8

นางอัมพรแสร้งถอนหายใจยาวๆก่อนปรายตามองไปทางอื่นราวกับกำลังคิดหนัก “ยายฐิตตานั่นหายไปตั้งหลายปีแล้ว ไอ้สัญญาบ้าบอของหมอก็จวนเจียนครบกำหนดแล้ว” นางอัมพรนิ่งไปครู่ รอดูท่าทีบุตรชาย แล้วว่าต่อ “แม่ว่าไปจัดการหย่าให้จบเถอะหมอวิน จะได้สร้างครอบครัวกับผู้หญิงที่ดีพร้อมอย่างหมอลีเสียที”

          นางอัมพรยื่นซองใส่ข้อมูลของฐิตตาที่จ้างวานนักสืบให้ช่วยตามหาส่งให้บุตรชาย บอกสำทับ “เอานี่ไป แม่ให้คนตามสืบมาแล้ว เขาว่ามันไปอยู่ที่บ้านของคุณตาที่บ้านนอก”

          นายแพทย์ภวินท์มองแล้วลอบถอนหายใจเบาๆ

เขาเองก็มีข้อมูลนี้เช่นกัน แต่ก็คร้านจะปฏิเสธมารดา รับมาถือไว้อย่างนั้น นึกถึงเอกสารหย่าที่ฐิตตาเซ็นไว้ให้เมื่อหกปีก่อน มันยังคงนอนนิ่งๆอยู่ในซองซุกไว้ที่ด้านในลึกสุดของตู้เอกสาร คงลึกสุดในระดับเดียวกับที่อยู่ในหัวใจของนายแพทย์หนุ่มด้วยเช่นกัน

          นึกถึงค่ำคืนนั้น คืนที่เธอเมา แต่เขาไม่ได้เมาไปกับเธอด้วย

          ทั้งที่ปากว่าเธอสกปรกแต่ก็ร่วมรักกับเธอโดยไม่ได้ป้องกัน ใจภวินท์รู้ดีว่าข่าวคาวเน่าเหม็นที่ฉาบตัวเธอไว้นั่นไม่ใช่ความจริง

          และความสัมพันธ์ครั้งนั้น เธอจะไม่มีลูกกับเขาเลยหรือ

          แล้วถ้ามีเล่า...

          คิดมาถึงตรงนี้แล้ว ภวินท์ก็นิ่งไป เขาไม่ได้กล่าวอะไรกับมารดาอีก แล้วลงนั่งพื้นนวดเท้าให้นางอัมพรอย่างที่เคยทำทุกที ค่อยกลับเข้าห้องของตนเองไป เขายังใช้ห้องห้องเดิมเป็นที่พัก ไม่ได้แตะต้องข้าวของอื่นใดในบ้านอย่างที่นางอัมพรทำ อดเหนื่อยใจกับมารดาไม่ได้ที่ท่านเหมือนกับจะเข้ามาครอบครองบ้านของคนอื่นเช่นนี้

          และเมื่อเวลานั้นมาถึงจริงๆเขาก็ควรต้องจัดการเรื่องราวทุกอย่างให้ถูกต้อง จบสิ้นกันไป อย่างที่มารดาบอกนั่นเอง   

“หมอวิน”

เสียงเรียกดังมาจากคนที่อยู่ด้านในลิฟต์ นายแพทย์ภวินท์หันไปดู พบว่าเป็นเจ้าพ่อสื่อคนดังที่เป็นเคสวีไอพีของที่โรงพยาบาลเช่นกัน จึงส่งยิ้มให้แล้วเดินเข้าไปรับถึงหน้าลิฟต์

อีกฝ่ายส่งยิ้มตอบกลับมา พร้อมเข้ามาจับต้นแขนของคุณหมอหนุ่มบีบเบาๆอย่างมันเขี้ยว ท่าทีดูสนิทสนมจนคนที่บังเอิญผ่านมาเห็นชะงักกึก

“โชคดีจริงวันนี้ได้พบหน้าหมอวิน” อัยย์วัฒน์กล่าวต่อ “หมอติมนัดมาฟอลโลอัปผล CT scan น่ะครับ”

“อ้อ ผมเช็คให้แล้วไม่มีอะไร ปกติทุกอย่าง”

ชายคนนั้นยิ้ม หัวเราะน้อยๆแล้วว่า  “ขอบคุณมากหมอวิน”

ภวินท์หัวเราะเบาๆ คุยสัพเพเหระครู่ใหญ่ อัยย์วัฒน์ส่งสายตาบอกว่ามีธุระสำคัญต้องการคุยด้วยจึงเชื้อเชิญอีกฝ่ายขึ้นไปที่ห้องทำงานของตนเอง อัยย์วัฒน์เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมาก หนึ่งในธุรกิจของอัยย์วัฒน์มีสื่ออยู่ในมือของเขาด้วยและมีบทบาทมากกว่าอย่างอื่นเลยได้รับฉายาว่าเป็นเจ้าพ่อสื่อคนดังคนหนึ่งที่ทรงอิทธิพล

ชายทั้งสองสนิทสนมกันมานาน หนึ่งเพราะคอเดียวกัน คุยกันรู้เรื่อง เลยมีข่าวลือหนาหูว่าชายหนุ่มหน้าตาดีคู่นี้อาจมีสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นเป็นคู่รักกัน แต่ไม่มีใครกล้าเอาไปพูด เอาไปขยายความต่อให้มันมากไปกว่านั้น ชายสองคนนั่นเหมือนเสือทั้งคู่

ภวินท์นิ่งแต่มีความดุดันแฝงเร้นอยู่ภายใน

อัยย์วัฒน์เองแม้บุคลิกดูเป็นคนขี้เล่น สนุกสนาน แต่มีหลายคนบอกว่าเขาก็เสือดีดีและก็ร้าย ดุดันไม่ต่างจากนายแพทย์ภวินท์เท่าไรนัก

แพทย์หญิงสราวลีมองตามหลังชายสองคนที่พากันเดินเข้าห้องทำงานของภวินท์ไปแล้วอดระแวงไม่ได้

หรือนี่จะเป็นของจริง ที่เธอต้องกลัว

เธอคิดว่าแม่ฐิตตานั่นไม่น่ากลัวเท่านายอัยย์วัฒน์นี่เลยแม้แต่นิด

“มันจริงหรือเปล่าคะหมอลี”

“จริง ไม่จริง เรื่องอะไรล่ะคะพี่”

“ก็เรื่อง...” คุณหมอเด็กหน้าหมวย เพื่อนรุ่นพี่คนสนิทของสราวลีส่งเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจ แล้วยกมือขึ้นป้องปากคุยเสียงกระซิบกระซาบ “เรื่องหมอวินกับคุณวัฒน์น่ะสิคะ”

สราวลีคอแข็งขึ้นเล็กน้อย ถามกลับ “แล้วพี่คิดว่ายังไงล่ะคะ”

“แหมน้องลีคะ พี่ดูยังไงก็ว่าไม่ใช่แค่เพื่อนกันธรรมดาๆหรอกค่ะ ไม่เห็นมือคุณวัฒน์ตอนบีบแขนหมอวินหรือยังไงคะ โอย...พี่ล่ะเสียดายแทนเลยถ้าเป็นเรื่องจริง อยากจะเป็นลมค่ะ นี่พี่ยังได้ข่าวมาอีกนะว่าคุณวัฒน์น่ะแกได้หมดเลย หญิงหรือชายแกฟาดเรียบขอให้ถูกใจแกเป็นพอ”

ข้อสังเกตของรุ่นพี่ ทำให้แพทย์หญิงสราวลียิ่งต้องเครียด ต้องคิดหนักมากยิ่งขึ้น หากว่าจริง ที่เธอเพียรทำมาตลอดคงสูญเปล่าน่ะสิ

ว่าไม่ได้ด้วยนะ ความชอบแบบนี้เปลี่ยนแปลงกันได้ที่ไหนกัน

และหากว่าภวินท์ชอบจริง เธอคงเสียใจจนอกแตกตายเป็นแน่

ร่างเล็กที่เดิมผิวเคยขาวจัด มาบัดนี้กลายเป็นสีน้ำผึ้งไปแล้ว ท่าทีทะมัดทะแมงหอบตะกร้าสานทรงกลมใบใหญ่สองใบเข้าเอวตรงเข้าบ้านของตาโชติ ก่อนจะเดินเร็วๆออกไปอีก ราวกับว่าภารกิจยังไม่จบเสร็จดีเธอก็จะไม่หยุดอย่างไรอย่างนั้น

ตาโชติที่ยืนอยู่กับยายบุญมามองตามร่างหลานสาวถามยิ้มๆ

“ไปไหนลูก”

“เก็บของค่ะคุณตา ฝนตั้งเค้ามาแล้วกลัวจะไม่ทัน”

“ให้คนงานเก็บกันไปสิ ตากแดดตากลม ดำหมดแล้วหลานตา” ท่านว่าแต่ก็ดูไม่จริงจังนัก ออกจะชอบใจด้วยซ้ำที่เห็นหลานสาวทำงานมุมานะเช่นนี้

“ดำดีออก สีไม่ตก” ยายบุญมาว่ายิ้มๆ

ตาโชติเลยพลอยยิ้มตามไปด้วย มองหลานสาวคนเดียวที่ซึ่งเกิดจากบุตรสาวคนเดียวด้วยสายตารักใคร่ จากคุณหนูในแวดวงชั้นสูงเจ้าตัวหนีมาปลีกวิเวกกับตนผู้เป็นตาที่ชนบทแห่งนี้

ท่านเองก็ใช้ชีวิตธรรมดาไม่ต่างจากชาวบ้านทั่วไปในละแวก  

นอกจากมีที่ทางมากมาย บางแปลงยาวขนานถนนเส้นหลักแล้ว บางแปลงซุกอยู่ในหุบเขา ที่ราบบ้างที่ลุ่มบ้าง คุณตาโชติยังมีพื้นที่ว่างเหลืออีกเหลือเฟือจนแบ่งขายก็คงกินไม่หมดในชาตินี้

มีคนเคยมาทาบทามขอซื้อ แต่ท่านไม่ยินยอมตกลงขายให้ใคร ท่านไม่ใช่คนร่ำรวยเป็นเศรษฐี แต่ไม่เดือดร้อนเงินทอง ที่ทางพวกนั้นบรรพบุรุษถากถางเก็บไว้ให้ลูกหลานอย่างตนมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ตนจำเป็นอะไรจึงจะขายมันไปเสียเล่า เลยเปิดส่วนที่ว่างในตัวตลาดเป็นลานค้าขายให้ชาวบ้านเอาของมาวางขายฟรีอีกด้วย

แรกๆมากันสัปดาห์ละวัน ปัจจุบันนี้ก็มาเปิดเป็นตลาดสดตอนเช้ามืดกับตอนเย็นทุกวัน แล้วให้หลานสาวที่มีเพียงคนเดียวเป็นผู้ดูแลจัดการให้

เสียงเรียกดังมาจากหน้าบ้าน   

“สวัสดีครับคุณตา”

“ใครมันมาอีกล่ะนั่น”                                       

ตาโชติเหล่ตามองยายบุญมาขณะกล่าว ก่อนพเยิดหน้าไปทางคนมาใหม่ ทักกลับ

“พิโธ่ นึกว่าใคร หมอพอลเข้าบ้านก่อนครับ”