บทที่ 61

            หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับพิซซ่าถาดใหญ่ ไก่ทอดกล่องใหญ่รวมถึงเครื่องดื่มสำหรับตัวเขาและหญิงสาว

            “รอนานไหมครับไม่รู้จะซื้ออะไรดี ก็เลยเลือกซื้อพิซซ่าถาดใหญ่กับไก่ทอดกลับมา เรามากินกันก่อนดีกว่า กินเสร็จแล้วคุณค่อยกลับไปนั่งทำงานต่อ”

            ชายหนุ่มชักชวนมินตรามานั่งทานอาหารที่เขาซื้อมา เธอทำตามที่เขาบอกแต่โดยดี ทั้งสองคนกินกันไปแซวกันไปอย่างมีความสุข

            “อิ่มจังค่ะ...ขอบคุณมากนะคะสำหรับอาหารมื้อนี้”

            “ยินดีเสมอครับ”

            จากนั้นมินตราก็เดินกลับไปนั่งทำงานต่อ โดยมีกวินไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานและมองการทำงานของเธออย่างเงียบๆ

            “ฟ้าคุณกำลังจะทำอะไร” เขาถามหลังจากที่นั่งดูเธอทำงานอยู่นาน

            “ก็เซ็นอนุมัติงบค่าใช้จ่ายที่เขาขอมาไงคะ”

            “คุณจะเซ็นโดยไม่อ่านให้ละเอียดถี่ถ้วนได้ยังไงกันครับ”

            “แต่ฉันตรวจทานดูแล้วนะคะตัวเลขก็ตรงกันนะคะ”

            “ผมไม่ได้ถามว่าตัวเลขตรงกันไหม แต่ผมหมายความว่าคุณจะต้องดูด้วยว่าสิ่งที่เขาขออนุมัติมามันมีความจำเป็นมากเพียงพอหรือไม่ อันไหนที่เห็นว่าไม่จำเป็นตัดทอนได้ก็ควรที่จะตัดทอน เพื่อลดค่าใช้จ่ายให้กับบริษัทให้ได้มากที่สุดต่างหากครับ” จากนั้นเขาก็ช่วยดูและช่วยสอนเธอไปในตัว

            “เหรอคะ...แล้วฉันจะรู้ได้อย่างไรกันล่ะคะ”

            “เดี๋ยวผมจะสอนให้” กวินสอนหญิงสาวทำงานอยู่นานจนเสร็จโดยที่ไม่ได้ดูว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว

            “ทำงานเพลินจนลืมเวลาเลยค่ะ จะห้าทุ่มแล้วเรากลับบ้านกันดีกว่านะคะ”

            “ตกลงครับผมจะขับรถไปส่งคุณที่บ้านนะครับ”

            ระหว่างที่นั่งกันมาในรถ กวินบอกกับมินตราถึงหมายกำหนดการวันรุ่งขึ้น ที่นัดกับปิยภัศร์ว่าจะไปเล่นบาสด้วยกัน

            “จริงเหรอคะดีเลยค่ะฉันไม่ได้เล่นบาสมาตั้งนานแล้ว” มินตราพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            “นายภัศร์จะพาตะวันไปด้วยก็เลยโทรมาหาผม และบอกให้ผมชวนคุณไปออกกำลังกายด้วยกัน”

            “พรุ่งนี้คุณจะมารับฉันกี่โมงคะ”

            “ประมาณเก้าโมงเช้าก็ละกันนะครับ คุณเตรียมตัวทันไหมครับ”

            “สบายมากค่ะขอบคุณนะคะที่ช่วยสอนงานให้ฉัน”

            “เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหาเลยครับ แล้วผมจะมาสอนคุณอีก หรือถ้าคุณมีปัญหาอะไรก็โทรหาผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับถึงแล้วครับ” เขาพูดพร้อมจูบแก้มของหญิงสาวด้วยความรวดเร็ว

            “ขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะ” จากนั้นก็ก้าวลงจากรถไป และรอจนเขาขับรถออกไปเธอจึงเดินเข้าบ้าน

           

            เช้าวันเสาร์กวินไปรับมินตราที่บ้านและพามาที่สนามบาสตามที่ได้นัดกันไว้กับปิยภัศร์ หลังจากที่รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ปิยภัศร์ก็จูงหญิงสาวคนหนึ่งที่แต่งตัวด้วยชุดกีฬาอย่างทะมัดทะแมง แต่ดูแล้วเหมือนเด็กซนๆ คนหนึ่งมากกว่า

            “เดินเร็วๆ หน่อยสิตะวัน...ทำไมคุณถึงได้เดินช้านักไม่ทันใจเลย”

            “ก็ฉันไม่ชอบออกกำลังกาย แล้วทำไมคุณต้องบังคับจิตใจฉันด้วย”

            “งอแงเป็นเด็กไปได้นะคุณ”

            เธอเดินไปตามแรงฉุดของเขา

            “นายพาเด็กที่ไหนมาด้วยน่ะภัศร์”

            กวินเอ่ยแซวเมธาวีเพราะจากการแต่งตัวของเธอในวันนี้ ทำให้เธอน่ารักแบบเด็กซนซนคนหนึ่ง ไม่เหมือนกับปกติที่มักจะชอบแต่งตัวเซ็กซี่ ซึ่งก็ดูดีกันไปคนละแบบ

            “ตะวันมาเล่นบาสด้วยกันนะ”

            “ก็ได้ค่ะพี่ฟ้า” และตะวันก็หันไปทักทายกวิน “สวัสดีค่ะคุณวิน”

            “สวัสดีครับตะวัน” จากนั้นก็หันไปถามเพื่อนรัก

            “ทำไมนายถึงมาช้า”

            “ก็รอแม่จอมยุ่งคนนี้อยู่น่ะสิ โอ้เอ้งอแงกว่าจะพาตัวออกมาได้เล่นเอาเหนื่อย”

            แล้วเขาก็แบ่งทีมเล่นกันโดยมีผู้หญิงฝ่ายละคน เล่นกันไปได้สักพักเมธาวีรู้สึกเหนื่อยจึงเดินไปนั่งพักข้างสนาม ปิยภัศร์หันไปเห็นก็เดินมาตาม

            “ทำไมเดินมานั่งนี่เกมยังไม่จบเลยกลับไปเล่นต่อเดี๋ยวนี้”

            “ก็ฉันเหนื่อยคุณไปเล่นคนเดียวก่อนละกันเดี๋ยวฉันตามไป”

            “ไม่ต้องเลย...มานี่...ห้ามอู้...ผมรู้นะว่าคุณไม่ได้เหนื่อยมากขนาดนั้น”

            “มีอะไรบ้างไหมที่คุณไม่รู้” หญิงสาวบ่นพึมพำเบาๆ

            “ตะวันมาเร็วเข้า” ชายหนุ่มตะโกนเร่งเธอ

            “รู้แล้ว...รู้แล้ว...มาแล้วค่ะ” เธอตะโกนกลับไปจากนั้นก็วิ่งลงสนาม แข่งกันอยู่สักพักกวินก็โยนบอลมาให้มินตรา แต่ดันโดนหน้าผากของเมธาวีอย่างแรงทำให้เธอเสียหลักล้มลง ปิยภัศร์ตกใจรีบวิ่งมาดูแต่เขาก็ไม่วายขำที่เธอไม่รู้จักระมัดระวัง

            “เป็นยังไงบ้าง...ทำไมคุณถึงไม่หลบลูกบาส มัวแต่ชักช้าก็เป็นแบบนี้”

            “ถามมาได้ก็เจ็บน่ะสิเห็นดาวตอนกลางวันเลย...แล้วพวกคุณหัวเราะอะไรกัน”

            “คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

            กวินและมินตราเดินเข้ามาดูอาการของหญิงสาว ในขณะที่ปิยภัศร์ประคองให้เธอลุกขึ้นมาจากพื้น

            “ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ เจ็บแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพื่อนของคุณจะได้ให้ฉันนั่งพักซะที ไม่งั้นก็จะเคี่ยวเข็ญให้ฉันลงแข่งอยู่นั่นแหละ”

            “ข้อเท้าก็เจ็บด้วยเหรอจ๊ะ”

            “นิดหน่อยค่ะพี่ฟ้าสงสัยจะขาพลิกตอนล้มแต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

            “นายกับฟ้าไปเล่นบาสกันต่อเถอะเดี๋ยวฉันจะดูแลแม่จอมซ่านี่เอง”

            “ใช่ค่ะไม่ต้องเป็นห่วงตะวันหรอกค่ะ”