บทที่ 4 สถานที่ศักดิ์สิทธิ์

ยามบ่ายในวังศิขรินอากาศสดชื่นเป็นพิเศษ หลังจากช่วยป้าพิไลเก็บอุปกรณ์จากห้องตัดชุดเสร็จเรียบร้อย ลลินก็ยกตะกร้าหวายใส่ผ้าเช็ดปากจำนวนหนึ่ง เดินมุ่งไปยังสวนด้านหลังวังเพราะอยากหาแสงแดดอ่อนๆ และลมเย็น ๆ เพื่อพักสมองจากความตึงเครียดเมื่อเช้า

เสียงคลื่นน้ำเบา ๆ ในสระบัวนำพาเธอมาหยุดยืนหน้าศาลาริมน้ำสีขาวสะอาด สร้างด้วยไม้เก่าแก่นำเข้า สลักลายเส้นอ่อนช้อยรูปเสือขาวอยู่ตามเสาแต่ละต้น

ลลินเคยเห็นศาลานี้ตั้งแต่วันแรกที่เหยียบเข้ามาในเขตวัง มันสวยจนอดไม่ได้ที่จะจับจ้องเนิ่นนาน และวันนี้สายลมเย็นที่พัดมากระทบผิวกาย ก็ดูจะนุ่มนวลเป็นพิเศษ เหมือนกำลังเชิญชวนให้เธอเข้าไปที่นั่น

“นั่งตรงนี้น่าจะดีนะ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองแล้วเดินเข้าไปในศาลา วางตะกร้าลงบนแผ่นไม้ที่นั่งในศาลา ลลินนั่งพับผ้าเช็ดปากทีละผืนด้วยความตั้งใจ

โดยที่ไม่รู้เลยว่า นับตั้งแต่ที่ลลินเหยียบเข้าไปในศาลา มีสายตาหลายคู่จับจ้องเธออยู่ และมองการกระทำของเธออย่างประหลาดใจ สาวใช้สองคนที่เดินผ่านมาถึงกับชะงักฝีเท้าแล้วหันไปกระซิบกันเบา ๆ

“นั่น…ลลินใช่ไหม ทำไมเข้าไปในศาลาเงาเสือล่ะ”

“จริงด้วย ทำไมหลานป้าพิไลถึงกล้าเข้าไปที่นั่น ไม่รู้รึไงท่านหญิงไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป”

“ตายแล้ว แบบนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นมั้ยนะ ท่านหญิงเคยบอกว่าที่ตรงนี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์หนิ”

สาวใช้สองคนคุยกันเบา ๆ แล้วรีบเดินผ่านไปจากตรงนั้น เพราะเริ่มรู้สึกถึงสายลมเย็นที่พัดรุนแรงมากขึ้น

ทว่าลลินกลับไม่มีความกลัวหรือความกังวลแม้แต่น้อย มีแต่ความเกรงใจ ความเคารพต่อสถานที่และลวดลายของเสือขาวที่แกะสลักอยู่บนเสาไม้ทุกต้น

บนระเบียงห้องนอนของท่านหญิง เจ้าของห้องกำลังอ่านหนังสืออยู่ตรงโต๊ะอ่านหนังสือริมหน้าต่าง เมื่อเงาสีขาวของศาลาริมน้ำด้านล่างสะท้อนเข้ามาในมุมสายตา เธอหันไปมองแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

ภาพของลลินที่นั่งอยู่ตรงศาลาทำเอาหัวใจของท่านหญิงสั่นระรัว หญิงสาวยังคงก้มหน้าพับผ้าอย่างตั้งใจราวกับไม่รู้ตัวว่ากำลังอยู่ในเขตที่คนทั้งวังให้ความเคารพอันสูงสุด

ใบหน้าคมสวยของท่านหญิงนิ่งไปพักหนึ่ง สายตายังคงจับจ้องอยู่กับสถานที่แห่งนั้น มันแปลกตรงที่ ไม่มีความผิดปกติใดเกิดขึ้น ลลินยังคงพับผ้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ไม่มีลมแรง

ไม่มีแสงสะท้อนเตือน

ไม่มีสัญญาณห้ามจากบางอย่าง

ท่านหญิงใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอคว้าเสื้อคลุมกำมะหยี่ขึ้นมาสวม แล้วหยิบหนังสือนิยายเล่มหนึ่งติดมือมา รีบลงไปที่ศาลาด้วยก้าวเดินที่เร็วผิดปกติ

ผ้าเช็ดปากผืนแล้วผืนเล่าถูกพับด้วยความตั้งใจ ลลินพัฒนาฝีมืออย่างรวดเร็ว วิชาความรู้ที่ป้าพิไลสอนเธอตั้งใจเรียนรู้มันอย่างดี งานทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับวังศิขรินลลินไม่เคยปล่อยผ่าน เพราะเธออยากดูแลท่านหญิง อยากทำทุกอย่างให้ท่านหญิงมีความสุขมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

สายลมเย็นยังคงโอบล้อมรอบตัว เหมือนมีมืออุ่นๆ กำลังลูบศีรษะ แต่เมื่อเงยมองรอบข้างเธอก็ไม่เห็นใคร

          “เราคงคิดมากไปเอง”

ลลินบ่นพึมพำแล้วทำงานต่อ จนกระทั่ง มีร่างสูงในเสื้อคลุมสีเข้มปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน เมื่อลลินเห็นว่าเป็นใครเธอก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

“ท่านหญิง”

หญิงสาวรีบคุกเข่าลงตรงหน้าท่านหญิงด้วยความตกใจ น้ำเสียงแผ่วเบาของเธอทำให้หัวใจของท่านหญิงสั่นไหว แต่ใบหน้ายังคงวางนิ่งดุจหิน

“ใครอนุญาตให้เข้ามานั่งในศาลาแห่งนี้ รู้รึเปล่าว่าตรงนี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเรา”

ท่านหญิงกล่าวด้วยเสียงเรียบ ดูเหมือนตำหนิ แต่ไม่ได้แข็งกร้าว

ลลินก้มหน้า “หนูไม่รู้จริง ๆ ค่ะ เห็นว่าที่ตรงนี้ดูเงียบสงบและลมพัดเย็นดี เลยมานั่งฝึกพับผ้าค่ะ”

ท่านหญิงมองเธอเงียบ ๆ วูบหนึ่งมีลมเย็นพัดผ่านด้านหลังของเธอ แต่เป็นสายลมอ่อนราวกับแค่ต้องการให้รับรู้ว่า มีอีกหนึ่งสิ่งอยู่ด้วยกันในศาลาแห่งนี้ และกำลังรอว่าศิขรินจะตัดสินเรื่องนี้อย่างไร

“ลุกขึ้น ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าแบบนั้น”

ลลินรีบทำตามอย่างลนลาน ท่าทางจริงใจแบบนั้น ทำให้ดวงตาท่านหญิงนุ่มลงโดยไม่รู้ตัว แต่เธอต้องพยายามคุมตัวเอง เพราะรู้ว่าเสือกำลังจับตาดูอยู่ทุกฝีเท้า

“ป้าพิไลได้เล่าเรื่องราวของศาลาแห่งนี้ให้ฟังรึยัง”

ท่านหญิงเอ่ยถาม ใช้น้ำเสียงช้าลงกว่าตอนแรก คนเด็กกว่าส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่ค่ะ คุณป้าไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับที่แห่งนี้เลย”

ศิขรินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ย “ตรงนี้เรียกว่าศาลาเงาเสือ เป็นสถานที่ที่มักจะปรากฏเงาของเสือขาวตัวใหญ่ประจำตระกูล ที่ตรงนี้เหมือนเป็นพื้นที่เฉพาะของเขา ห้ามใครเข้ามาโดยเด็ดขาดยกเว้นเรา”

ลลินได้รู้เรื่องราวก็ใจเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกมา หากเธอรู้เรื่องนี้สักนิด คงไม่เหยียบเข้ามาในที่แห่งนี้ แต่ทั้งหมดทั้งมวลที่ทำไป ก็เพราะความไม่รู้ ไม่มีเจตนาอื่น

ระหว่างที่ก้มหน้าสำนึกผิด สายลมเย็นก็พัดผ่านด้านหลังของลลินไปเบา ๆ ราวกับบางอย่างต้องการมาทักทาย และพยายามจะบอกเธอถึงการ อนุญาต ในสถานที่แห่งนี้

ลลินไม่มีความรู้สึกกลัวสัมผัสนั้นอีกแล้ว มีเพียงความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แม้แต่ลมเย็นบนดอยก็ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกได้แบบนี้เลย

ท่านหญิงกำลังพิจารณาภาพตรงหน้า แน่นอนว่าเธอเองก็รับรู้ถึงสายลมเย็นนั้นได้ดี และเมื่อเห็นว่าลลินไม่มีท่าทีหวาดกลัวใด ๆ จึงเอ่ยขึ้น

“คราวหลัง ถ้าอยากมานั่งเล่นตรงนี้ต้องบอกเราก่อน”

ลลินเบิกตากว้าง “ได้เหรอคะ มันคือสถานที่ต้องห้ามไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ มันคือสถานที่ต้องห้าม แต่กับบางคน...เราก็อาจจะให้เป็นข้อยกเว้นได้”

“ขอบคุณท่านหญิงมากนะคะ” ลลินเอ่ยเสียงเบา “งั้น หนูขอนั่งพับผ้าตรงนี้นะคะ”

ท่านหญิงก้มลงมองตะกร้าหวายที่วางอยู่บนไม้กระดานก็เห็นว่ายังมีผืนผ้าอีกเยอะ และในส่วนของผ้าที่พับไปแล้ว ทั้งมุมและการจับจีบก็สวยกว่าเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง

“ไม่ต้องแล้ว”

“หืม?” ลลินขมวดคิ้วเบา ๆ ดวงตาคู่สวยเบิกโตจนเห็นความเปล่งประกาย ภาพตรงหน้าทำเอาศิขรินใจเต้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ใบหน้าก็ไม่ได้แสดงออกถึงความรู้สึกใด ๆ ออกมา

“ศาลาแห่งนี้ถ้าจะนั่งก็ต้องมีเราอยู่ด้วย เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้าจะคิดว่าเราให้อภิสิทธิ์กับเธอ เราไม่อยากให้ใครมองเธอไม่ดี”

ลลินพยักหน้าเบา ๆ และเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

“งั้น...ท่านหญิงก็นั่งด้วยกันสิคะ” ลลินหลุบสายตาลงต่ำมองเล่มหนังสือในมืออีกฝ่าย “ไหน ๆ ก็ตั้งใจมาที่นี่ไม่ใช่เหรอคะ”

คำพูดของคนตรงหน้าทำเอาแก้มทั้งสองข้างของท่านหญิงร้อนผ่าวขึ้นมา เธอรีบแก้ต่างในคำพูดของลลิน

“เราไม่ได้ตั้งใจมาตรงนี้”

“เหรอคะ...แล้ว ท่านหญิงจะเอาหนังสือไปอ่านตรงไหนคะ” ลลินหันมองรอบวังแล้วหันกลับมาจ้องหน้าเจ้าของวังอีกครั้ง “ตรงศาลาแห่งนี้น่าจะเหมาะกับการอ่านหนังสือมากที่สุดแล้วค่ะ”

รอยยิ้มและแววตาใสซื่อคู่นั้นกำลังทำให้กำแพงหนาแน่นในหัวใจของศิขรินสั่นไหว และเมื่อเห็นว่าท่านหญิงไม่ตอบ คนเด็กกว่าจึงเอ่ยอย่างเป็นทางการ

“ขอท่านหญิงได้โปรดประทับนั่ง ณ ศาลาแห่งนี้ด้วยเพคะ” พูดจบก็ตามด้วยการถอนสายบัว แล้ว...เงยหน้ามองด้วยแววตากลมโต “นั่งด้วยกันนะคะท่านหญิง”

          คำขอนั้นเรียบง่ายแต่แฝงความเต็มใจไว้เต็มเปี่ยม สายตาของลลินไม่ปิดบังเลยสักนิดว่าเธอต้องการให้ท่านหญิงนั่งอยู่ด้วยกันตรงนี้จริง ๆ

          และลึก ๆ เธอก็แอบหวังว่า การที่ท่านหญิงถือหนังสือติดมือมา นั่นก็เพราะ...อีกฝ่ายก็อยากจะอยู่ตรงนี้กับเธอเช่นกัน

          “นั่งด้วยกันนะคะท่านหญิง” ลลินถามย้ำอีกครั้ง

          และคนตรงหน้าก็ตอบกลับว่า “แค่ครั้งนี้เท่านั้น”