7

เธอเอาใจใส่เขา ไม่ก้าวก่าย ไม่ล้ำเส้น และในจังหวะเดียวกันเธอก็แฝงความรู้สึกลงไปให้เขาได้รู้ตัวอยู่เสมอด้วยว่าเธอรักเขา ปรารถนาดี หวังดีกับเขา และเธอจะรอเขาจนกว่าเขาจะหลุดออกจากสถานะสมรสแล้วหันมายกเธอ เชิดชูเธอขึ้นในตำแหน่งภรรยาเมื่อเวลานั้นมาถึง

          สราวลีผ่อนลมหายใจออกเบาๆ       

          อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยควงหญิงสาวคนใดให้เธอต้องช้ำใจมากไปกว่าครองสถานะสามีของเด็กเหลือขอคนนั้น

          เธอกับเขาไม่เคยพูดจากันจริงจังเรื่องความสัมพันธ์

          แต่สราวลีก็พยายามแสดงตัวให้ใครต่อใครรู้ว่าระหว่างเธอกับเขา ไม่ได้มีแต่เรื่องงานเท่านั้น เขาเองยังเคยถูกสื่อถามเลยถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแพทย์หยฺงสราวลี แต่ภวินท์ก็ทำเพียงยิ้มไม่ตอบอะไร นั่นละมังเลยทำให้เธอมีความหวังจนมาถึงวันนี้ได้

          และแม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภวินท์จะก้าวไปไม่ถึงคำว่าแฟนเสียที แต่เธอก็รอ รอว่าหากสัญญาที่เขาทำไว้กับอาจารย์ชวัลจบลงเมื่อไร ได้หย่าขาดจากฐิตตาแล้วเขาจะหันกลับมาที่เธอ

          คิดได้แบบนั้นแล้วเลยย้ายตัวเองไปยืนซ้อนที่ด้านหลังพนักเก้าอี้ของหมอหนุ่มอนาคตไกล แตะมือลงบนบ่าหนั่นแน่นใต้สูทเนื้อดีแล้วลงมือบีบเบาๆ

          ภวินท์ชะงักครู่หนึ่ง เขาเอียนน้ำหอมกลิ่นฉุนจัดนี่เหลือเกิน แต่ไม่อยากพูดจาให้เพื่อนหมอต้องเสียน้ำใจ กับคนใกล้ชิดภวินท์ไม่เคยใช้คำพูดทำร้ายใครเลยสักคน ต่างจากบอร์ดผู้บริหารที่เขามักพุ่งเข้าใส่ทันทีแบบไม่ไว้หน้าใครด้วยซ้ำ หากต้องห้ำหั่นกันเพื่อให้ได้ผลตอบแทนที่ดีที่สุด

          “เป็นอะไรคะ ปวดท้องอีกหรือเปล่า”

          หญิงสาวถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลเมื่อเห็นว่าภวินท์มีท่าทีแปลกๆ

          นายแพทย์ภวินท์มักมีอาการเครียด บางครั้งปวดท้อง บางครั้งปวดศรีษะ มีปัญหานอนไม่หลับหลายคืนติดต่อกันก็บ่อย เธอรู้เพราะแอบดูประวัติการใช้ยาของเขา รู้ว่าเขาใช้ยาหลายชนิดเพื่อรักษาอาการพวกนั้น

          สราวลีลุกขึ้นจะไปหยิบยาที่เขาต้องกินอยู่เสมอที่มีอาการมาส่งให้ แต่นายแพทย์หนุ่มกล่าวยั้งเอาไว้

          “ไม่เป็นไรหรอกหมอลี ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก”

          แสร้งถอนหายใจยาวๆ แล้วก้มตัวลงชวน “ลีรู้จักหมอนวดเก่งๆที่สปาของคุณแม่ เราไปนวดกันนะคะ หรือจะลาพักร้อนซัก...” เจ้าหล่อนคิดครู่เดียวค่อยเอ่ยออกมา “ซักอาทิตย์ ไปผ่อนคลายค่อยกลับมาลุยงานกันต่อ คุณว่าแบบไหนที่คุณสะดวกคะ”

“อ้อ หมอลี เรื่องร้องเรียนเมื่อวานนี้...”

แทนที่เขาจะตอบรับคำชวนของเธอ ภวินท์กลับเอ่ยถึงเรื่องงานขึ้นมาอีก หญิงสาวยิ้มค้าง แต่กระนั้นยังอุตส่าห์วกเข้าเรื่องงานตามความประสงค์ของเขา

“คะ?”

          “เปลี่ยนพนักงานใหม่ยกชุดเลยก็แล้วกันนะ พรุ่งนี้แจ้งฝ่ายบุคคลว่าอย่าลืมอบรมก่อนเข้าทำงานให้เข้มงวดกว่าเดิมหน่อย แล้วถ้ามีข่าวแบบนั้นออกไปอีก บอร์ดคงต้องเปลี่ยนฝ่ายบุคคลใหม่ยกชุดเหมือนกัน”

          นึกถึงเรื่องความพึงพอใจที่ภวินท์เน้นย้ำเสมอกับคนของตนเอง ว่าต้องให้รักษาที่เป็นเลิศควบคู่การบริการที่คนไข้พึงพอใจอย่างยิ่งยวดแล้วลอบกลอกตาด้วยความเหนื่อยหน่าย ที่เขาย้ำเพราะเมื่อสัปดาห์ก่อนมีเรื่องร้องเรียนของพวกเรื่องมากที่เข้ามาใช้บริการที่นี่ แล้วเจอพนักงานบางแผนกให้บริการบกพร่องไปหน่อยเดียว ก็ถึงกับส่งเรื่องขึ้นมาร้องเรียน ทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ในทันที

          แพทย์หญิงสราวลียิ้มขื่นๆ ย้ายตัวเองไปนั่งที่โซฟาใกล้ๆ รอจนเลิกงานถึงได้เดินควงคุณหมอหนุ่มออกไปด้านนอกด้วยกัน ภวินท์ต้องแวะไปส่งเพื่อนหมอที่คอนโดมิเนียมย่านกลางเมือง เพราะเจ้าหล่อนว่าเมื่อเช้าติดรถบิดามาทำงาน จึงค่อยกลับไปยังที่พำนักของตนเองจากนั้น

          ภวินท์ไม่อยากพักที่นี่เท่าไรนักแต่ขัดมารดาไม่ได้ ท่านว่า

‘เจ้าของเขาไม่อยู่ อย่างน้อยๆเราอยู่ยังช่วยดูแลบ้านให้เขาได้นะลูก จะย้ายออกไปที่อื่นทำไมล่ะ’       

          นางอัมพรเปลี่ยนไปมาก จากหัวหน้าแม่บ้านบัดนี้เป็นคุณอัมพรที่เชิดชายราศีจับทั้งตัว นางสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นเจ้าของบ้านด้วยตัวนางเอง เมื่อเจ้าของบ้านตัวจริงอย่างนายแพทย์ชวัลเสียชีวิตลงแล้ว ส่วนบุตรสาวคนเดียวของท่านก็หายไปไม่กลับมาอีกเลย

          “หมอวิน หมอกลับมาแล้วหรือลูก”

          กระวีกระวาดมารับ แต่ไม่คล่องนัก ขาข้างหนึ่งหักจากอุบัติเหตุผลัดตกบันไดเมื่อหกปีก่อน จนต้องเข้ารับการผ่าตัดใส่เหล็กยึดเอาไว้ ทำให้ความสั้นยาวของขาไม่เท่ากัน หากไม่ใส่รองเท้าที่ตัดเสริมส้นมาไว้ใช้เฉพาะแล้วเดินเท้าเปล่า จะเดินเหินไม่คล่องอย่างที่เคย

          เรื่องนี้ทำให้นายแพทย์ภวินท์นึกถึงแล้วเจ็บปวดใจอยู่ไม่น้อย อีกฝ่ายที่เจ็บนั่นแม่ของเขา

ส่วนอีกคนนั่นก็มีสถานะเป็นภรรยา

ภรรยาที่รอวันหย่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี่แล้ว

เขาเข้ามาประคองมารดาพร้อมเอ่ยเสียงอ่อนโยนเอาใจ

          “ครับ ผมกลับมาแล้ว”

          นางอัมพรยกมือลูบแก้มบุตรชายด้วยความรักใคร่ ชื่นชม เทิดทูน

          “กินอะไรมาแล้วยังล่ะหมอ”

          “เรียบร้อยแล้วครับแม่”

          คนลูกพามารดากลับมานั่ง นางอัมพรก็เสียงดังเรียกให้คนยกเครื่องดื่มสมุนไพรมาให้บุตรชาย ภวินท์มองแล้วไม่ใคร่สบายใจ พอลงนั่งได้ นางอัมพรที่เตรียมตัวมาอย่างดี ค่อยเอ่ยปากพูดขึ้น

“แม่มีเรื่องอยากคุยกับหมอพอดีเลย”

คุณหมอหนุ่มมองหน้ามารดาแล้วเงียบไม่พูดตอบว่าอะไรราวกับรู้ใจกันเป็นอย่างดี นางอัมพรก็ให้ขัดใจเล็กน้อย แล้วถึงเกริ่นเรื่องที่ว่านั่น

“เรื่องของยายฐิตตาน่ะ”

พอได้ยินท่านเอ่ยชื่อภรรยาของตน นายแพทย์ภวินท์เงียบไปนานทีเดียว สุดท้ายก็ถาม

“ทำไมหรือครับ”

          “ถึงเวลาลูกต้องหย่าให้มันจบเรื่องกันไปเถอะนะ แม่ล่ะสงสารหมอลีจริงเชียว ผู้หญิงที่ทั้งสวยและดีแบบนั้น จะแต่งงานกับเศรษฐีหรือไฮโซที่ไหนก็ยังได้ แต่หมอลีก็ยังรอลูก ลูกควรเห็นใจเธอบ้าง”

          “ผมยังไม่เศรษฐีอีกหรือครับ”

          ภวินท์เย้ามารดาตนเอง แต่นางอัมพรแสร้งทำหน้าบึ้งตึง

          “แม่รู้ แต่ลูกไม่ใช่คนโสดนี่ ลูกควรไปสะสางกับแม่ฐิตตานั่นให้มันจบ ใกล้ครบกำหนดสัญญาแล้ว แม่เองก็ไปคุยกับทนายสุนัยมา เขาว่าให้ลูกดำเนินการตามกำหนดสัญญาได้เลย”  

          ภวินท์ได้แต่ถอนหายใจ

หากเรื่องราวจะลงมารูปร่างรูปลอยแบบนี้ ครั้งนั้นเขาคงไม่มีทางยอมตกลงตามที่อาจารย์ชวัลขออย่างเด็ดขาด พลันใบหน้าน่ารักของภรรยาที่ไม่ใช่เป็นแต่เพียงในนามสว่างวาบเข้ามาในหัวสมองของนายแพทย์หนุ่มทันที

          แววตาดื้อรั้น คำพูดคำจาถือดีอวดดี ทำให้หัวใจของนายแพทย์หนุ่มคันยุบยิบขึ้นได้อย่างไม่ง่ายดายเท่าไรนัก เขาไม่ใช่คนอ่อนไหวง่ายกับเพศตรงข้าม แต่ก็ต้องยอมยกให้ฐิตตาเอาไว้หนึ่งคนที่ทำให้เขาเกิดอาการเช่นนี้ได้

เวลาก็ล่วงเลยมานานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นไปอย่างไรแล้วบ้าง แล้วเสียงของมารดาก็ว่าขึ้นด้วยคำเดิมๆขัดความคิดของเขา

          “แม่ล่ะสงสารหมอลีจริงเชียว”

ภวินท์เรียกท่านเสียงอ่อนใจ “แม่ครับ”

          นางอัมพรแสร้งถอนหายใจยาวๆก่อนปรายตามองไปทางอื่นราวกับกำลังคิดหนัก “ยายฐิตตานั่นหายไปตั้งหลายปีแล้ว ไอ้สัญญาบ้าบอของหมอก็จวนเจียนครบกำหนดแล้ว” นางอัมพรนิ่งไปครู่ รอดูท่าทีบุตรชาย แล้วว่าต่อ “แม่ว่าไปจัดการหย่าให้จบเถอะหมอวิน จะได้สร้างครอบครัวกับผู้หญิงที่ดีพร้อมอย่างหมอลีเสียที”