บทที่ 59

            ปิยภัศร์เข้าบริษัทแต่เช้าเพื่อเซ็นเอกสารสำคัญ  ก่อนที่จะไปจัดการเรื่องประวัติการรักษาของคุณวิชญะที่โรงพยาบาล เมื่อเขาเซ็นงานสำคัญเสร็จก็ชวนเมธาวีไปที่โรงพยาบาลที่พ่อของเธอพักรักษาตัวอยู่

            พูดจบเขาก็จูงมือของเธอให้เดินตามเขาไป เหมือนพี่ชายจูงน้องสาวยังไงยังงั้นเลย เขารีบร้อนจนเธอเองเกือบที่จะหยิบกระเป๋าแทบไม่ทัน

            เมื่อทั้งสองมาถึงโรงพยาบาลปิยภัศร์ก็เข้าไปขอพบแพทย์ที่ทำการรักษาคุณวิชญะ เพื่อสอบถามถึงอาการอย่างละเอียดตลอดจนจัดการเรื่องประวัติคนไข้ตามที่เขาต้องการ เพื่อที่จะจัดส่งไปให้เพื่อนของเขาที่อเมริกา สิ่งที่น่าทึ่งก็คือเขาใช้เวลาเพียงไม่นานก็ได้ประวัติคนไข้ และข้อมูลการรักษาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดของพ่อเธอมาไว้ในมือ รวมถึงข้อมูลที่น่าจะเป็นประโยชน์สำหรับการรักษาส่งไปให้เพื่อนเขาที่อเมริกาอีกด้วย

            “เรียบร้อยทีนี้เราก็ไปเยี่ยมพ่อของคุณได้แล้ว ส่วนเรื่องเอกสารผมจะให้ลูกน้องรีบจัดส่งไปให้เจฟ ผมหมายถึงเพื่อนที่ผมขอให้เขาจัดการทุกอย่างทางโน้นให้พ่อของคุณ”

            เมื่อทั้งสองคนเข้ามายืนอยู่หน้าเตียงของคนไข้หญิงสาวจับมือของพ่อเอาไว้

            “พ่อคะ...พ่ออย่าเป็นอะไรไปนะคะ...อย่าทิ้งให้ตะวันกับพี่ฟ้าต้องอยู่กันตามลำพังนะ พ่อจะต้องหายดีตะวันจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้พ่อกลับมาแข็งแรงและอยู่ร่วมกับเราเหมือนเดิมให้ได้ คุณภัศร์รับปากว่าจะจัดการเรื่องการผ่าตัดหัวใจของพ่อให้แล้วนะคะ และเขาก็ติดต่อผู้เชี่ยวชาญทางด้านโรคหัวใจให้พ่อแล้วด้วยค่ะ ถ้าตะวันทำเองคงจะไม่ได้เรื่องไวขนาดนี้ พ่อต้องเข้มแข็งและอดทนไว้นะคะอย่าทิ้งตะวันไปนะ”

            เธอพูดพร้อมกับน้ำตานองหน้า ชายหนุ่มซึ่งยืนฟังอยู่ข้างเธอตลอดเวลาก็โอบกอดเธอมาไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงของเขา

            “ผมบอกคุณแล้วไงว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ ผมจะเป็นคนจัดการทุกอย่างให้คุณเอง พ่อของคุณจะต้องหายดีเชื่อผมนะ”

            หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ

            “แล้วก็ไม่ต้องร้องไห้อีก ตะวันคนที่เอาแต่ร้องไห้เหมือนไม่ใช่ตะวันคนเดิมที่ผมรู้จัก คุณไม่เคยอ่อนแอแบบนี้นี่นา ห้ามร้องไห้อีกเข้าใจไหม”

            เขาพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้เมธาวียิ้มให้เขา

            “ขอบคุณนะคะที่คุณเป็นธุระจัดการเรื่องนี้ให้...แล้วที่คุณพูดว่าฉันไม่เหมือนคนเดิมที่คุณรู้จักคุณหมายความว่าอย่างไร”

            เมื่อเมธาวีสบายใจเกี่ยวกับเรื่องของพ่อ ก็ทำให้เธอสามารถหันกลับมาแว้ดใส่ปิยภัศร์ได้เหมือนเดิม

            “ผมก็หมายความว่าตะวันของแท้ที่ผมรู้จักนอกจากความสวยเซ็กซี่ที่เธอมีแล้ว เธอก็ยังเป็นคนเข้มแข็งฝีปากกล้าไม่เคยกลัวใครและไม่ยอมใคร แถมยังเป็นคนขี้งอนหงุดหงิดง่ายอีกด้วย”

            เขาพูดพร้อมกับหัวเราะแล้วเดินนำเธอออกไปจากห้องไอซียู หญิงสาววิ่งตามเขาออกมาพร้อมกับโวยวายใส่เขาทันที

            “อีตาบ้า...ในสายตาของคุณฉันไม่มีอะไรดีเลยใช่ไหม พูดกันดีๆ ไม่ได้นานเป็นต้องทะเลาะกันทุกที”

            เธอวิ่งตามเขาไปแต่แล้วปิยภัศร์ก็หยุดเดินพร้อมหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างกะทันหัน ทำให้หญิงสาวเบรกไม่ทันชนเขาเต็มแรงจนเกือบจะล้ม ดีที่มีอ้อมแขนแข็งแรงของเขารั้งเธอไว้ได้ทัน ด้วยความตกใจทำให้เมธาวีรีบดึงเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้เพราะเกรงว่าจะล้มลงไป ปิยภัศร์หัวเราะ  

            “คุณเกือบจะลงไปนอนวัดพื้นแล้วนะตะวัน ดีนะที่ผมช่วยคุณไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นคุณคงจะได้ล้มลงไปอับอายผู้คนแถวนี้ หรือว่านี่เป็นแผนของคุณ ถ้าอยากที่จะกอดผมบอกผมตรงๆ ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องสร้างสถานะการณ์แบบนี้หรอก”

            “ใครอยากที่จะกอดคุณ ฉันคงไม่เสียสติแกล้งทำเป็นซุ่มซ่าม เพื่อที่จะให้คุณต้องมากอดฉันหรอกนะ”

            เมธาวีโวยวายอย่างไม่ยอมแพ้ ปิยภัศร์เพียงแต่ยิ้มพร้อมกับปล่อยตัวเธอ อีกทั้งยังชวนหญิงสาวไปทานมื้อกลางวันด้วยกัน

            “ไปหาอะไรกินกันดีกว่าผมหิวแล้วตามมาเร็วเข้า”

            “จริงด้วยฉันก็หิวเหมือนกันมื้อนี้คุณเป็นคนเลี้ยงนะ” หญิงสาววิ่งตามไปจนทันชายหนุ่ม

            “ได้เลยคุณอยากทานอะไร”

            “คุณจะเลี้ยงทั้งทีถ้าเลือกกินอาหารราคาถูก ก็จะเป็นการดูถูกคุณมากเกินไป คงต้องเลือกแบบหรูหราราคาแพงจะได้ดูสมฐานะของเจ้าหนี้หน้าเลือดอย่างคุณ”

            “แพงแค่ไหนผมก็เลี้ยงได้ ว่าแต่คุณเถอะกินให้เต็มที่แล้วกันจะได้มีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง ไม่งั้นเวลาผมกอดคุณแต่ละทีต้องระวัง เพราะเกรงว่ากระดูกของคุณอาจจะมาทิ่มเนื้อผมเมื่อไรก็ได้”

            “อีตาบ้า...นายมันเป็นผู้ชายปากเสียจริงๆ”

            “ไปกันได้แล้ว คุณชักจะโมโหหิวแล้วใช่ไหม ผมว่าเรามาสงบศึกกันก่อนและไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า”

            “ก็ดีเหมือนกัน”