างเดียว แต่พอผมมาเห็นคุณเข้าครัวทำอาหารด้วยท่าทางทะมัดทะแมงก็เลยรู้สึกแปลกใจ”

            “ฟ้าเพิ่งจะรู้นะคะว่าพวกคุณมองพวกเราเป็นแบบนี้นี่เอง แต่มันก็จริงของคุณค่ะ อาจเป็นเพราะพวกเราถูกเลี้ยงดูมาแบบได้รับความสะดวกสบาย โดยที่ไม่จำเป็นต้องลงมือทำอะไรด้วยตัวเอง ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ จนดูเหมือนกับเป็นคนที่ไม่มีแก่นสารในชีวิตให้พวกคุณมาดูถูกเอาได้แบบนี้”

            เธอพูดไปยิ้มไปกวินยิ้มตอบพร้อมกับคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้ยิ้มสวยและฉลาดที่จะตอบ

            “ผมถึงได้บอกว่าผมแปลกใจไงครับ”

            “ฟ้ากับตะวันคงเป็นข้อยกเว้นที่ไม่เข้าพวก อาจเป็นเพราะเราต้องไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองนอกตั้งแต่จบไฮสคูลที่นี่ และถึงแม้ว่าพ่อจะหาคนมาคอยดูแลอำนวยความสะดวกให้เรา แต่เราสองคนก็ชอบที่จะทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่า ฝีมือการทำอาหารของฟ้ายังเรียกว่าธรรมดาค่ะ ถ้าคุณได้มีโอกาสทานอาหารที่ตะวันเป็นคนทำแล้วล่ะก็คุณจะต้องติดใจไปอีกนานเลยล่ะค่ะ”

            “ตะวันทำอาหารอร่อยมากเลยเหรอครับ”

            “ใช่ค่ะ ฝีมือของตะวันไม่ธรรมดานะคะ ตะวันมักจะใช้เวลาว่างไปฝึกงานเพื่อที่จะเรียนรู้วิธีการทำอาหารจากเชฟที่มีฝีมือของโรงแรมระดับห้าดาวในอเมริกา และทำอาหารได้มากมายหลาก หลายชนิดเลยล่ะค่ะไม่ว่าจะเป็นอาหารไทย จีน อาหารฝรั่งไปจนถึงอาหารอิตาเลี่ยน อาหารเกาหลีหรือแม้แต่อาหารญี่ปุ่นก็เคยทำค่ะ”

            กวินทำหน้าเหมือนไม่ค่อยจะเชื่อคำพูดของเธอ เพราะเขาไม่คิดว่าเมธาวีจะทำอะไรได้เก่งอย่างที่มินตราโฆษณาไว้ หญิงสาวเองก็ดูเหมือนจะรู้ทันความคิดของกวิน ก็เลยบอกกับเขาว่าถ้าอยากรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงหรือไม่ กวินก็คงจะต้องลองพิสูจน์เรื่องนี้ด้วยตัวเอง

            “นั่นสิครับไว้มีโอกาสเมื่อไรผมคงจะต้องขอร้องให้คุณตะวันทำอาหารให้ผมทานบ้าง”

            “ปกติตอนที่เราอยู่อเมริกาตะวันจะเป็นคนรับหน้าที่ทำอาหารค่ะ ส่วนฉันก็มีหน้าที่ขับรถไปที่มอลล์เพื่อที่จะไปช่วยตะวันซื้อของสำหรับมาทำอาหาร”

            กวินรู้สึกมีความสุขที่ได้รับฟังเรื่องราวความผูกพันของสองพี่น้องต่างบิดามารดา แต่กลับมีความผูกพันกันอย่างลึกซึ้งแบบนี้ สำหรับเขาเองถึงแม้ว่าจะรักสู่ขวัญ แต่ก็ยังไม่มีความผูกพันกันมากเท่าพวกเธอสองคน และดูเหมือนว่ามินตราเองก็จะมีความสุขที่ได้พูดถึงเรื่องราวของตัวเองกับน้องสาว ยามที่อยู่ห่างไกลสายตาของพ่อ กวินจึงปล่อยให้เธอบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ เพราะตัวเขาเองก็อยากที่จะฟังเรื่องราวของเธอให้มากกว่านี้

            “ผมเคยได้ยินข่าวมาว่าคุณตะวันเคยประสบอุบัติเหตุตอนอยู่ที่อเมริกา ช่วงนั้นคุณวิชญะเดินทางไปอเมริกาบ่อยมาก พวกคุณคงจะวุ่นวายกันมากเลยใช่ไหมครับ”

            “ใช่ค่ะช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่เราทุกข์กันมากที่สุด หมอบอกว่าบาดแผลภายนอกของตะวันไม่เป็นอะไรมากแต่เธอก็ยังไม่ยอมฟื้น จากอุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้ตะวันต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่นานสองเดือนกว่าจะรู้สึกตัว จากนั้นเป็นต้นมาพวกเราก็ไม่อยากให้ตะวันขับรถอีกเลยถ้าไม่จำเป็น”

             “แล้วทำไมเธอถึงฟื้นขึ้นมาละครับ”

            “มันเหมือนกับปาฏิหารย์เลยค่ะใช้คำนี้น่าจะได้ หมอแนะนำให้เราพยายามพูดคุยกับตะวัน พ่อกับฟ้าก็ทำแบบนั้นทุกวัน วันที่ตะวันฟื้นเป็นวันที่พ่อมาเฝ้าแล้วก็พูดกับตะวันถึงความรู้สึกของพ่อ ฟ้ายังจำคำพูดของพ่อได้ทุกคำราวกับว่ามันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง...” มินตรานึกย้อนไปถึงคำพูดของพ่อที่พูดกับน้องสาวก่อนที่เมธาวีจะรู้สึกตัว

            ‘พ่อเหนื่อยมาก เมื่อไรตะวันจะตื่นขึ้นมาซะที...อย่าทรมานพ่อด้วยวิธีนี้อีกเลยนะ...เพราะว่าพ่อไม่รู้ว่าตัวเองจะมีความเข้มแข็งมากพอ ที่จะรอให้ตะวันกลับมาเป็นลูกสาวที่น่ารักสดใสคนเดิมของพ่อได้อีกนานแค่ไหน ตะวันจะปล่อยให้พ่อกับพี่ฟ้าของลูกต้องเป็นทุกข์แบบนี้ไปอีกนานเท่าไร’

            “ฟ้ายังจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้จนถึงทุกวันนี้ เพราะเป็นวันที่พ่อทุกข์ที่สุดที่ต้องเห็นตะวันนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรามานานถึงสองเดือนเต็มแบบนั้น ฟ้าเองก็มีความรู้สึกไม่แตกต่างจากความรู้สึกของพ่อ ในวันนั้นพ่อพูดทั้งน้ำตา ตั้งแต่ฟ้าจำความได้ฟ้าไม่เคยเห็นพ่อเป็นทุกข์ และร้องไห้แบบนี้มาก่อนเลยค่ะ พอพ่อพูดจบตะวันก็เริ่มขยับตัว เธอรับรู้ถึงความทุกข์ของพ่อและเธอก็ลืมตาขึ้นมา ไม่น่าเชื่อเลยว่ามันจะเป็นความจริง แต่มันก็เป็นไปแล้ว หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นพวกเราไม่อยากให้ตะวันขับรถอีกเลย และตะวันเองก็ต้องการเช่นนั้น ฟ้าก็เลยจะเป็นคนขับรถให้เวลาที่ตะวันจะไปไหนตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ที่โน่นค่ะ”

            “เป็นแบบนี้นี่เองคุณบอกว่าน้องสาวของคุณชอบทำอาหาร แล้วตัวคุณเองละครับชอบทำอะไรเป็นพิเศษในเวลาที่คุณว่าง”

            เธอตอบว่าชอบเล่นกีฬาทุกประเภท แต่ที่เล่นบ่อยตอนอยู่ที่อเมริกาก็เห็นจะเป็นบาสเก็ตบอล กวินบอกว่าเขาเองก็ชอบออกกำลังกายเช่นกัน ไว้คราวหน้าจะชวนเธอไปเล่นกีฬาด้วยกัน