บทที่ 60

            หลังจากที่มินตราออกมาจากห้องประชุม เธอรู้สึกว่าสิ่งที่ได้รับมอบหมายมานั้นมันหนัก และเกินความสามารถของตนเอง แต่เมื่อผู้ถือหุ้นที่ปิยภัศร์ส่งมาเป็นตัวแทนของเขา ลงมติในที่ประชุมยืนยันหนักแน่นว่าจะให้เธอนั่งตำแหน่งรักษาการแทนท่านประธาน ในช่วงเวลาที่ท่านไม่สบายโดยจะต้องไปรับการผ่าตัดและพักรักษาตัวอยู่ที่อเมริกา ทั้งที่มินตราพยายามที่จะคัดค้านและปฏิเสธ

            แต่ทุกคนให้เหตุผลว่าเธอคือคนที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้ เพราะเธออยู่ในฐานะลูกสาวคนโตของคุณวิชญะ และเพราะเมธาวีได้ให้การปฏิเสธที่จะมานั่งตำแหน่งนี้ เนื่องจากติดสัญญาที่จะต้องทำงานในตำแหน่งเลขาของปิยภัศร์

            ดังนั้นหน้าที่นี้จึงต้องตกเป็นของมินตรา เรื่องนี้น้องสาวได้คุยกับเธอก่อนที่จะเข้าประชุมว่าให้เธอรับตำแหน่งนี้ ในขณะที่มินตราเองก็ต้องการที่จะให้น้องสาวเป็นคนนั่งทำงานตำแหน่งนี้ แต่เมธาวีกลับบอกว่าตนเองจะต้องทำตามสัญญาของพ่อที่ทำไว้กับปิยภัศร์ เพราะฉะนั้นหน้าที่นี้จึงขอมอบให้มินตราเป็นคนดูแลแทน ในฐานะลูกสาวคนโตของตระกูล “จิระกานต์กุล”

            พร้อมทั้งหาเหตุผลมากมายเพื่อที่จะมาโน้มน้าวจิตใจมินตราให้ยอมรับตำแหน่งนี้ สุดท้ายมินตราก็ยินยอมตกลงและรับปากเมธาวีว่าเธอจะพยายามทำงานในหน้าที่นี้อย่างดีที่สุดจนกว่าพ่อจะกลับมา

            และนั่นเองที่เป็นสาเหตุให้มินตราค่อนข้างกังวลว่าตนเองจะมีความสามารถขนาดนั้นหรือไม่ แต่ก็บอกกับตัวเองว่าจะพยายามทำหน้าที่นี้อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และก็ใช้เวลาทั้งหมดเพื่อที่จะทุ่มเทศึกษาการทำงานอย่างตั้งใจ

            จนเกือบลืมไปว่าเย็นนี้ตนเองมีนัดกับกวินเอาไว้ เขาบอกว่าจะมารับเธอไปทานอาหารเย็นด้วยกัน มินตรารีบโทรไปยกเลิกนัดและอธิบายถึงเหตุผลให้เขาฟัง กวินบอกว่าไม่เป็นไรเขาเข้าใจแต่ก็เตือนว่าอย่าทำงานจนลืมเวลาพักผ่อน ช่วงนี้ยิ่งมีเรื่องเครียดอยู่ด้วยเขาเกรงว่าเธอจะล้มป่วยไปอีกคน

            อีกทั้งยังบอกให้เธอสบายใจเกี่ยวกับเรื่องการรักษาตัวของบิดาบุญธรรมว่าไม่ต้องเป็นห่วง...อะไรที่ปิยภัศร์รับปากแล้วเขาจะจัดการให้มันผ่านไปได้ด้วยดี คำพูดของเขาทำให้มินตราหมดกังวลเรื่องอาการป่วยของพ่อ แต่ก็อดที่จะระบายความอึดอัดใจของเธอ เกี่ยวกับเรื่องที่เธอต้องมานั่งเก้าอี้บริหารแทนบิดาให้เขาฟังไม่ได้อยู่ดี ซึ่งมันกดดันเธอมากเลยเพราะเธอไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน และก็เพิ่งจะเข้ามาช่วยงานพ่อได้ไม่นาน

            แต่นี่จะต้องมานั่งทำหน้าที่อันใหญ่หลวงนี้ และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองจะทำมันได้ดีแค่ไหน กวินคอยปลอบใจและบอกเธอว่ามันไม่ยากอย่างที่คิดของแบบนี้มันเรียนรู้กันได้

            “พ่อของคุณต้องมีทีมงานที่มีประสิทธิภาพคอยช่วยทำงานอยู่แล้ว หน้าที่ของคุณก็คือบริหารและควบคุมคนเหล่านั้นให้เป็นเท่านั้นเอง ถ้ายังไงผมจะคอยเป็นที่ปรึกษาให้”

            เธอจึงวางใจและกล่าวขอบคุณเขาก่อนที่จะวางสาย มินตรายอมรับว่าการที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับกวินมันทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมาก ทั้งที่ก็รู้ดีว่าการที่เขาทำแบบนี้ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าความเป็นเพื่อน และที่เขาปกป้องดูแลรวมถึงให้ความช่วยเหลือเธอนั้น ก็เป็นเพียงตามทำหน้าที่ของสุภาพบุรุษเท่านั้น แต่เธอจะไม่คิดมากอีกไม่ว่าเขาจะทำเพราะสาเหตุอะไรก็ตามมันก็เป็นสิ่งดีดีที่เธอรู้สึกขอบคุณเขาเสมอ

            หลังจากที่ต้องนั่งเก้าอี้บริหารแทนบิดาบุญธรรมที่กำลังนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนั้น มินตรามักจะเริ่มต้นทำงานตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมงเช้า และก็นั่งทำงานเพลินจนมักจะลืมเวลานัดของตัวเองที่นัดกับกวินไว้เสมอ

            ในระยะเวลาที่มินตรามานั่งเก้าอี้บริหารกวินจึงมักจะแวะเวียนมารับเธอไปทานอาหาร หรือไปดูหนังฟังเพลงกับเขาอยู่เป็นประจำ นั่นเพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่มินตราตั้งใจที่จะทำอะไรแล้วล่ะก็เธอจะทำจนลืมเวลา ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้เธอเครียดกับงานมากจนเกินไป

            วันนี้ก็เช่นกันที่มินตรานั่งทำงานเพลินอยู่ จนกระทั่งรู้สึกว่ามีคนมายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตนเอง จึงเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะมองว่า ใครกันที่เข้ามารบกวนเวลาทำงานของเธอ

            “วินมาตั้งแต่เมื่อไรคะ”

            “ก็สักพักแล้วครับตอนแรกผมรออยู่ข้างล่าง แต่รออยู่นานคุณก็ยังไม่ลงไปซะที ผมก็เลยขึ้นมาตามคุณคงจะไม่ลืมนัดของเราอีกนะครับ”

            “ตายจริง...ฟ้าต้องขอโทษด้วยค่ะลืมจริงๆ ค่ะ แต่วันนี้ไม่ไปได้ไหมคะ งานยังไม่เสร็จเลยเหลืออีกตั้งหลายอย่าง”

            “ไม่เป็นไรงั้นเดี๋ยวผมจะออกไปซื้ออาหารเข้ามาทานกับคุณที่นี่ ผมจะได้อยู่เป็นเพื่อนคุณด้วยคุณอยากทานอะไร”

            “อะไรก็ได้ค่ะเอาเป็นว่าแล้วแต่คุณก็ละกันค่ะ”

            “ได้เลยครับเดี๋ยวผมกลับมา ว่าแต่คุณอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

            “ได้ค่ะไม่ต้องเป็นห่วงรีบไปรีบกลับนะคะ”

            “ครับผม” เขาพูดพร้อมหลิ่วตาให้เธอก่อนเดินออกจากห้องไป